While Heaven Wept - Vast Oceans Lachrymose (2009)

Ik vind dit een super album. Het klinkt misschien raar, maar dit is gewoon "mooie" metal. Er zitten progressieve invloeden in, en het grijpt ook terug op de jaren 80 metal. Je hoort, dat hier een stel rasmuzikanten aan het werk zijn, die de klappen van de zweep kennen.

Het album is gezegend met een enorm transparante productie, die staat als een klok. De muziek is over het algemeen gitaar gedreven, maar de keyboards spelen ook een niet onbelangrijke rol. De opener van het album is echt werelds, nl. The furtest shore". Een episch nummer, met verschillende gedeelten, en een huiveringwekkend mooie coda. Alleen voor dit nummer is de aanschaf van het album zijn centen waard. Maar de rest van de nummers is ook van hoog niveau.

Ik heb het album als een Limited Edition, als 2 LP in donkergroen gekleurd vinyl op 45 toeren. De package van de LP is wonderschoon, met een dik boek erin, en het mooie artwork (een bestaand schilderij) komt dan erg goed uit.

Het metal album van de week, door mezelf.

Niettegenstaande ik niet geloof in het begrip “liefde op het eerste gezicht”, was het met dit album al bij de eerste keer raak, ik ga dit nog vaak opleggen. Het is al lang gekend wat ik graag hoor: inventief intensief en melodieus samenspel en liefst met een beetje vaart achter. De opener alleen al is de aanschaf van dit album – met zijn perfecte lengte – meer dan waard. Tweede kraker vind ik het geweldige instrumentale titelnummer. Fake_world noemt dit progressieve epische doom metal. Geen woord van gelogen hoewel ik weinig Doom ontdek, tot mijn niet geringe vreugde. De epiloog laat je rustig uitblazen en ontspannen na een behouden vaart.

Dit is een ontdekking! Van de beloofde doom was inderdaad niet veel te bespeuren, wat mij niet teleurstelde, omdat ik daar toch niet zo van houdt. Het is een zeer toffe vorm van progmetal met invloeden uit zowel de modernere scene, maar toch vooral uit de beginjaren aangezien vele passages me doen denken aan de 80s metal, in een goede manier. Hoogtepunten zijn natuurlijk het genoemde openingsnummer en diens reprise in het titelnummer, maar vergeet niet hoe sterk 'To Wander The Void' is, want ook die staat op zich.

Dit kan wel eens mijn favoriet worden van deze ronde van MAvdW

Prachtig album van deze band. Ik moest er in het begin even aan wennen. Maar het zit allemaal goed in elkaar en de zanger vind ik geweldig. Heerlijk sfeervol. Zeker één van de favorieten deze ronde!

Zeer behoorlijk album. Een soort progpower met een mooi geluid en het slaat een sterke brug tussen traditionele en modernere metal. Het klinkt alleen iets te lief en zachtaardig; 'mooie metal' zoals Rinus zegt kan ik me wel in vinden, alleen wat mij betreft net iets te veel van het goede. De versnelling die bij Lving Sepulchre optreedt ervaar ik dan ook als prettig. Prima inzending desalniettemin door goede melodieën en degelijke zang. Het album had wat mij betreft ook iets langer mogen duren.

Erg goede ontdekking! Een toegankelijk album met inderdaad een 'mooi' geluid.
Alle postieve aspecten van dit album zijn wat mij betreft al genoemd door eerdere posters hier. Kleine minpuntjes aan dit album zijn voor mij de zang: het geluid bevalt me op sommige stukken niet. Daarnaast vind ik de epiloog een beetje overbodig: het album heeft al een geweldige climax in het titelnummer. De afsluiter wordt daarmee mosterd na de maaltijd.

Dit mag het plezier echter niet bederven: 4,0*.

"So long ago, I set out to sea, forsaken by god and man
Visions of passion, glory and gold beckoned from distand lands.
I left behind all I had known, aspiring to live, love and conquer
Unaware that these futile pursuits would only yield a drifting sepulchre."

Ik denk dat er weinig openers zijn als The Furthest Shore die bij mij een groter gevoel van avontuur en desolaatheid oproepen. Ik prijs componist/gitarist Tom Philips dan ook dat hij de zang heeft overgegeven aan Rain Irving, aangezien de beste man zo'n herkenbaar en doordringend helder stemgeluid heeft die het nummer naar grootse hoogtes tilt. De afwisseling tussen marcherende openingsriffs, naar bombastische teksten, naar thrashende riffs, naar bluesy instrumentale passages en esotherische koren... het werkt allemaal zo goed, dat ik er een traan bij zou kunnen weglaten. Wat de band ook nog zal maken, niks zal dit nummer ooit overtreffen. Misschien wel een van de beste (metal)nummers ooit.

Oh wacht, ik zou bijna vergeten dat het album ook nog andere nummers heeft. Compleet onterecht, want To Wander The Void is furieus en majestueus tegelijk. Irving lijkt bij vlagen een vergelijkbaar soort zanglijn uit zijn longen te persen als Freddy Mercury aan het begin van Innuendo zong, die wonderschoon en hypnotiserend is. De neoklassieke gitaarlijnen die in de rustige passages naar boven komen, zijn eveneens wonderschoon. Zo moet Candlemass met geschoolde gitaristen klinken. Living Sepulchre is het meest rechttoe-rechtaan nummer van de cd, wat alsnog niets afdoet van de genialiteit van de track. Vessel opent opzwepend, om vervolgens over te gaan in een balladesque track die zelfs aanstekelijk te noemen is. Het zou een hit kunnen zijn. De titeltrack brengt ons terug naar de epische sfeer van het eerste nummer, al klinkt het hier meer alsof de storm die daar raasde nu langzaamaan is gaan liggen en we met bijna hoopvolle blik naar de horizon kunnen staren. Nee, het was een droom, we zijn toch verdronken en ons lijk is aangespoeld in Epilogue. Shit. Ach, we hebben in ieder geval een van de mooiste reizen ooit kunnen maken.

Voorlopige tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Of Empires Forlorn
3. Sorrow Of The Angels

Ik pikte dit in 2009 of 2010 op en nog steeds blijft dit album me verbazen om zijn schoonheid. Echt doom is het niet meer, al blijft de sombere sfeer duidelijk aanwezig hier. Vast Oceans Lachrymose is een epische, avontuurlijke reis waar het verloren varen op uitgestrekte oceanen een metafoor is voor de eenzaamheid van verloren liefde. Mede door de hoes vind ik het ook mooi om het verhaal van Odysseus eraan te koppelen.

Furtest Shore is het beste nummer dat de band ooit gemaakt heeft. Een wonderschoon pareltje waar alles klopt en waar het perfect uitgebalanceerd is. De tweede helft is alsof je de hemel betreedt. Perfectie, durf ik zelfs te zeggen. Een nummer dat eigenlijk nooit mag eindigen, zo mooi is het. Het vervolg kan dat niveau eigenlijk ook niet halen, al is de titeltrack als het ware een voortzetting van The Furtest Shore. Vessel pakt me niet helemaal, maar ik heb zoveel prachtige dingen gehoord hier dat de maximale score de enige logische conclusie is.



Tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Of Empires Forlorn
3. Sorrow Of The Angels