Peter Hammill - Over (1977)

Ongeveer gelijktijdig tot stand gekomen met Still Life van Van der Graaf generator, de band waar Hammill de frontman van is. En de titel Over zegt al genoeg, ook dít album staat in het teken van de op dat moment net stukgelopen relatie van de zanger. De sfeer op dit album is emotioneel gezien behoorlijk compromisloos, de teleurstelling, het verdriet en de woede krijgen allemaal ruim baan. Geen plaat dus om vrolijk van te worden, maar wel eentje met 'n aantal ijzersterke nummers, waaronder het bijtende 'Betrayed' en het haast spookachtige 'Yoga'. Volgens velen de mooiste 'verwerkingsplaat' ooit gemaakt.

Geniaal!

Zie axel33, maar met aanvulling dat "This side of the Looking glass", monumentaal is en het verdriet (mede door de prachtige orchestratie) direct je gedachten binnendringt. Beetje morbide, maar tranen zouden losbarsten als dit nummer de uitvaart van een overledene begeleidt.

Ik heb even de tijd nodig gehad met dit album. Het kwam aan als een mokerslag.

Wat een bittere, vol van verdriet zittende plaat is dit toch.
Het is haast genant om daar getuige van te zijn. Toch mag je blij zijn dat Hammill het met ons luisteraars wilde delen, want wat een ongelooflijk sterk album heeft hij met dit Over afgeleverd.

This side of the Looking Glass vind ik een geniaal nummer (ook te vinden op mijn favoriete verzamelaar The Love Songs): zo ongelooflijk mooi ondanks alle pijn die er van uit gaat.

Voor de één misschien iets te veel pathos en pretenties, voor mij een hemeltergend mooie cd.

Helaas zijn maar weinigen bekend met het werk van deze artiest (ik tot op kort geleden ook moet ik tot mijn grote schaamte bekennen), maar ik denk dat er op deze site heel wat mensen zijn die dit maar wat graag willen ontdekken.
Hopelijk gaat er dus verandering in komen

Ik vraag me écht af wat je van Van Der Graaf Generator zal vinden, aERo. Volgens de meesten béter dan het solo-werk van Peter Hammill, maar wel een heel stuk complexer...

Misschien dat dat me vooralsnog wat tegenhoudt en ik voorlopig bezig ben met het solo-werk

Ik sluit me volgaarne aan bij thyson. Ben heeeeel benieuwd wat aERo te melden gaat hebben over met name - en in oplopende moeilijkheidsgraad - VdGG's 'Still Life', 'Godbluff' en 'Pawn Hearts'.

De meest logische stap is om na 'Over' te beginnen met 'Still Life' aangezien die in zo'n beetje dezelfde periode tot stand is gekomen en daardoor ook sporen toont van de verbroken relatie waar 'Over' op focust.... maar ik zie nu dat ik dat in m'n eerste posting al had gezegd.

Mijn mening!

Zo ongeveer de mooiste plaat ooit gemaakt. Komt bij mij bovenaan in de lijstjes, en alleen maar niet in het lijstje 'vrolijkste platen'. Teksten waar je stil van wordt, muziek die je grijpt. UIt de productiefste, althans interessantste periode van Hammill wat mij betreft.

Knappe plaat maar met momenten iets te theatraal en geforceerd naar mijn mening. Nietemin staat het vol parels zoals alice,betrayed, yoga of crying wolf. De zwaar georchestreerde nummers liggen me vooralsong redelijk zwaar op de maag.

4*

Dat teert wel in. Dan blijkt Looking Glass het topstuk. Sterkte met luisteren!

een must voor iedereen die vdgg een warm hart toedraagt , een volledige cd gewijdt aan de breuk met z'n vrouw toen , de teksten zijn van het beste dat ik ooit gehoord heb , één van de beste 50 cd's aller tijden !!!!!!

Het mag dan een zeer persoonlijk album zijn. De kwaliteit van de nummers is niet zo goed dat het 30 jaar doorstaat (sommige dan toch). Enkele sterke nummers met meer ritme en power dat een stap voorwaarts is met de vroege Hammill-albums. "Crying Wolf" is prima up-tempo en Nic Potter en Guy Evans leveren goed werk. "Autumn"is ook prachtig. Zo ook de te weinig gememoreerde tracks op het einde als "Betrayed"(waarvan een superbe mooie Peel versie bestaat) en "Yoga".

