Val Stöecklein - Grey Life (1968)

Laat ik eens even een quote meenemen die geplaatst is door muziekobsessie bij het album Scott 4 van Scott Walker, een album en artiest die ik zeer hoog heb zitten.



Linkje gevolgd en aangekomen bij Grey Life van Val Stöecklein en wat schrijft dezelfde meneer dan weer:




En dan kan ik alleen maar zeggen: fijn hoor muziekobsessie. Fijn dat je me niet even per pm op de hoogte hebt gebracht zoals normaal gesproken. Fijn dat ik bijna een pareltje zou mislopen door jouw nalatigheid

Uiteraard mag hier een zeer grote knipoog bij want ik weet zeker dat ik hem nu gewoon te snel af ben en dat die pm er wel was gekomen, en aangezien ik erg makkelijk op de tips van deze user af kan gaan kon het bijna niet misgaan met Grey Life.

En dat doet het dus ook niet. Het staat vol met prachtnummers, inderdaad een beetje in de stijl van Scott Walker. Toch vind ik, in tegenstelling tot muziekobsessie, dit album het net niet halen bij Scott 4 (maar het is minimaal).
Ik heb iets meer feeling met de stem van Scott, die ik warmer vind en ook wat authentieker. Die van Val Stöecklein komt op mij iets meer doorsnee over. Iets beter passend bij die tijd ook (als je dat überhaupt over een stem kunt zeggen) en dat heb ik bij Scott niet. Die is zo ongelooflijk tijdloos en sprookjesachtig mooi. De eerste vier Scott albums hebben ook wat meer kitschrandjes dan Grey Life.
Misschien dat dat juist een enorme pré is voor de muziek van Val Stöecklein, want niet iedereen is immers dol op kitschrandjes zoals ondergetekende dat wel is.

Maar laat ik de vergelijking nu eens varen, want die is verder nergens voor nodig. Dan blijft een ongelooflijk sterk album over dat in mijn oren een klassieker is en dan wel een vergeten klassieker.
De strijkers vullen het geheel prachtig aan en geven het album zijn meerwaarde. De composities zijn zeer sterk: ze stralen kracht uit en tegelijkertijd breekbaarheid. Het komt ook allemaal heel oprecht en ongekunsteld over terwijl je dat misschien niet zou verwachten als je de omschrijving zo eens bekijkt.



Laat dat met een heleboel uitroeptekens nog eens vet onderstreept worden. Ik ben muziekobsessie dankbaar dat hij er bij dat andere geweldige album naar verwees, anders was het aan me voorbij gegaan.
Ik zit tussen de 4* en 4,5* (dichter tegen de laatste beoordeling aanschurend) maar omdat ik het niet op 1 lijn wil zetten met Scott 4 zou het een 4* moeten krijgen plus de mededeling dat dit soort prachtalbums eigenlijk helemaal niet beoordeeld moeten worden met die lelijke gele sterretjes. Eigenlijk staat muziek daarboven.
Toch krijg ik het niet gedaan om om die reden maar met 4 glitters te strooien. Daarvoor is het gewoon te mooi. Die 4,5* is dus terecht.

Deze muzikant verdient het om alsnog gehoord te worden, zeker na het lezen over zijn toch wat triestige artiestenbestaan!

Niet mee eens, nick drake staat toch ook op zijn eerste 2 albums zo op de hoes, en daar vind ik de strijkers(overigens wel geniaal)nog dominanter dan hier. En er zijn genoeg momenten in de nummers dat je alleen Val hoort met 12 snarig gitaar. En dat vind ik zo geniaal hieraan is precies als Val geweldige one-liners zingt zodat die nog meer opvallen.

Verder heb ik deze in mijn top 10 op 1 gezet omdat ik deze zovaak draai en ik er telkens weer wat nieuws in ontdek. Plus de songstructuren verrassen mij keer op keer omdat ze erg afwijken van wat hoort.

Wel vreemd dingetje is dat een aantal nummers mono klinken en een groot gedeelte stereo. ben benieuwd of dat ook op 't originele vinyl is.

De stem van Scott Walker mag dan mooier en warmer zijn. Val Stöeckleins stem is veel minder gepolijst en raakt daardoor veel meer de gevoelige snaar. Misschien is zijn stem meer 'doorsnee', maar de emotionele uit het leven gegrepen, eerlijke teksten combineren perfect met de over de top strijkers en Stöeckleins breekbare stem.

Het doet me op één of andere manier denken aan de stem van Fran Healy van Travis, meer het gevoel dat het oproept. Verder vermoed ik dat Nick Drake ook wel geluisterd moet hebben naar deze plaat. De sombere teksten gecombineerd met een dergelijke orkestratie is vooral op zijn eerste twee platen terug te vinden.

Ik draai de laatste tijd deze plaat dagelijks en het verveelt absoluut niet. Elk nummer is een voltreffer, een ervaring die ik bij sing- and songwriters zelden heb. Ook wat dat betreft deelt hij iets met Drake: de instant- en blijvende schot-in-de-roos ervaring.

Ik kan jullie overigens ook zijn vorige bandje The Blue Things aanraden. Op deze site staat hun enige reguliere album The Blue Things - Listen & See (1966) maar eigenlijk zou je het beste "The Bluethings [of Blue Things] Story" Volume 1 en 2 kunnen downloaden. Ook hier staan nog een aantal solonummers van Stöecklein op. Daarnaast zijn er een aantal psychedelische pareltjes op te vinden en wat vroege folk-rocknummers. Ook heel aardig!

En voor de liefhebbers die ook geïntrigeerd zijn geraakt door dit one-album-wonder is het verhaal op Lastfm misschien interessant. (http://www.last.fm/music/Val+St%C3%B6ecklein/+wiki). De man leed aan een bipolaire stoornis en overleed veel te vroeg, in 1993, na zelfmoord. Van zijn overlijden is zelfs geen melding gemaakt in de plaatselijke krant, laat staan dat er iets over geschreven is in muziekmedia...

5*

De overeenkomst met Scott Walker en Nick Drake is terecht (het zou me trouwens niet verbazen mocht Richard Hawley dit album kennen), maar Val Stöecklein beperken tot vergelijkingen zou hem, en deze plaat, geen eer aan doen. Grey Life is op alle vlakken een vergeten parel: Stöecklein combineert het betere singer-songwriterwerk met harmonieuze arrangementen en levert 11 (of 13) nummers van gelijkwaardig niveau af. Het geheel werkt beklijvend. Grey Life laat je niet los en roept je telkens weer op om haar opnieuw te beluisteren.
Beste nummers: "Say It's Not Over" en "I Can't Have Yesterday".