Val Stöecklein - Grey Life (1968)

this will blow you away waarschuwd de sticker nu op de cd. En inderdaad dat is precies wat 't met mij deed. Heb in jaren niet meer zo'n plaat als dit ontdekt. Zo'n geval van 'n artiest die de druk niet aan kon destijds en toen dit album verscheen per direct alle optredens werden gecanceld. Mede omdat de strijkers volgens Val veel te aanwezig zijn. Ik vind ze juist prachtig, originele teksten en scott walker achtige baroque pop maakt dit fantastisch mooi!!

Eigenlijk een schande dat zo'n vergeten meesterwerk nu pas op musicmeter staat wat een misser!!

Laat ik eens even een quote meenemen die geplaatst is door muziekobsessie bij het album Scott 4 van Scott Walker, een album en artiest die ik zeer hoog heb zitten.



Linkje gevolgd en aangekomen bij Grey Life van Val Stöecklein en wat schrijft dezelfde meneer dan weer:




En dan kan ik alleen maar zeggen: fijn hoor muziekobsessie. Fijn dat je me niet even per pm op de hoogte hebt gebracht zoals normaal gesproken. Fijn dat ik bijna een pareltje zou mislopen door jouw nalatigheid

Uiteraard mag hier een zeer grote knipoog bij want ik weet zeker dat ik hem nu gewoon te snel af ben en dat die pm er wel was gekomen, en aangezien ik erg makkelijk op de tips van deze user af kan gaan kon het bijna niet misgaan met Grey Life.

En dat doet het dus ook niet. Het staat vol met prachtnummers, inderdaad een beetje in de stijl van Scott Walker. Toch vind ik, in tegenstelling tot muziekobsessie, dit album het net niet halen bij Scott 4 (maar het is minimaal).
Ik heb iets meer feeling met de stem van Scott, die ik warmer vind en ook wat authentieker. Die van Val Stöecklein komt op mij iets meer doorsnee over. Iets beter passend bij die tijd ook (als je dat überhaupt over een stem kunt zeggen) en dat heb ik bij Scott niet. Die is zo ongelooflijk tijdloos en sprookjesachtig mooi. De eerste vier Scott albums hebben ook wat meer kitschrandjes dan Grey Life.
Misschien dat dat juist een enorme pré is voor de muziek van Val Stöecklein, want niet iedereen is immers dol op kitschrandjes zoals ondergetekende dat wel is.

Maar laat ik de vergelijking nu eens varen, want die is verder nergens voor nodig. Dan blijft een ongelooflijk sterk album over dat in mijn oren een klassieker is en dan wel een vergeten klassieker.
De strijkers vullen het geheel prachtig aan en geven het album zijn meerwaarde. De composities zijn zeer sterk: ze stralen kracht uit en tegelijkertijd breekbaarheid. Het komt ook allemaal heel oprecht en ongekunsteld over terwijl je dat misschien niet zou verwachten als je de omschrijving zo eens bekijkt.



Laat dat met een heleboel uitroeptekens nog eens vet onderstreept worden. Ik ben muziekobsessie dankbaar dat hij er bij dat andere geweldige album naar verwees, anders was het aan me voorbij gegaan.
Ik zit tussen de 4* en 4,5* (dichter tegen de laatste beoordeling aanschurend) maar omdat ik het niet op 1 lijn wil zetten met Scott 4 zou het een 4* moeten krijgen plus de mededeling dat dit soort prachtalbums eigenlijk helemaal niet beoordeeld moeten worden met die lelijke gele sterretjes. Eigenlijk staat muziek daarboven.
Toch krijg ik het niet gedaan om om die reden maar met 4 glitters te strooien. Daarvoor is het gewoon te mooi. Die 4,5* is dus terecht.

