Red Sparowes - At the Soundless Dawn (2005)

Dit werd me aangeraden door een vriend. Volgens hem was het een combinatie tussen Explosions In The Sky en een obscure band die ik niet kende (en waarvan de naam me dus ontschoten is). Ik ben er in ieder geval wel benieuwd naar, de songtitels zijn in ieder geval erg mooi.

Heel gaaf bandje dit, op het eigen label van Neurosis leden.
Mooie afwisselende intrumentale muziek, die liefhebbers van GYBE zeker zullen waarderen.

Op de site kan je 2 (hele mooie) nummers downloaden van deze cd.
http://www.redsparowes.com

erg mooie plaat idd , combinaties en inzichten die je niet zomaar ergens anders terugvindt, uniek dus

5 stuks

Gaaf album, met erg betoverende post-rock melodieën en een donker pyschedelisch geluid a la de band 35007 (Loose). Een creatieve, dolende plaat waar je niet zo snel op uitgeluisterd bent maar die je in vervoering kan brengen. De productie had misschien wat beter gekund, zo vind ik bijvoorbeeld dat de drums er wat sterker uit hadden mogen springen, en het geluid in het algemeen wat scherper had gekund. Dit zijn echter zeer lichte puntjes van kritiek; ik heb er al vele vele uren fijn dwaalplezier aan beleefd. Mijn rating van 4,0* kan nog opgeschroefd gaan worden.

een van de fijnere platen van dit jaar, wat me bijstaat. Moet hem nog eens een paar keer beluisteren...maar ik denk dat aanschaf hier zeker geen verkeerde zou zijn.

Erg fijne tracks, aparte sound, toch nog maar een paar keer beluisteren. Wel een heel eigen geluid, verrassend.

Zou zo maar de verrassing van het jaar 2005 kunnen worden

Na de zoveelste luisterbeurt resteert me niks anders dan voor dit fantastische album de maximale score uit te reiken.
5*

Nadere beoordeling per nummer zal wel eens volgen, maar alle nummers zijn fantastisch.

Nr.2 in mijn top10. Het verbaast me eigenlijk. (maar de meest originele sound in jaren, veel Brian Eno gevoel die geen notering te pakken kan krijgen verder)

Vanonder welke steen kom jij gekropen? Als je Mogwai en Godspeed you black emperor! beluistert, hoor je van wie deze heren hun lesjes hebben geleerd. Alleen zijn hier de ruwe kantjes er ook nog eens grotendeels vanaf gepolijst. Ik vind het vooralsnog een vrij tamme, onovertuigende aangelegenheid. 3/5

Gotverdorie, ik had de verkeerde steen te pakken dan

Ik ga die andere ook wel verder luisteren die je aanraadt, maar vooralsnog vind ik wat ik ervan gehoord heb, het een stukken minder dan dit briljante omfloerste album, dat me telkens weer in een andere hoek van kamer doet veranderen.

Oftewel deze muziek maakt me even van een andere planeet los. Even buiten aarde naar beneden rondzwaaien.

Je bedoelt 'belanden'? Hoe dan ook:

Ehhmmm, belanden is niet het goede woord als je alle tracks al gehoord hebt. Die hoek van de kamer is echt veranderd, maar hoe leg je dat uit. (lege handen smiley)

Het is meer geraken in een andere wereld. En hoe vaker ik dit hoor ... toch maar op nr.1 zetten denk ik. ...

hmmm, eigenlijk wel nieuwsgierig geworden hoe dit klinkt, mede ingegeven door de intrigerende songtitels. Toegevoegd aan m'n te beluisteren lijstje dat (zucht) langer en langer wordt.

De heren van Red Sparowes weten wel een heerlijk staaltje opslepende muziek neer te zetten. Erg mooie zwevende gitaren. Doet me ergens denken aan een mix van Isis en Godspeed. Moet de cd nog maar eens beter luisteren om hem echt goed door te krijgen, maar eerste luisterbeurt valt zeker niet tegen.

wo 1 maart in de Vera (Groningen)!

Zeer matige post-rock. De spanning die juist zo essentieel is in dit genre ontbreekt hier volledig, de gitaarerupties komen dan ook niet voort uit de ontlading van spanning, maar puur omdat het op hun blaadje staat. Het is te bedacht, te gecomponeerd en te glad. Het is haast popmuziek, de instrumentale equivalent van Editors en Muse.

Voor liefhebbers van zulke bands is dit album misschien een goede overstap naar het echte werk. Al denk ik dat men dan net zo goed met Explosions In The Sky kan beginnen. Ook best toegankelijk te noemen, maar dan wel van een veel hoger niveau.

1,5*

Ik ben het compleet met je oneens, vind juist dat hier ook een grote spanning in voorkomt.

Nu ik dit teruglees, vraag ik me af hoe ik die tekst met die score moet verenigen, en ik kom er niet echt uit. Halfje eraf, dan klopt het weer een beetje.

Origineel, scherpe kantjes...? Nee. "Nou en", zou ik willen zeggen, "dat geldt voor 95% van de uitgebrachte muziek".

't Is wat het is, een mooi, lief, dromerig plaatje. Pretendeert ook niets meer te zijn dan dat. 4*

The Red Sparowes... een introductie tot een nieuw genre. Tenminste wat mijn muzikale kennis betreft. Ik kom uit een moderne metalstroming en na zijstapjes in de death- en thrashmetal ben ik me gaan focussen op progressive en powermetal. 2 Jaar terug domineerde dit mijn jaarlijsten en ik koester nog steeds een boel albums uit die genres. Ik ben echter nog redelijk nieuw in een gerne met postrock/metal/hardcore. The Eye of Every Storm van Neurosis, Salvation van Cult of Luna en Oceanic van Isis deden me de ogen openen voor rauwe, doch kunstige muziek die aan de ene kant verpletterende geluidsmuren en anderszijds sonische landschappen ter gehore brengen.