Maar absoluut onvergeeflijk slecht zijn het verschrikkelijke "Looking Glass". Het is volgens mij veruit het slechtste nummer dat Hammill ooit heeft geschreven en opgenomen heeft. Ook ben ik helemaal niet te spreken over het VDGG-achtige "Lost and Found" dat lijkt meer op een pastiche van "LaRossa "dan dat het een eerbetoon is (zoals beweerd wordt). Niet erg veelzeggend in elk geval. De cover toont Hammill met zijn gitaar die een periode heeft afgesloten. Niet alleen in zijn persoonlijke leven, hij ook deed in zijn muzikale carrière: Het beste moest nog komen!

highlights: Betrayed, Autumn
lowlights: Lost and Found, The Looking-Glass

Ja, 't is wat!

Ontdek je zomaar een andere Hammill-fan op de MuMe en die heeft zo ongeveer de tegenovergestelde smaak. Ik zie datzelfde bij jou bij Jargon King (etc)

Tja...
Hier nóg een fan!
En die vindt zowel Looking Glass als Jargon King (etc) fantastisch...
Bij mij houdt het op bij The Noise uit 1993 en wat daarop volgde.
Deze van Hammill vind ik toch zijn beste!

Ongeveer de helft van de remaster CD's zijn inmiddels goedkoop in de winkel te vinden. Dus ik ben zo langzaam aan de eerste CD uitgaven te vervangen door deze remasters. Niet alleen de muziek kinkt beter (ik krijg de indruk dat "Over" tot nu toe de beste oppoetsbeurt heeft gehad) maar de linernotes van Hammill zel zijn lezenswaardig, want informatief.

Ook dit album twee maal herluisterd binnen twee dagen. Grappig is dat Hammill schrijft hier de reünie-line up van Van der Graaf compleet te hebben (incl. Graham Smith), maar dat de muzikanten nooit tegelijkertijd aanwezig zijn geweest tijdens de opnames en dat pas gebeurde bij de opnames van "The Quiet Zone/The Pleasure Dome".

'Time Heals' was het nummer dat me nu in meest positieve zin opviel. Afwisselend, pakkend, heftig en rustig. Alles wat Hammill voor mij speciaal maakt. Hammill is na dertig jaar nog steeds trots op het dwingende van 'Crying Wolf'. Kan me dat wel voorstellen, want het staat als een huis, die opening.

Ook 'Looking Glass' beluisterd, omdat ik daar een nogal boude uitspraak over deed (als zijnde het slechtste Hammill-nummer). Ik vrees dat mijn oordeel niet wordt bijgesteld. Ik heb het tweemaal niet tot einde kunnen volhouden (na vijf minuten gaf ik er de brui aan: te jengelig, te bombastisch, slechte Hans Zimmer -associaties, geen power, etc). Ik snap het nummer blijkbaar niet, niet wat de beweegredenen zijn met zo'n orkest een nummer op te nemen en niet wat het toevoegt aan de rest van dit persoonlijke en emotionele album. Zo'n nummer als 'Alice' en 'Yoga' krijgen een persoonlijke zeggingskracht met dat plukkende gitaarspel etc. Dat mis ik gewoon.

Al met al een aangename kwaliteit van het album en een prettige her-kennismaking met het album "Over" want dat is geen Hammill-album dt overuren maakt(e) in mijn CD speler of iPod.

Ik stel dus wel mijn highlight bij ten opzochte van mijn vorige post: Time Heals en Yoga.

Echt een prachtig album. Ik heb héél lang Peter Hammil niet kunnen uitstaan maar toen ik een paar maanden geleden dit album nog eens hoorde was ik direct verkocht. Prachtig gewoon. Het mooiste aan Peter Hammil vindt ik nog wel dat het'zulke aparte muziek is. Daar hou ik van.

without any doubt : zeker de beste peter hammill solo cd , een vat vol emotie's , waanzinnig goeie teksten vol vitriool en toch zeer gevoelig , briljante songs , kortom voor mij peter's meesterwerk , ik heb hem op lp , op cd en nu eindelijk op cd maar geremastered en het klankpalet met de gewone cd is enorm groot , breder en voller !

Fantastisch !
ps , er staan ook nog eens 3 bonustracks op bij de geremasterde cd : betrayed en autumn als john peel session e, this side of looking glass in een alternate take .

beaster1256 heeft me deze plaat leren kennen, waarvoor dank. Hele mooie integere plaat vol smart en verwijt. Een typische break-up plaat.
Ik kan hem U aanraden, dit is een meesterlijke plaat.

Off topic bericht verwijderd.

Ik heb enkel deze cd, dankzij beaster. Ik wil graag méér werk van deze artiest leren kennen.
Kunnen kenners me aanraden waar te beginnen, bij welke albums?
Want om bij dit topic te blijven; dit hier is wel een doorleefde en prachtige plaat.