Deze muzikant verdient het om alsnog gehoord te worden, zeker na het lezen over zijn toch wat triestige artiestenbestaan!

jongens jongens, deze blijf ik maar draaien wat ongelofelijk mooi is dit!!. Draai 'm bijna elke dag en hij wordt maar beter en beter. Hoe is 't in godesnaam mogelijk dat dit niet in elke platenzaak met grote posters en jaarlijkse schitterende heruitvoeringen en biografieen en al dat soort media krijgt.

French girl affair en i'll make it up to you zijn voor mij klassiekers geworden.

Ik vind juist Val zijn stem warmer dan Scott mede doordat die hier gortdroog met lekker veel laag mij erg raakt. terwijl bij Scott die enorme reverb afstandelijker wordt maargoed da's persoonlijk.

Ik begrijp sowieso de vergelijking met Scott Walker niet zo. Dit neigt voor mij veel meer naar het pure singer-songwriter werk. Ik zou het eerder vergelijken met bijvoorbeeld Tim Hardin. Weliswaar met veel meer muzikale aankleding, maar als je puur op de stem en de liedjes afgaat gaat die vergelijking eerder op vind ik.

Ik had dit album een paar jaar geleden al is gehoord. Destijds heeft het niet bijzonder veel indruk gemaakt, maar aangestoken door Conrad's enthousiasme heb ik 'm nog is opgezet en hij bleek toch sterker te zijn dan ik dacht. Ik vind 'Say it's not Over' echt een heel mooi nummer, met een schitterend refrein. En zo staan er nog wel meer mooie liedjes op.


Hier kan ik me eerlijk gezegd wel iets bij voorstellen (van die strijkers). Eigenlijk vloekt de albumhoes ook met de plaat, op het eerste gezicht zou je een man en zijn gitaar verwachten. En als ik de liedjes hoor dan krijg ik ook een beetje het gevoel dat de plaat er zeker niet minder op was geworden als de rol van die strijkers iets minder was geweest. Ik vind de liedjes niet meteen schreeuwen om zoveel versiersels, het had wat mij betreft iets soberder gemogen. Blijkbaar dacht Stoecklein er zelf ook zo over.

Hoe dan ook, ook met al die strijkers is dit album prima te verteren. Verdiend het zeker om vaker gehoord te worden, het is goed dat dit soort werkjes (uit die tijd) af en toe is onder de aandacht worden gebracht. Want er is zoveel moois gemaakt in die periode...

Niet mee eens, nick drake staat toch ook op zijn eerste 2 albums zo op de hoes, en daar vind ik de strijkers(overigens wel geniaal)nog dominanter dan hier. En er zijn genoeg momenten in de nummers dat je alleen Val hoort met 12 snarig gitaar. En dat vind ik zo geniaal hieraan is precies als Val geweldige one-liners zingt zodat die nog meer opvallen.

Verder heb ik deze in mijn top 10 op 1 gezet omdat ik deze zovaak draai en ik er telkens weer wat nieuws in ontdek. Plus de songstructuren verrassen mij keer op keer omdat ze erg afwijken van wat hoort.

Wel vreemd dingetje is dat een aantal nummers mono klinken en een groot gedeelte stereo. ben benieuwd of dat ook op 't originele vinyl is.

De stem van Scott Walker mag dan mooier en warmer zijn. Val Stöeckleins stem is veel minder gepolijst en raakt daardoor veel meer de gevoelige snaar. Misschien is zijn stem meer 'doorsnee', maar de emotionele uit het leven gegrepen, eerlijke teksten combineren perfect met de over de top strijkers en Stöeckleins breekbare stem.

Het doet me op één of andere manier denken aan de stem van Fran Healy van Travis, meer het gevoel dat het oproept. Verder vermoed ik dat Nick Drake ook wel geluisterd moet hebben naar deze plaat. De sombere teksten gecombineerd met een dergelijke orkestratie is vooral op zijn eerste twee platen terug te vinden.

