menu

Al Stewart - Modern Times (1975)

mijn stem
3,84 (40)
40 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: CBS

  1. Carol (4:20)
  2. Sirens of Titan (2:50)
  3. What's Going On? (3:35)
  4. Not the One (4:34)
  5. Next Time (4:23)
  6. Apple Cider Re-Constitution (5:18)
  7. The Dark and the Rolling Sea (5:06)
  8. Modern Times (8:36)
  9. News from Spain * (6:03)
  10. Elvaston Place * (2:53)
  11. Swallow Wind * (3:21)
  12. A Sense of Deja Vu * (4:50)
  13. Willie the King * (4:01)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 38:42 (59:50)
zoeken in:
avatar van titan
titan (crew)
Ik ben plots erg nieuwsgierig naar het tweede nummer

avatar van Bluebird
4,0
Heel goed album. Vooral de laatste 3 nummers.

3,5
De opener "Carol" was nog wel eens te horen bij Adje Bouman op radio Veronica. Hij heeft daar op een gegeven moment een eigen mix van gemaakt. Bijgevolg duurde het outro wat langer. Kwam het nummer wel ten goede.

Kingsnake
Allen al kant 2 ( op de elpee) is de aanschaf waard.
Ongeevenaard vakmanschap met schitterend solii en subliem orkestrale invulling.

avatar van AdrieMeijer
5,0
Wat mij betreft alleen maar hoogtepunten op deze voorloper van Year of the Cat. Alweer een enorme sprong voorwaarts na Past Present and Future. Goed zangwerk, fantastische teksten en louter prima muzikanten. Het boek van Kurt Vonnegut (Sirens of Titan) ben ik meteen gaan lezen na het kopen van deze plaat en daardoor waardeerde ik dit nummer nog meer. Stewart kan echt over elk denkbaar onderwerp een lied schrijven. Helemaal leuk is zijn uitleg over de tekst van 'Carol':
"Oh, Carol,
You got a one way ticket to all your yesterdays..."

Hij had een Neil Sedaka-singletje getiteld "Oh Carol", met op de achterkant daarvan "One way Ticket". Hij besloot die twee songtitels te combineren tot een nieuwe tekst, en voegde daaraan toe: Ach ja, je moet toch íets doen om het werk voor jezelf een beetje leuk te houden.

Fantastische plaat. Liefhebbers van het genre Intelligente pop
moeten hem zeker aanschaffen, het liefst met de originele hoes.

avatar van Bluebird
4,0
Dat is de Amerikaanse hoes, ook niet slecht, maar ik ben toch met de Europese versie opgegroeid.

Modern Times (Al Stewart album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Mijn LP uit '75 had destijds de kop van Al op de hoes, dacht dat dat altijd de originele was? Toch leuk dat mn cd die nu ook heeft.

avatar van AdrieMeijer
5,0
Ik kocht mijn elpee ook in 1975, met de volgens jou "Amerikaanse hoes". Ik weet niet beter of dat was de originele hoes.
Ik herinner me nog precies hoe dat kopen ging. Ik had de plaat zaterdag ontdekt, het geld (f 18,90) in het weekend koortsachtig bijeen gespaard en maandagmorgen onmiddellijk naar de platenzaak in Alkmaar gefietst om hem te kopen. We hadden toevallig op school een speciale feestdag waar je je makkelijk aan kon onttrekken, dus dat deed ik.
Nou bleek die platenzaak maandagmorgen gesloten, maar er werd wel schoongemaakt. De winkeldeur stond op een kier en ik ben naar binnen gegaan, heb de plaat gepakt, de eerste twee nummers van kant twee laten draaien door de schoonmaakster en toen pas kwam er -hogelijk verbaasd- winkelpersoneel aan. Die meldde mij dat de winkel eigenlijk nog niet open was. En ik zei dat ik dat niet zo erg vond, legde het geld precies gepast op de toonbank en verdween met de aanwinst die een van mijn lievelingsplaten zou worden.

avatar van musician
Mooi verhaal, dat blijft je natuurlijk bij!