Iemand raadde me Red Sparowes aan omdat die wist dat ik Neurosis en Isis waardeerde, en ik heb vorige week At The Sounless Dawn gehaald, na een dik half uur gehypnoticeerd in de platenwinkel te hebben vertoeft. Zonder meer het mooiste wat ik heb gehoord sinds Sigur Rós, wat al een hele stap van de metal en hardcore af was. Na een weekend intensief luisteren (rond de 10 keer) is dat gevoel iets gezakt, mede omdat ik merk dat er veel meer bands zijn die dit soort muziek maken! Ik heb vorige week ook de laatste plaat van Pelican meegenomen (had ik bij het optreden met Cave In al moeten doen), alsmede het debuut van Godspeed You! Black Emperor. Nu ben ik zelfs aan het orienteren met Explosion in the Sky, Sonic Youth en the Cure,waardoor het overduidelijk is geworden waar Red Sparowes de mostert vandaan halen.

Ik sta nog maar aan de drempel van een genre en wat ik voor me zie bevalt me wel! Ik raak meer en meer uitgekeken op metal, en met name Hammerfall en verwanten raakt steeds verder en verder verwijderd van mijn huidige muzieksmaak. Wat dat betreft ben ik op reis naar een onbekende bestemming, en station Red Sparowes bevalt me uitstekend! 4 van de 5 sterren

Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven van Godspeed You! Black Emperor mag je dan zeker niet missen Nakur! Dat is toch wel de meest essentiële post-rock plaat in mijn ogen. In april komen de Japanse post-rockers van Mono met hun nieuwe plaat You Are There. Zeker even proberen.

Daar wil ik graag Slint - Spiderland en Mogwai - Young Team aan toevoegen

Zonet live aanschouwd, maar dat was best een saaie ervaring. Post-rock hoort (vooral als het live gespeeld wordt) subtiel, spannend en gevoelvol te zijn, maar dat was het de hele tijd eigenlijk niet. Alleen de rustige stukjes klonken nog enigszins behoorlijk. Maar over het algemeen onzorgvuldig gespeeld, amateuristisch (hard) afgemixed en ook niet echt een sprekend imago. Dan kunnen de heren hun roots wel hebben liggen bij gerespecteerde metalbands (Neurosis, Isis e.d.), het kwam live niet uit de verf, en er gaat een half puntje van mijn cd-beoordeling af.

Zal Donderdag 06 April dit eens live gaan aanschouwen.

Hoop dat het niet zo tegenvalt als bij jou.

Gisteravond live gezien in Ekko met in het voorprogramma Grails. Ondanks enkele kritische noten was het toch een zeer meeslepend optreden. Het laatst genoemde kwam voornamelijk door de muziek en de band zelf maar ook door dat er gebruik werd gemaakt van projecties, welke beelden vertoonden van instorten gebouwen, explosies en andere suggestieve beelden. Qua muziek was ik al bekend met de Red Sparowes en ik kan dus zeggen dat ik het grootste deel van hun repertoire goed ken. In een vergelijking met de `live` situatie werd mij duidelijk dat er op het geluid wel het een ander aan te merken viel. De Red Sparowes bestaan uit een drummer, bassist en 3 gitaristen. De gelaagdheid van al deze instrumenten, die normaal goed te volgen is, verzonk in Ekko in een ondefinieerbare brei van gitaar geweld, waardoor sommige melodieën niet goed uit de verf kwamen. De ene gitaar overstemde de andere volledig. Ook stond het volume naar mijn mening iets te hard. Ondanks deze punten van kritiek heb ik toch erg kunnen genieten. Origineel zijn de Red Sparrowes misschien niet maar desondanks vind ik het een waardevolle aanwinst, in het door mij zeer geliefde, post-rock genre.

Waarom de cd-versie daarop afrekenen? Of staat dat niet met elkaar in verband?

Het album vond ik voor die tijd helemaal te gek. Na het niet al te subtiele concert hangt er altijd een bijsmaakje aan als ik nummers van dit album luister. Niet zo gek toch, dat een albumstem door een optreden kan veranderen?

Op zich niet. Maar als je puur logisch kijkt, blijft de cd-versie hetzelfde. Zeker na het niet zo subtiele concert, lijkt mij dat het album juist extra laat horen hoe zorgvuldig en subtiel het wél is.
But then again, meningen/emoties volgen allesbehalve de logica

Ik vind het niet echt een erg boeiend album. Een band als Pelican is bijvoorbeeld minstens 10 keer zo goed als dit. Ik heb ze ook live gezien en dat maakte ook niet echt indruk op me. Ik vind dat de liedjes te weinig onderscheid vormen van elkaar. Deze band valt volledig in de massa's van al die andere post-rock bands waarvan er maar 10% uit weet te springen.

De melodieën pakken wel, maar zijn niet dermate spanningsopbouwend dat het me kippevel kan bezorgen, doch vind ik het wel een mooie en sfeervolle cd

Ik begin dit album steeds beter te vinden. Ondanks dat de nummers zich weinig onderscheiden van elkaar, vind ik wel dat ze zich tot mooie soundscapes ontpoppen, waarbij je eigenlijk niet de nummers apart moet luisteren, maar het hele album. Het is een episch geheel, emotioneel, maar niet te zwaar en soms met subtiele elementen. Vernieuwend is het inderdaad niet, maar ondanks dat vind ik dit prachtige album zeer fijn wegluisteren en houdt het mij geboeid. Verhoog 'm naar 4,5*