Ik draai de laatste tijd deze plaat dagelijks en het verveelt absoluut niet. Elk nummer is een voltreffer, een ervaring die ik bij sing- and songwriters zelden heb. Ook wat dat betreft deelt hij iets met Drake: de instant- en blijvende schot-in-de-roos ervaring.

Ik kan jullie overigens ook zijn vorige bandje The Blue Things aanraden. Op deze site staat hun enige reguliere album The Blue Things - Listen & See (1966) maar eigenlijk zou je het beste "The Bluethings [of Blue Things] Story" Volume 1 en 2 kunnen downloaden. Ook hier staan nog een aantal solonummers van Stöecklein op. Daarnaast zijn er een aantal psychedelische pareltjes op te vinden en wat vroege folk-rocknummers. Ook heel aardig!

En voor de liefhebbers die ook geïntrigeerd zijn geraakt door dit one-album-wonder is het verhaal op Lastfm misschien interessant. (http://www.last.fm/music/Val+St%C3%B6ecklein/+wiki). De man leed aan een bipolaire stoornis en overleed veel te vroeg, in 1993, na zelfmoord. Van zijn overlijden is zelfs geen melding gemaakt in de plaatselijke krant, laat staan dat er iets over geschreven is in muziekmedia...

5*

Kan iemand de link leggen tussen Val Stoecklein en Max Richter (bij vergelijkbare artiesten)?

Vind deze wel wat weg hebben van Say its not over

YouTube - Pink Floyd - Meddle - 02 - A Pilliow Of Winds

Bij deze in mijn Top 10. Het blijft een fantastische plaat. Ieder nummer is zo vanzelfsprekend en ik blijf gedurende de volle 43 minuten geraakt worden.

Het lukt me maar niet om dit album te vinden. Iemand een tip?

@woutorrmusic: veel muziek is nog vindbaar via cdandlp.com
Kan wel even duren eer de bestelling binnendruppelt.

Maar dan dit album. Ik kwam via via -zo gaat dat nu eenmaal- op deze pagina terecht en werd wel nieuwsgierig. Na wegplukken van het album op mp3 deze meermaals beluisterd. En langzaam maar zeker overtuigd van de songs. En inmiddels via bovenstaande website de lp binnen gehengeld. Iedere draaibeurt beklijft ie meer en meer. Een pareltje, en idd maf dat dit nooit bekender is geworden. Sjiek. Dank aan bovenstaande recensies

Een jaar geleden al eens gedraaid. Destijds deden de veelbesproken strijkers me nog behoorlijk de das om. De toevoeging van strijkers werd in die tijd wel meer ongevraagd aan de albums toegevoegd, omdat de producers dat nodig vonden. Ook bijvoorbeeld Townes van Zandt vond op zijn debuut veel te veel orkestrale tierelantijn terug. De producer had hier achteraf ook spijt van. Een aantal nummers waren naar de zijn van Van Zandt zo aangetast dat hij ze op de daarop volgende albums nogmaals opnam. Dat is in het geval van Stoecklein niet gebeurd, aangezien er geen volgend album kwam.

Sinds kort ben ik toch gevallen voor dit album. Het duurt een poosje en echt wennen doet het nooit, maar de strijkers hebben een plaats gekregen en de kracht van de songs wint het nu van de irritatie m.b.t. de arrangementen. Ik ben zeer blij dat ik heb doorgezet. Voor de rest kan ik wel een heel stuk schrijven, maar beter dan onderstaande link kan ik het toch niet:

Sad and Gone: The Story of Val Stoecklein?s Grey Life, the Best Album You Never Heard | Baltimore City Paper - www2.citypaper.com

@aERodynamIC @muziekobsessie Ik ben wel benieuwd wat deze heren van Daughn Gibson's All Hell vinden. Mijn persoonlijke nummer 1 van afgelopen jaar. Ik heb 'm ook bij mijn platenzaak Sounds Venlo gepromoot en hij is uiteindelijk in hun eindlijst beland. Bloedmooie plaat en de eigenaar van Sounds refereerde na het beluisteren naar Scott Walker. Er zijn dan ook zeker raakvlakken te vinden. Ikzelf moet Scott Walker nog zien te doorgronden, Val ga ik zeker ook proberen en bij Daughn is dat al gelukt!

