Nasum - Shift (2004)
mijn stem
25 stemmen
Zweden
Metal
Label: Burning Heart
-
Particles (1:15)
-
The Engine of Death (1:46)
-
Twinkle, Twinkle Little Scar (1:46)
-
No Paradise for the Damned (0:33)
-
Wrath (2:15)
-
Fear Is Your Weapon (0:43)
-
The Deepest Hole (1:47)
-
High on Hate (0:41)
-
Pathetic (1:23)
-
Circle of Defeat (1:10)
-
Like Cattle (1:37)
-
Ros (1:26)
-
The Smallest Man (2:08)
-
Cornered (0:35)
-
Strife (1:40)
-
The Clash (1:31)
-
Hets (1:26)
-
Closer to the End (1:49)
-
Fury (2:37)
-
Fight Terror with Terror (2:27)
-
Ett Inflammerat Sar (0:59)
-
Deleted Scenes (2:34)
-
Creatures (1:21)
-
Darkness Falls (2:00)
0
geplaatst: 10 april 2010, 21:31 uur
andnino schreef:
Als grindcore-leek, kom ik tot de conclusie dat ik de meest afwisselende Nasum toch de vetste vind. De voorgangers (op Helvete na, die ik niet heb gehoord) zijn óf een tikje te extreem óf te dof geproduceerd (voor mijn grind-onervaren oren). Shift biedt zo'n enorme diversiteit aan riffs en tempo's gecombineerd met een bepaald niet dagelijkse bruutheid, ook nog eens voorzien van intelligente lyrics. Geweldig.
Als grindcore-leek, kom ik tot de conclusie dat ik de meest afwisselende Nasum toch de vetste vind. De voorgangers (op Helvete na, die ik niet heb gehoord) zijn óf een tikje te extreem óf te dof geproduceerd (voor mijn grind-onervaren oren). Shift biedt zo'n enorme diversiteit aan riffs en tempo's gecombineerd met een bepaald niet dagelijkse bruutheid, ook nog eens voorzien van intelligente lyrics. Geweldig.
Bijna twee jaar later nog steeds van toepassing, ook al zijn mijn oren inmiddels wel grind-ervaren. Dit blijft een zeer gevarieerde, dynamische grindcoreplaat.
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 27 april 2010, 17:44 uur
Grindcore uit Zweden deze keer, ons aangeboden door andnino en Jezus, wat een orkaan aan geluid. Ik gebruik met opzet het woord “geluid”, tot enige maanden geleden zou ik dit “lawaai” noemen of “pokkeherrie”. Het valt nog redelijk mee voor mijn tere eighties oortjes want ik heb zowaar melodielijnen ontwaard, begin ik al het één en het ander gewoon te worden? Het moet zijn van wel. Dit dendert voorbij en is voorbij voor je het weet, een langer album zou me compleet gek maken. Weer een ontdekking bij, weer een ervaring bij maar ik twijfel sterk of ik dit nog veel zal afspelen… Het is zeer intens maar ik mis mijn welbekende ingrediënten. Leukste nummers vind ik nog Pathetic, Fight Terror with Terror, Ett Inflammerat Sr en in het algemeen de tragere stukken (Closer to the End, Darkness Falls).
Vermits ik bijna niets van grindcore ken en herken, veronderstel ik dat het overstuurde gitaargeluid – bijna brei – eigen is aan deze stijl? Dat is een nadeel voor mij vermits ik meer van het “oude” warme gitaargeluid hou, een oude hond kun je eenmaal geen nieuwe truukjes leren.
Vermits ik bijna niets van grindcore ken en herken, veronderstel ik dat het overstuurde gitaargeluid – bijna brei – eigen is aan deze stijl? Dat is een nadeel voor mij vermits ik meer van het “oude” warme gitaargeluid hou, een oude hond kun je eenmaal geen nieuwe truukjes leren.
0
geplaatst: 11 augustus 2010, 16:45 uur
Al tijden staat deze band op het lijstje om eens te beluisteren en nu is het dan eindelijk zover. Nasum is bruut, maar vergeet nergens songs te schrijven. Hoewel de nummers over het algemeen de 2 min niet passeren klinkt het allemaal toch erg goed.
Ook is er voldoende afwisseling te vinden, zo stoomt de cd de eerste paar nummers lekker door, maar is er een klein rustpunt bij Wrath om er daarna weer volop te gaan te gaan.
Dit is best lekker, agressief en even voluit gaan!
Ook is er voldoende afwisseling te vinden, zo stoomt de cd de eerste paar nummers lekker door, maar is er een klein rustpunt bij Wrath om er daarna weer volop te gaan te gaan.
Dit is best lekker, agressief en even voluit gaan!
* denotes required fields.
* denotes required fields.