Glenn Hughes - From Now On... (1994)

Dit is mijn favoriete soloalbum van de voice. Het heeft wat verwantschappen met zijn werk met Hughes/Thrall, Phenomena en (soms) z'n eerste samenwerking met Tony iommi van Black Sabbath. Al met al is Hughes met dit album gevarieerder dan met die voorgaande projecten. Mooi geprduceerde rock met stevige momenten en mooie ballad achtige stukken.

Een album als dit zal ie denk ik niet gauw meer maken, zal commercieel gezien niet slim zijn en bovendien wil hij alleen nog maar funk spelen tegenwoordig. Maar hij weet wel dat veel fans dit album het beste vinden, dat zei Hughes op site namelijk...

"From Now On... (1994)" is inderdaad één van de betere albums van Glenn Hughes.
"I would like to thank: The Lord Jesus Christ, my Higher Power" schrijft Glenn op de laatste pagina van het cd boekje. Dat Onze Lieve Heer een zanger als Glenn Hughes weet te inspireren tot het maken van een meer dan uitstekend rockalbum als "From Now On... (1994)", doet mij meer dan deugd . 5*****
Zou er dan toch rockmuziek worden gespeeld boven in de hemel .

Ik was gisteravond niet geheel volledig. Glenn schrijft op de laatste pagine van het cd boekje: "I would like to thank: The Lord Jesus Christ, my Higher Power - I live in fear no more".
By the way: wat blijft het als bonus toegevoegde nummer "Burn" (Deep Purple 1974) toch een ongelofelijk goed rocknummer .

HET solo album van Glenn Hughes wat mij betreft!! Zo hoor ik de beste man het liefst. Bijgestaan door een geweldige band (met 3 leden van Europe) laat hij op dit schijfje horen waarom hij tot de grootsten der zangers wordt gerekend.

Inderdaad wat kan die vent toch een partijtje zingen....

Op Burnin' Japan Live knallen deze nummers nog meer. En live maakt hij het ook waar.

Ja misschien wel maar ik vind 'm live juist vaak té schreeuwerig op de één of andere manier. Dat hoeft ie voor mij helemaal niet te doen, dat overdreven gedoe.

Vind ik op Burnin' Japan Live nog wel enigzins meevallen. Ik heb hem een keer live gezien, toen drumde overigens Chad Smith, en toen was dat inderdaad erg hinderlijk. Ook met BCC doet ie mij dat iets te veel. Ik begrijp wat je bedoelt.

Was dat toevallig op Bospop? Daar heb ik 'm ook gezien en dat was echt tenenkrommend slecht! Die cover die hij meende te moeten doen van Whiter shade of pale...hoe kwam ie erbij?
Een man met zoveel prachtig materiaal om te spelen en dan verkracht ie zo'n klassieker...ongelooflijk!

Nee, was op Arrow Classic Rock. Ik kan mij niet herinneren dat hij die bewuste cover deed. Gelukkig maar...niet veel gemist zo te horen

Goede harde stevige hardrock van toch misschien wel de beste rockzanger.

Deze plaat draai je met het volume op 11.

Erg lekkere plaat van onze Glenn de man met de buitenaardse stem die werkelijk alle kanten op kan.

Glenn Hughes ken ik vooral van z’n samenwerking met Tony Iommi op Fused, en eerder al op Black Sabbath’s album Seventh Star. De zware riffs van Iommi mis ik hier en daar op From Now On, ook al omdat ze als contragewicht fungeren voor Hughes’ krachtige stem en daarmee resulteren in een gebalanceerde plaat. Ook al speelt een deel van Europe mee op dit album, het is vooral heel veel Glenn Hughes (en Jezus, maar die staat vooral vaak in de hoes, en niet in de muziek gelukkig). Soms lijkt de zang belangrijker dan de nummers waar Glenn Hughes zich doorheen zingt.
Dat wil niet zeggen dat ik dit album niks vind. Als ik voor From Now On in de stemming ben, en dat ben ik regelmatig, dan vind ik dit best een leuk album. De nummers liggen veelal goed in het gehoor. Hughes heeft uiteraard een fenomenale stem en de meeste nummers zijn ook de moeite waard, met Pickin’ Up the Pieces, Why Don’t You Stay en Devil in You als hoogtepunten. Het nogal cheesy intro van Into the Void verpest dat nummer enigszins helaas.