Wat ik daarvan vind??? Staat er al lang

Daughn Gibson - All Hell (2012)

Wat een ontzettend goed album is dit zeg! Jammer dat dit zo weinig erkenning heeft. Mensen hier hebben commentaar op de strijkers, maar persoonlijk denk ik dat deze wel een must zijn hier hoor. Wel een heel tragisch verhaal over deze man. Snap niet dat dit album zo is achtergebleven zeg.

Op Altcountry staat een artikel over dit album : Pagina niet gevonden « ALTCOUNTRY.NL

Ik meen begrepen te hebben dat Stöecklein zélf ook commentaar had op de strijkers-arrangementen.

De overeenkomst met Scott Walker en Nick Drake is terecht (het zou me trouwens niet verbazen mocht Richard Hawley dit album kennen), maar Val Stöecklein beperken tot vergelijkingen zou hem, en deze plaat, geen eer aan doen. Grey Life is op alle vlakken een vergeten parel: Stöecklein combineert het betere singer-songwriterwerk met harmonieuze arrangementen en levert 11 (of 13) nummers van gelijkwaardig niveau af. Het geheel werkt beklijvend. Grey Life laat je niet los en roept je telkens weer op om haar opnieuw te beluisteren.
Beste nummers: "Say It's Not Over" en "I Can't Have Yesterday".

Nou ben benieuwd.. de LP is vanuit de US onderweg...

Wauw toemaar, ik wil je enthousiasme niet ontnemen maar ik heb hem (ik denk een origineel exemplaar) voor 10 euro bij een tweedehandse platenzaak gekocht... Ik denk dat het elke euro waard zal zijn. Veel luisterplezier gewenst!

Ik heb er geloof ik 6$ voor betaald, met verzenden zit ik dan alsnog aan de 15-18 euro. Maar goed dat is allemaal weer niet zo'n ramp. Hij draait nu.

En wat zijn je eerste indrukken?

Erg mooi! Moet er nog wel een keer voor gaan zitten. Was tijden opzoek naar de CD op fallout, maar die was onvindbaar.

Enkele maanden geleden kwam ik het nummer Now's the Time op mijn pad tegen. Ik had me toen, omdat ik het een erg fraai nummer vond, bezworen om die plaat van Val Stöecklein eens op te zoeken en in zijn geheel te beluisteren, maar makkelijk blijkt dat niet te zijn. Ik heb 'm nu wel kunnen beluisteren via YouTube, maar dat is behelpen natuurlijk. De plaat wist me desondanks te charmeren, Scott Walker en Nick Drake zijn twee namen die me te binnen schieten, maar er zal wel kruisbestuiving geweest zijn, alleen is deze man veel onbekender gebleven (en is het ook bij deze ene plaat gebleven? Zo ver ben ik nog niet in zijn persoonlijke geschiedenis gedoken).

Nu zal ik op zoek moeten naar een fysieke uitgave, want deze wil ik best in huis, eerlijk gezegd. Stöecklein laat zich gelden als begenadigd singer-songwriter met songs die in de basis al erg sterk zijn, maar de arrangementen geven het nog wat extra cachet.

Ik ga beginnen met 4 sterren.

Veel te lang niet gedraaid. De reden: de LP stond nog bij m'n ouders in Nederland, afgelopen week even op ziekenbezoek en mee naar huis genomen. Wat een schitterend album is het toch. En de hoes intrigeert ook. Zo'n album dat je zelden of nooit op lijstjes voorbij ziet komen, hier op MuMe gelukkig wel behoorlijk wat stemmen. Blij dat ik hem (weer) in huis heb!