Nina Simone - Let It All Out (1966)

Een heel mooi album van Nina Simone, hoe kan het ook anders? Ik vind deze - in vergelijking met veel van haar andere albums uit deze tijd - ook behoorlijk divers. De jazz is nooit ver van huis, die is in ieder nummer terug te horen, en toch zijn er veel andere stijlen muziek hoorbaar. Van een prachtig dromerig easy listening nummer als Don’t Explain word je naar een bigbandachtig liedje als Love Me or Leave Me geslingerd, en van de puike folkachtige Bob Dylan cover The Ballad of Hollis Brown naar het mooie a-capella Images dat een gedicht is. Een gedicht, of liever gezegd, een eerbetoon aan de schoonheid van (de) zwartheid. Tot slot is er ook zelfs nog gospel te horen in afsluiter Nearer Blessed Lord, kortom: er is van alles wat aanwezig. 't Mooie is dat Nina Simone alles op een mooie manier weet te bezingen. Zelfs een ietwat minder nummer als Chauffeur, geschreven door haar - toenmalige - echtgenoot Andy Straud, weet te boeien en het nummer met een ietwat minder indrukwekkende tekst, For Myself, wordt interessant gehouden mede doordat de opbouw van instrumentatie die groots eindigt. Mijn favorieten zijn echter de vol overtuiging gebrachte, melancholieke The Other Woman, This Year’s Kisses en Little Girl Blue, en natuurlijk de ritmische opener Mood Indigo. De twee laatsten staan overigens ook op haar debuut, net als Love Me or Leave Me, maar ook zonder deze aanwinst(en) was het een prachtig album geworden. Niet alleen dankzij het andere materiaal dat mooi is, vooral dankzij Nina Simone, uiteraard.

Wat een mooie plaat is dit Let It All Out van Nina Simone. Het stond hier op Musicmeter met jaartal 1966, maar op mijn US LP zag ik dat dit 1965 moest zijn. Een jaar dus voor mijn favoriete Nina Simone album Wild Is The Wind. En de vorm van die plaat hoor je al op kant 1 van Let It All Out. Wat een mooie muziek staat daarop. Opener en titelsong Mood Indigo zet gelijk de toon. Daarna volgen drie wel heel fraaie songs: The Other Woman, Love Me Or Leave Me & Don't Explain. Klassieker Little Girl Blue wordt natuurlijk ook mooi uitgevoerd door Nina met haar oh zo mooie en intense stem en prachtig pianospel. De overige nummers zijn ook goed tot fraai, met nog een speciale vermelding voor Dylan song The Ballad of Hollis Brown en live nummer Images. Een prachtige wat ondergewaardeerde plaat van NIna Simone!