In Broken English - Sometimes the Scars (2011)

Wat een opener: fantastisch! De beste die ik in tijden heb gehoord en ik ben dan ook direct verkocht. Al eerder had ik deze band gerefereerd aan Bowie en opnieuw doe ik dat. Het gaat hier dan vnl. om de zang. Het begin van het nummer heeft iets weg van een nummer als Idioteque van Radiohead. Verder doet het eerste nummer me qua stijl wat denken aan Decorate Decorate, een band waarvan de zanger me overigens ook regelmatig aan Bowie doet denken.

De verwachtingen zijn wel direct huizenhoog na zo'n openingstrack en dat is altijd een beetje eng. Gaat dit instorten of blijft het overeind?

Het album verloopt vlotjes met haar 12 nummers in ruim 36 minuten. Dat soort gegevens vind ik normaalgesproken wat zorgelijk omdat ik over het algemeen een voorkeur heb voor wat langere sferische nummers. Laat je er niet door van de wijs brengen, zet het van je af en luister gewoon rustig... Deze gasten hebben het voor elkaar gekregen om èn de tijd te nemen voor de nummers, ook al zijn ze gemiddeld vrij kort, èn het album een vlot verloop te geven. Het is hiermee echt een album geworden en geen losse verzameling nummers. Er is ook zeker goed nagedacht over de volgorde.

De opener wordt gevolgd door Shake It. Niet bepaald een titel die hoge verwachtingen bij me opwekt, maar het nummer volgt zo heerlijk op zijn voorganger. Het tempo blijft er lekker in, denk aan vroege Cure nummers als Jumping Someone Else's Train, ook de zang en het gitaargeluid doen hier aan Robert Smith denken. Het nummer op zich is geen hoogvlieger, maar door zijn plaats in het geheel valt het gewoon enorm lekker op zijn plek.

Het enigszins retrogeluid wordt naadloos overgenomen door het verrassende Sometimes the Scars; eigenlijk briljant hoe deze band bepaalde sounds van de afgelopen decennia weet te combineren tot een uniek tijdloos geluid. Door zijn beperkte lengte blijft het nummer ook zijn kracht behouden.

Hoewel het niet mijn bedoeling was elk nummer afzonderlijk te bespreken lijk ik daar wel naar toe te gaan. Tot nu toe kan ik er gewoon niet omheen. Track 4 klinkt als een soort meer electronische P.I.L., electro-industrialachtige sound, uitermate geschikt voor dit soort dansfeesten, lijkt me. Qua sound van mengelmoes tussen electronicagebruik en conventionele instrumenten moet ik ook denken aan bijv. The Faint.

Als je dan misschien begint te denken dat je midden in een electrowaveplaat bent beland komt ineens The Bad and Good Times, een balad en gewoon ook nog een hele mooie! Luisteren we hier naar het nieuwe album van Bowie? Nee, maar het had gekund. De stem komt soms heel dichtbij, maar blijft toch ook weer compleet anders: wat een heerlijke stem! En wat een mooie timing om dat nummer op deze plek in het album te zetten!

Van dit uitje belanden we weer in het meer electronische geluid. Dit is de 'Depeche Mode-fase' van het album; zowel Undress als Fear the Consequences doen me aan hen denken.

Hurt Myself haalt ons weer uit de electro en brengt ons in een akoestisch gitaargeluid, verderop in het nummer aangevuld met wat lichte strijkers (synts) en electronica. En wat komt de stem van de zanger hier weer mooi tot zijn recht, donker en warm. Dit kleine liedje is een juweeltje.

We hebben al wat grootheden voorbij horen komen, overigens verpakt in een geheel eigen jasje, en met Françoise komt er nog eentje bij: Cocteau Twins. Met name de ritmebox en gitaar doen me denken aan hun Head Over Heels-periode. De zang vind ik een wat zwakkere schakel in dit nummer. Misschien komt het ook doordat dit door een andere zanger wordt gezongen en in het Frans.

Reckless klinkt niet al te spectaculair, maar een beetje als een doorsnee nu wave nummer. Toch ook niet onaardig.

We naderen het einde van het album met Cold Water, een heel apart kort nummertje. Ik moet een beetje denken aan Astronaut van Spinvis, uiteraard door die stemmetjes.

We Are Strangers heeft de eer om het album af te sluiten. En hoewel ik had gehoopt op een iets sterkere afsluiter kan ik tot de conclusie komen dat het album aardig overeind blijft. Ik moet daarbij bekennen dat ik het naar het einde toe niet meer zo sterk vind als de openingsreeks, maar dit is over het geheel genomen toch zeker een sterk album te noemen. Eentje waar ik nog lang en veel van ga genieten. En ik weet zeker: met mij nog vele anderen.