Tip Ik vind hem door de afwisseling nog beter en 5* waard (met o.a. het schitterende Vision).

aERodymanIC en ik zijn beiden Hammill liefhebber, maar ik geloof met tegengestelde 'liefdesbaby's'... Dus het zal moeilijk worden hier unaniem advies te vergaren.

Aangezien ik je even inschat op liefhebber van de meer 'klassieke school' zou ik eerst terug gaan in het oeuvre en óf "The Silent Corner and the Empty Stage" óf "Chameleon in the Shadow of the Night" proberen. Als je in bent voor een éénmansband met wat eclectischer geluid (à la Gabriel's derde) kun je aan de periode van ná "Over" beginnen. Dan zou ik starten met "pH7".

Bedankt voor jullie tips, ik zal er rekening mee houden!

'The Future Now' van Peter Hammil kan ik je ook zeker aanraden.

en zeker ook zijn ' black box ' hemels mooi !

Sterke verwerkingsplaat van Hammill; al kosten Time heals & this side of the looking glass wat tijd om in te zinken. Met die laatste gaat het volgens mij wel goed komen, met die eerste kan ik vooralsnog niet heel veel.

Over

Liefdesverdriet weet het beste in artiesten naar boven te halen. Peter Hammill is hierop geen uitzondering. Dit is een plaat waar hij zijn ziel blootlegt. Bitter,pijnlijk, maar ook zeer indrukwekkend. Elk nummer beeldt een fase in zijn verwerkingsproces uit.
-
“Crying Wolf” is een Bowie-achtige rocker met bijtende teksten. Haast het transcript van een ruzie, waar de tegenpartij op alle mogelijke manieren wordt neergesabeld. Het ruziënde echtpaar uit: ‘Who’s Afraid of Virginia Woolf” is er nog niks bij.
-
“Autumn” is het enige nummer dat qua thematiek afwijkt. Een slepende ballad over ouders wiens kinderen het huis al hebben verlaten. Hun jeugd en tijd aan hun vergeven, vragen de ouder zich nu af wat er nog in het leven over is. Mistroostig pianospel en snijdende vioolpartijen geven extra nadruk aan deze thematiek.
-
“Time Heals” is ronduit apathisch te noemen. Niet gek want het nummer spreekt over een soort ongevoeligheid ten gevolge van de shock van het einde van een langdurige relatie. Het kostte me daarom even wat tijd om dit nummer te waarderen. Sommige zinsneden zijn bijzonder pijnlijk. Het arrangement is een ware sluipmoordenaar. Rustig wordt de spanning opgebouwd.
-
Bij “Alice(Letting go)” zet de spijt zich in. Melancholische, akoestische gitaarpartijen ondersteunen een vertwijfelde Hammill. Juist dat spaarzame is zeer indrukwekkend. Hij heeft zo’n uitdrukkelijke stem dat hij niet veel meer dan een gitaar als begeleiding nodig heeft.
-
“This Side of the Looking Glass ” is een nummer dat opvalt door de uitbundige, orkestrale begeleiding. Een tikkeltje kitscherig is het wel. Ik kan snappen dat dit niet iedere Hammill-liefhebber zal aanspreken. Desondanks past het arrangement perfect bij het bittere verdriet en de eenzaamheid die de songtekst uitdraagt. Als het muntje bij dit nummer eenmaal valt, wordt de luisteraar door de muziek meegezogen. Een van de beste nummers van Peter Hammill!
-
“Betrayed” is wellicht Hammill op zijn cynischt. Ziedend en boosaardig geeft hij het vertrouwen in de wereld op. “Friends, they’re haboring knives” gromt de zanger. Plukkende gitaarpartijen delen mee in de dreigementen, terwijl de violen zo snijdend mogelijk de luisteraar trachten te teisteren.
-
“(On Tuesday she used to do) Yoga” is een pijnlijk herstel, waar hij zijn slechte eigenschappen onder de loep neemt. De echo op de stem van Hammill doet hem haast als een schim van zichzelf voordoen. De elektrische gitaar voegt daar dreigende donderslagen aan toe.
-
“Lost and Found” vormt hier het muzikale coda. Het leven wordt weer opgepakt, maar wel met een cynische twist. Hoe ik het nummer lees ,is er na de break-up nog een one-night stand geweest tussen Hammill en zijn ex. Lost and found belicht die gebeurtenis door de ogen van Hammill, terwijl La Rossa op still life het via de ogen van zijn ex bekijkt(die duidelijk verre van positief over Hammill is). Na het La Rossa-gedeelte laat Hammill de relatie definitief achter zich(“I’m free at last” schmiert de tekst).
-
Een bittere en pijnlijke plaat, maar elk nummer is raak en haakt goed op de vorige in. ik beluister “Over” niet vaak, maar elke keer dat het album wel de cd-speler bereikt, geniet ik met volle teugen. 4.5*