Ik moet hier nog stemmen zie ik, maar niet na eerst een gedegen luisterbeurt.
Wat me opvalt is een behoorlijk verschil in sterren tussen deze en 24 carrots.

24 Carrots is inderdaad wat steviger maar is het ook een zoveel slechter album van Stewart? Ik geef toe, de beleving er om heen wil nog wel eens leiden tot een extra sterretje of misschien juist één minder.

Maar ik verveel me bij geen van beide cd's, laat ik dat voorop stellen. Misschien dat de latere toevoeging van de studio-kant van Indian summer aan 24 Carrots nog heeft geleid tot een extra waardering.

avatar van Bluebird
4,0
AdrieMeijer schreef:
Ik kocht mijn elpee ook in 1975, met de volgens jou "Amerikaanse hoes". Ik weet niet beter of dat was de originele hoes.

Eigenaardig, zal dan toch een U.S. importgevalletje zijn geweest en dan heb je daarmee vermoedelijk ongemerkt gelijk een bijzonder exemplaar gescoord. Hier lag ie toch echt overal in de U.K. versie in de winkels die ik afstruinde en deze U.S. cover is mij vele jaren later pas onder ogen gekomen.

Idd mooi verhaal, ik raakte pas in Al Stewart geinteresseerd toen Year Of The Cat een hit werd en daarna zag ik ook deze liggen. Modern Times was een zeer aangename verrassing met een magistraal titelnummer. Minpuntje vond ik af en toe wel de zang dat ik wat te dun, glad en zweverig vond maar gaandeweg kom je er toch achter hoe de beste man het er allemaal op zijn manier mee uit wil drukken. Een van zn beste 70's platen met dank aan Alan Parsons uiteraard.

avatar van AdrieMeijer
5,0
Wellicht ten overvloede: mijn elpee had ook een zwart inlegvel waar de teksten in wit op gedrukt waren. Een vriend van mij kocht de plaat ook, maar daar zat dat tekstvel niet bij. Volgens mij heb ik die teksten toen allemaal voor hem zitten uittypen op mijn vooroorlogse Remington typemachine. Maar dat weet ik niet helemaal zeker meer.

Ozric Spacefolk
Ik had ook de engelse elpee, zo gezegd.

Heerlijk was dat toen, om dit soort muziek op lp te hebben. Je had dan altijd een verschil tussen kant 1 en 2.

Kant 1 bij Modern Times waren de wat kortere songs, lekkere folkrockers en een flamenco-gebaseerd liedje.

Kant 2 bevat 1 stevige rocker en 2 uitgesponnen romantische folkrocktracks zoals alleen Al Stewart dat kon.
Ik legde dan ook altijd vaker kant 2 op de draaitafel.

Pas in de cd-eeuw, ben ik ook de eerste 5 songs gaan luisteren, en dat zijn ook gave songs.
Eigenlijk is deze plaat (in mijn opinie) beter dan Year of the Cat en Time Passages.

De bonustracks op de remaster, voegen niet veel toe, maar zijn aangenaam. Ik geloof News of Spain, maar die staat ook op Orange.

5,0
al stewart..een totaal ondergewaardeerd artist....mis hier op de lijst "zero she flies"..voor mij het mooiste album van allemaal.
ook modern times die ik in twee verschillende hoesversies bezit is een prachtig album en dan vooral "the dark and rolling sea" een evergreen..

Ozric Spacefolk
mingchu schreef:
al stewart..een totaal ondergewaardeerd artist....mis hier op de lijst "zero she flies"..voor mij het mooiste album van allemaal.
ook modern times die ik in twee verschillende hoesversies bezit is een prachtig album en dan vooral "the dark and rolling sea" een evergreen..


Volgens mij staan alle platen op de site.

