Scorpions - Eye II Eye (1999)

ik heb hem op 1½* staan... als je net To be no.1 en Obsession gehad hebt, vraag je je vertwijfeld af of ze een pact met Timbaland gesloten hebben, maar daarna duikt er hier en daar nog een nummer op dat ermee door kan, met name Mind like a tree en Priscilla (komische tekst ook)

Verder lijdt het weinig twijfel dat dit het dieptepunt van het Scorpions-repertoire is, al is de, weliswaar niet tenenkrommende, maar wel erg kleurloze opvolger Unbreakable heus amper beter.

Probeer plaat of niet ........... het kon mij in ieder geval niet bekoren. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik dit album niet de tijd heb gegeven om aan te wennen. Maar ja, so be it. Feit is wel dat de richting wel een hele andere kant op is dan dat de meeste fans gewend zijn/waren van Scorpions. Misschien dan ook wel logisch dat de waardering aan de lage kant is.

Dit album intrigeert me zoals platen als Risk en Q2K dat ook doen. Als Pure Instinct tegenvallende verkoopcijfers had omdat de fans de band liever toch iets anders hoorden, hoe komt men er dan toch altijd bij dat in plaats van voor een halfslachtige aanpak van de klassieke sound een compleet omgooien naar iets dat niet rock/metal is wel zou werken?

Toch kan ik het album ook niet haten, omdat het geheel fascinerend werkt. En omdat er ook een aantal hele sterke songs op staan, waarbij vooral Eye To Eye en Yellow Butterfly er echt uit springen. Een nummer als Obsession vind ik wel je reinste troep, maar het album heeft gelukkig in verhouding helemaal niet zo gigantisch veel van dit soort songs. Nee, opener Mysterious heeft nog best wel wat en Mind Like A Tree heeft nog een soort fijne China White-light-vibe. Eye To Eye is zelf een emotionele poprockballad over de overleden vaders van Meine en Schenker en daarmee overschreidt het voor mij eventuele minpunten over de muzikale keuze.

Du Bist So Schmutzig is een song waar ik oprecht niet weet wat ik er mee aan moet. Dat is ook weer eens een ervaring waard.

Nee, een klassieker is het niet, maar het is verre van een ramp. In dat opzicht is dit album dan ook een stapje boven Pure Instinct, omdat ik deze plaat wel meerdere malen wilde horen en Pure Instinct na twee beurten eigenlijk toch wel zat was. Hier groeide het geheel toch een stukje meer en kon ik als het ene nummer me niet beviel me met de volgende wel weer meer vermaken. Daarnaast is Meine nog steeds een wereldzanger hier en is het soleerwerk altijd van hoogwaardig niveau. De jaren '90 waren zo in ieder geval absoluut niet het beste van de band, maar ik had zoveel erger verwacht.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Face The Heat
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Lonesome Crow
11. Fly To The Rainbow
12. Savage Amusement
13. Eye II Eye
14. Pure Instinct

Nee, hier kan ik niet meer genereus zijn. De keuze om de oude sleaze sound te vermengen met een voor die tijd hippe 2000-sound is een vrij slechte. Het is nu wel makkelijk lachen om de inmiddels al behoorlijk verouderde sound, maar inmiddels is de act van Scorpions behoorlijk pijnlijk. Meine's stem past er simpelweg niet bij en Du Bist So Schmutzig is het dieptepunt. Het kan gewoon echt niet. Het experimenteren pakt simpelweg niet heel goed uit. Dat was ook op de voorganger het geval. Maar verder kan je zeggen dat dit best een verrassend album is. Zit er nou een Abba's Super Trouper verwijzing in To Be No. 1? Maakt verder niet uit. het is een kutnummer. Net als dat dit album wisselt tussen middelmatigheid en kitsch.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Crazy World
11. Savage Amusement
12. Face The Heat
13. Pure Instinct
14. Eye II Eye