Een heel degelijk rockalbum.

3.5*

Niks aan toe te voegen want zo is het ook

Why Don't You Stay is een hele mooie track, afgezien van het Backstreet Boys einde.

Min of meer het comeback album van Hughes, na de lange donkere jaren 80, waarvan hij zelf zegt zich niet meer zoveel van te herinneren. Gezien zijn inname van de poedertjes en pilletjes is dat ook niet zo vreemd. Op dit album klinkt Glenn als herboren. Van zijn voorgaande album; blues sijpelen er nog wat invloeden door. Hughes wisselt ballads, pop achtige nummer en lekkere rockers met elkaar af waar walkin on the water toch wel zijn beste nummer is. Wat een strot heeft deze man toch. Burn ken ik inmiddels wel maar You Keep on Moving blijft altijd lekker. Wat nog meer opvalt; Glenn klinkt ook redelijk relaxed en dat is ook te horen aan zijn zang; zolang hij niet begint met schreeuwen kan hij van elk nummer een klassieker maken. Ik ken geen andere zanger die soul, funk, pop en rock op zo'n manier naar voren kan brengen. Een van zijn beste albums.

Ten tijde van de release van dit album heb ik dit album grijsgedraaid, evenals zijn bluesalbum dat daarvoor uitkwam. Nu ik het album terugluister moet ik bekennen dat ook wat zwakke momenten kent. De 4,5 sterren die ik heb staan verminder ik met 0,5.

Into The Void is overigens een übernummer!

Ben het helemaal eens met namsaap. Het blijft een prima schijf en buiten zijn blues uitstapje uit 1992 om voelt dit plaatje toch meer aan als een comeback album. Blues was degelijk en vormde een teken van leven, From Now On - de titel geeft het ook al aan - vormt de start van zijn tweede leven.
Destijds helemaal grijs gedraaid en inmiddels moet ik ook bekennen dat niet alles even sterk is, You Were Always There, If You Don't Want Me To, Homeland en From Now On zijn geen van allen slecht maar kunnen ook niet wedijveren met het overige songmateriaal op deze worp. Daar komt bij dat de overige muzikanten weliswaar heel degelijk ondersteuning bieden aan Glenn, maar tevens ook niet hun stempel drukken of zich uitdrukken in individuele hoogstandjes. Met de here als beschermengel en een zeer gezonde dosis werkethiek (en nog steeds) zou Glenn vaker platen gaan uitpoepen dan ik van onderbroek wissel, hoewel met de snelheid waarmee hij dat deed ook weleens zijn weerslag had op het kwalitatief gebodene.

Why Don't You Stay een hele mooie track, het Backstreet Boys einde eigenlijk ook wel perfect passend en ideaal als afsluiter.

Op zich best een corny ballad natuurlijk al met al, Glenn zijn zoetsappige vocaal overlopend in de krijsbrul uithaal gedurende de pre chorus hoorbaar geven het toch iets typisch hem en met dat een opmerkelijke touch mee.

Maar zonder dat nooit veel geweest, nee.

Menig Backstreet Boys song geweest die mij meer opzweept, in dat geval dan.

