Pixies - Come On Pilgrim (1987)

Ikzelf vind dit stukken minder dan Doolittle, maar het gaat mij vooral om de oorsprong van deze geweldige band.
Ergens in een kelder of garage moet toch een begin gemaakt zijn voor een nummer als Caribou.
Het lijkt allemaal zo eenvoudig; inpluggen, intro starten, Kim Deal die Francis Black met haar zang ondersteund; de schreeuw, het rammelend geluid.
Gewoon een moment van puur geluk, het valt toevallig zo uit.
Schijn bedriegt, want dit eenvoudig, maar oh zo aan stekelige rauwe geluid wordt ook in de volgende nummers zo neer gezet.
Is het dan wel werkelijk zo simpel?
Nee, want het zijn geen fragmentarische brokstukken.
De kunst om pakkende tracks als demo’s te laten klinken, terwijl het meer af is dan wat je in eerste instantie denkt.
Of het nu Ed Is Dead, Vamos of Isla de Encanta is, het klinkt niet af, maar na een eerste luisterbeurt lukt het al om een definitieve plek in je geheugen achter te laten.
Alsof een surfsound wordt gecreëerd door een groep Mexicaanse punkers, terwijl we hier gewoon te maken hebben met een groep jonge honden uit Boston die herrie weten om te zetten tot een tijdloze schoonheid.
Alle kenmerken van hun latere sound zijn hier al aanwezig.