Architects - The Here and Now (2011)

Ik zie op veel websites dat Architects veel commercieler is geworden vergeleken met hun vorige albums, maar dit is het eerste album wat ik van ze luister. Een ding wat me gelijk opvalt is de geweldige productie, erg stevig en ieder instrument is goed te horen. Sterke riffs en geweldige zang, clean ietsjes minder, maar het brulwerk is geweldig. Metal kan ik dit niet echt noemen, meer hardere Rock. Ik vind het op An Open Letter To Myself en Heartburn iets te ver gaan, dat wordt wel iets te zeikerig. Maar voor de rest is dit album gewoon goed, 3,5 ster. Ik ga de andere albums ook eens beluisteren, ik ben wel benieuwd door wat voor verandering ze zijn gegaan.

Ik dacht dat Architects toch wel vrij bekend was, hier op MusicMeter zo te zien niet. Erg goed album met 2 mindere nummers, zonder die had deze misschien wel 4,5 ster gehad. Geweldige combinatie tussen de harde stukken en de melodieuze. Nu gooi ik hem een halfje omhoog.

Er zijn wel meer bands die uit de boot vallen op MusicMeter.

Wat een heerlijk frisse plaat is dit! Architects ken ik enkel van Ruin en Hollow Crown, maar daarop vond ik de band nogal dertien-in-een-dozijn metalcore maken. Hierop is de muziek een stuk 'softer' geworden, maar slecht is dit zeker niet. Nog maar even een paar keer draaien vooraleer ik er een score op kleef.

Hele fijne plaat, hoewel het hardere werk van Ruin en Hollow Crown mij beter kan bekoren. Het schijnt dat ze op het volgende album weer terug gaan naar dit hardere geluid. Het laatste nummer waarop Greg Puciato van DEP een potje meebrult is me toch een potje vet.
3,5*

Hoe komt het dat je er nu maar 2* meer voor over hebt?

Verandering van muzieksmaak. Dit album is toch al weer 1,5 jaar oud en in die tijd is mijn muzieksmaak enorm veranderd. Ik vind The Here And Now nu heel erg zeikerig met eigenlijk 1 echt goed nummer, The Blues.

Ik opteer voor Day In Day Out.

Hmm.. Het album begint sterk met Day in Day Out maar daarna steekt het rap tegen. Nogal kinderachtig zelfs, vind ik. Deze band zal ik dus maar overslaan op Dour (Cannibal Stage).

Het is best nog een sterke liveband, al moet luchtige metalcore met heel wat breakdowns wel je ding zijn. Ik zou je nog kunnen aanraden om het eens een kwartier te checken. Dit album is ook niet zo representatief voor de sound van Architects, daarvoor zou ik eerder achter Hollow Crown of Ruin gaan. Als je meer houdt van technische metalcore, tegen de mathcore aan, zou ik de debuutplaat beluisteren.

Hollow Crown is al beter. Wel moeilijker te vatten na 1 luisterbeurt dan deze. Binnenkort deze 2 albums nog eens beluisteren, maar 't doet me voorlopig toch niet veel. Nogthans is het een genre dat ik zeker kan appreciëren. Een andere metalcoreband die naar Dour komt en ik nog niet kende, Caliban, bevalt me bijvoorbeeld zeer goed!

Caliban is vaak een stuk melancholischer, bombastischer, bruter en minder 'luchtig' (ik kan er even geen beter woord op vinden) dan Architects, maar ik vind die laatste live een stuk beter. Maar ik kan natuurlijk niet garanderen dat jij het een goed concert gaat vinden

Verrassend toegankelijk album, zeker vergeleken met de nogal ruige voorganger, Hollow Crown. Ditmaal zijn de songs luchtiger, met veel meer gebruik van haast poppy cleane zang. Er wordt hier en daar nog wel flink van leer getrokken, maar als geheel is de plaat meer emo- dan metalcore. Dat is op zich geen probleem, aangezien de meeste songs de moeite waard zijn, maar de band moet wel oppassen dat de boel niet te vlak en commerciëel gaat worden.