Voorganger Blues vormde een teken van leven, een plaat waarin de pijn en verdriet van de afgelopen jaren werden bezongen door Hughes. De blues vormt daar natuurlijk een uitstekend genre voor en Hughes kan met zijn stem alle kanten op. From Now On...vormt eigenlijk de plaat waarmee hij eigenlijk een doorstart maakt, een album waarin de meeste facetten en interesses van Glenn verwerkt zijn, en dat maakt Hughes voor mij zo'n interessante artiest. Nog los van die meesterlijke stem. Pickin' Up the Pieces trapt de schijf af en het vormt een lekkere energieke rocker, een typische 'opwarmer'. Lay My Body Down is een trage Rhythm & blues song en wordt volledig door Hughes gedragen, zijn bijnaam die hij destijds meekreeg; ''The Voice of Rock'' snap je volledig bij het beluisteren van dit nummer. The Only One heeft een wat popachtig karakter maar is catchy en vlot genoeg om mij te plezieren. Why Dont' You Stay is een prachtige ballad met een kamerbreed refrein, wellicht wat cheesy maar zo soulful en krachtig gezongen dat ik hier geen weerstand tegen kan bieden. Walkin' on the Water vormt een ijzersterk nummer, een wat mysterieus karakter, stemmig en wederom legt Hughes veel power in zijn zang. Helaas kakt de plaat tegen het einde wat in, maar je hebt dan al wel een hele rits gevarieerde songs voorbij horen komen waarvan het niveau prima te noemen is. Een uitstekende worp van Hughes.

1. From Now On...
2. Blues
3. Play Me Out

Vind je Into the void niet wat aan de lange kant?

ha ha, ik kom niet meer dan van stigma af ben ik bang. Into the Void vind ik een prima song en haalt zeker een dikke voldoende. Het nummer begin lekker mysterieus en kent een fijne opbouw, alleen wordt op den duur toch teveel uitgerekt. Dus ja, je hebt een punt, je begint mij te kennen

Samen met man's laatste plaat; Resonate, blijf ik From Now On...de beste schijf vinden in de lange loopbaan van Hughes.
Hoewel veel van zijn generatiegenoten die dezelfde levenswandel er op nahielden, al lang en breed tussen 6 plankjes liggen, is ome Glenn als een uitstekend gerijpte wijn.
Op de stembanden van Hughes lijkt wel geen sleet te zitten, het is op zijn minst opmerkelijk te noemen op welke wijze hij voor de dag komt. Zoveel power en zuiverheid, ik neem mijn petje daarvoor af.

From Now On...was de comeback plaat van deze Brit. Hij had de dood in de ogen gekeken, maar magere hein zag het nog niet zitten om Glenn begin jaren 90 tot zich te nemen.
Een herboren Hughes kwam met een uitstekende plaat op de proppen en het is een enorm divers werkje gebleken.
Glenn was toch al nooit voor 1 gat te vangen, alle invloeden waar Hughes van houdt kwamen destijds terug op dit album. Dat houdt in; fijne funk, fraaie blues, een scheutje folk, stevige rock, enkele popachtige stukken en als altijd de soulvolle vocalen van meneer zelf.

Hoewel wisselvalligheid altijd bij Hughes op de loer heeft gelegen - mede ingegeven door vele muzikale genres waar hij van wilt snoepen - blijft From Now On..in mijn beleving zijn meest solide schijf. Met een minimale voorsprong op het sterke Resonate.

Milesdavisjr, met alle respect: mag het album "Addiction" ook tot de beste albums van Glenn worden gerekend?

Hans, ik ben in een goede bui vandaag, we zetten die plaat er gewoon tussen. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik Addiction even over het hoofd had gezien.

Top!!

Als ik aan de term A.O.R. denk, denk ik vooral aan dit album. "From Now On..." heeft wat dat betreft alles te bieden. Ook vind ik het geluid zeer prettig, dat hoor je nu nooit meer zo.

milesdavisjr Ik ben benieuwd naar het scheutje folk.

BlauweVla je hebt gelijk, ik was tegelijkertijd Led Zeppelin aan het beluisteren, en ik geloof dat ik per ongeluk wat invloeden van onze folkrockers heb verwerkt, in mijn reactie op From Now On...

Hoewel hij veel genres kan snoepen zit folk daar amper bij. Scherp gezien.