While Heaven Wept - Vast Oceans Lachrymose (2009)

"So long ago, I set out to sea, forsaken by god and man
Visions of passion, glory and gold beckoned from distand lands.
I left behind all I had known, aspiring to live, love and conquer
Unaware that these futile pursuits would only yield a drifting sepulchre."

Ik denk dat er weinig openers zijn als The Furthest Shore die bij mij een groter gevoel van avontuur en desolaatheid oproepen. Ik prijs componist/gitarist Tom Philips dan ook dat hij de zang heeft overgegeven aan Rain Irving, aangezien de beste man zo'n herkenbaar en doordringend helder stemgeluid heeft die het nummer naar grootse hoogtes tilt. De afwisseling tussen marcherende openingsriffs, naar bombastische teksten, naar thrashende riffs, naar bluesy instrumentale passages en esotherische koren... het werkt allemaal zo goed, dat ik er een traan bij zou kunnen weglaten. Wat de band ook nog zal maken, niks zal dit nummer ooit overtreffen. Misschien wel een van de beste (metal)nummers ooit.

Oh wacht, ik zou bijna vergeten dat het album ook nog andere nummers heeft. Compleet onterecht, want To Wander The Void is furieus en majestueus tegelijk. Irving lijkt bij vlagen een vergelijkbaar soort zanglijn uit zijn longen te persen als Freddy Mercury aan het begin van Innuendo zong, die wonderschoon en hypnotiserend is. De neoklassieke gitaarlijnen die in de rustige passages naar boven komen, zijn eveneens wonderschoon. Zo moet Candlemass met geschoolde gitaristen klinken. Living Sepulchre is het meest rechttoe-rechtaan nummer van de cd, wat alsnog niets afdoet van de genialiteit van de track. Vessel opent opzwepend, om vervolgens over te gaan in een balladesque track die zelfs aanstekelijk te noemen is. Het zou een hit kunnen zijn. De titeltrack brengt ons terug naar de epische sfeer van het eerste nummer, al klinkt het hier meer alsof de storm die daar raasde nu langzaamaan is gaan liggen en we met bijna hoopvolle blik naar de horizon kunnen staren. Nee, het was een droom, we zijn toch verdronken en ons lijk is aangespoeld in Epilogue. Shit. Ach, we hebben in ieder geval een van de mooiste reizen ooit kunnen maken.

Voorlopige tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Of Empires Forlorn
3. Sorrow Of The Angels

Ik pikte dit in 2009 of 2010 op en nog steeds blijft dit album me verbazen om zijn schoonheid. Echt doom is het niet meer, al blijft de sombere sfeer duidelijk aanwezig hier. Vast Oceans Lachrymose is een epische, avontuurlijke reis waar het verloren varen op uitgestrekte oceanen een metafoor is voor de eenzaamheid van verloren liefde. Mede door de hoes vind ik het ook mooi om het verhaal van Odysseus eraan te koppelen.

Furtest Shore is het beste nummer dat de band ooit gemaakt heeft. Een wonderschoon pareltje waar alles klopt en waar het perfect uitgebalanceerd is. De tweede helft is alsof je de hemel betreedt. Perfectie, durf ik zelfs te zeggen. Een nummer dat eigenlijk nooit mag eindigen, zo mooi is het. Het vervolg kan dat niveau eigenlijk ook niet halen, al is de titeltrack als het ware een voortzetting van The Furtest Shore. Vessel pakt me niet helemaal, maar ik heb zoveel prachtige dingen gehoord hier dat de maximale score de enige logische conclusie is.



Tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Of Empires Forlorn
3. Sorrow Of The Angels