Al Stewart - Zero She Flies (1970)

avatar van Bluebird
4,0
Zo helemaal weg als ik vroeger van Al Stewart was, zo weinig luister ik er de laatste tijd naar. En dat ligt beslist niet aan de composities of de produktie zelf maar steeds vaker aan de soms ronduit belabberde zang van de beste man. Dit blijft echter toch wel een van zijn mooiste uit zijn oeuvre.

avatar van BoyOnHeavenHill
geplaatst:
Precies vijf jaar na het vorige bericht heb ik dit album nu binnengekregen, in een superbe remaster van Esoteric uit 2015 zonder bonustracks maar met een uitgebreid boekje inclusief essay, teksten en credits. Heerlijk, ik ga mij hier eens helemaal in onderdompelen. Overigens is de hoes van deze uitgave niet de foto van Stewarts gezicht boven hemzelf met gitaar, en ook niet de foto van de auto bij het landhuis met op de voorgrond de vrouw in witte jurk en bontjas, maar een variant daarvan met de vrouw op het grasveld op de achtergrond.

avatar van gaucho
4,0
geplaatst:
Ik had 'm al wat langer, de Amerikaanse Rhino-CD, die eveneens opvallend goed klinkt. Al geloof ik het graag van Esoteric - daar heb ik tot dusver alleen maar positieve ervaringen mee, qua geluidskwaliteit.

Carol was inderdaad een single die met name dankzij Adje Bouman regelmatig op de Nederlandse radio gedraaid werd. In mijn herinnering haalde het nummer zelfs nog de tipparade. Benieuwd of Ad die verlengde versie waarover hierboven gesproken werd, ook op de door hemzelf samengestelde CD-box staat. Volgens de tracklist duurt het nummer daar elf seconden langer, dus het zal wel niet...

Year of the cat blijft zijn magnum opus, maar deze doet er maar weinig voor onder. Inderdaad een mooie overgang tussen de ook al van behoorlijk niveau zijnde Past, Present en Future en de plaat die zijn grote doorbraak zou inluiden. Deze vormt een mooie opmaat (de eerste die door Alan Parsons werd geproduceerd), met eveneens alleen maar sterke nummers. Waarbij kant 2 toch net wat sterker is en The dark and rolling sea tot mijn Al Stewart-favorieten behoort.

Ik heb altijd gedacht dat bovenstaande hoes de Amerikaanse variant was, en dat de oorspronkelijke Britse versie de hoes was met het hoofd van Al zelf op de cover. Ik stond op het punt om dat hier ook neer te zetten, maar enig vergelijkend onderzoek op Discogs leert mij dat dit wel degelijk de eerste hoes in de UK was, en ook elders in de wereld trouwens.

Die andere hoes, die mij eigenlijk veel bekender voorkomt, blijkt een (Europese) herpersing te zijn uit 1977, volgend op het succes van Year of the cat. Raar eigenlijk, dat ze toen voor een andere hoes kozen. Zouden ze denken dat Al's hoofd meer herkenning teweeg zou brengen dan de oorspronkelijke hoes? Niet helemaal ondenkbaar, tenslotte was hij rond die tijd over de gehele wereld een tijdje een bekend gezicht. Tja, promotiemensen...

avatar van gaucho
4,0
geplaatst:
Ik lees op Wiki nog wat grappigs over de (originele hoes):

"The blonde woman on the album cover is Pink Floyd guitarist David Gilmour's first wife, Ginger. The Cord automobile Stewart is sitting in belonged to Led Zeppelin guitarist Jimmy Page."

Aan contacten in het muziekwereldje had Al dus geen gebrek...

En er zit dus inderdaad verschil tussen de originele UK cover en de alternatieve US cover van dezelfde fotosessie:
Centered in the cover, holding a mirror reflecting a bright light toward the viewer, as on Stewart's previous album, Past, Present and Future, the U. S. version of the album features the Marvel Comics character Doctor Strange.

avatar van AdrieMeijer
5,0
geplaatst:
Grappig! Jimmy Page speelde al mee op Stewarts tweede elpee Love Chronicles. Al Stewart was nog voordat hij zijn debuutelpee maakte gastheer in een folkcafé (ik geloof Les Cousins of zoiets) en leerde daar de Groten der Aarde kennen, wat Pink Floyd-leden, Fairport Convention en zelf Yoko Ono.
Overigens geloof ik niet dat het Al Stewart zelf is in die auto. Hij lijkt er totaal niet op.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:10 uur

geplaatst: vandaag om 23:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.