beaster1256 zegt: Inderdaad een soort thematisch 2-luik met VDG's 'Still life' waarvan dit dus het singer songwritersequivalent is. Ik hecht er zeer aan om ze beide te hebben en afhankelijk van mijn stemming te draaien. 'Betrayed' is waarschijnlijk het meest aangrijpende nummer ooit gemaakt over iets als echtbreuk. Het is ondanks de zwaarte geen verkeerde instap in het werk van Hammill. Het meerendeels toegepaste akoestische instrumentarium maakt hem minder ruig (minder heftig zou ik niet meteen stellen) dan veel ander werk van hem.

Peter Hammill in de beginjaren 80 leren kennen. Ik weet nog dat een nummer van Mark Almond and the Mambas (My Vision) op de VPRO radio klonk en dat vond ik prachtig. Op deze manier wat werk van Peter Hammill aangeschaft en ook van zijn groep Van De Graaf Generator. Vreemd eigenlijk dat Peter Hammiil in de begin jaren 80 echt een cult figuur was, want echt passend in die tijd was hij niet. Hij kwam ten slotte toch uit het hippie tijdperk, het werk van Van De Graaf Generator was ingewikkeld, echte prog rock. Concerten van Peter Hammiil waren in die tijd 'lastig'. Een keer naar Utrecht geweest met mijn broer en vriendinnen die Peter Hammill niet echt kende. Dat was zeker geen succes, een lange zit en Peter Hammiil kon dan redelijk uithalen. Zeer intens, soms te. Die vriendinnen hebben daarna denk ik nooit meer iets van deze man gedraaid en zeker niet aangeschaft. Ik heb intussen heel wat werk van hem, maar deze cd had ik nog niet. Tot voor kort. De reacties hieronder lezende wist ik niet precies wat ik kon verwachten. Een echtscheidings cd dat is wel duidelijk. Maar het is wel de Peter Hammiil waar ik van hou. Mooie nummers, teksten die je raken en niet de Peter Hammill die zo intens zingt met allerlei uithalen dat het je niet meer bereikt. Maar dat is natuurlijk persoonlijk. Peter Hammill laat je meekijken in zijn ziel, in zijn verdriet, in zijn woede. Dat voelt soms ongemakkelijk, maar doordat de muzikale vorm redelijk aangepast is bij dat verdriet is de muziek te verdragen en kun je er van genieten. Eigenlijk toch een wat afwijkend album, hoewel 'Crying Wolf' en 'Betrayed' de wat recalcitrante en moeilijkere kant van Peter Hammiil laat horen. De kant waar de vriendinnen niks van moesten hebben. Maar op dit album omdat het met mate wordt gebracht is het redelijk passend.
Een zeer intens album.

Één woord is voldoende: Prachtig
Zittend in de zon in mijn tuin met mijn koptelefoon op zojuist zitten genieten van dit album. Indringend mooie nummers, goed gezongen enz., enz. Al het positiefs wat er over dit album te melden valt staat in de berichten hiervoor al. Behalve dat het album gedeeld 39e staat in de Oor jaarlijst 1977 en eigenlijk is dat minder positief want het had hoger mogen/moeten staan.

De plaat waar Peter Hammill zijn stukgelopen relatie van zich afzingt. De woede, de verbijstering, realiseren wat er gebeurd is, het verdriet, het rouwproces, maar ook uiteindelijk de boel relativeren en weer energie zoeken om verder te kunnen. Het zit er allemaal in. En het komt ook allemaal echt en uit het hart over. Een hele persoonlijke plaat. En ook een hele bijzondere plaat die ook muzikaal erg diep gaat. Alle platen uit de beginperiode van Peter Hammill zijn mooi en goed, maar deze plaat neemt daar toch nog eens een extra speciale plaats in. Al enorm vaak gedraaid maar hij blijft intens en mooi. Liefdesverdriet is in mijn ogen ook erger dan rouwen om de dood van iemand. Bij de dood neem je echt afscheid, maar bij liefdesverdriet kan je geliefde ook weer terugkomen en dat maakt het proces veel langer voordat je het verwerkt hebt. Deze plaat is voor iedereen die dat proces ook moet doorlopen.