Al Stewart - Modern Times (1975)

Vanochtend weer eens beluisterd. Nog altijd een heerlijk album, net zoals eigenlijk alle eerste zeven albums. Een klein minpuntje: ik zou de laatste twee fenomenale nummers andersom hebben geplaatst. Om een fraai album af te kunnen sluiten met de laatste tonen van Dark And The Rolling Sea, wat zou dat geweldig zijn.

Year Of The Cat en Time Passages zijn zeker niet slecht, maar toch een tikkie minder. En na een dip in de jaren tachtig en de eerste helft van de jaren negentig finisht Al meer dan voortreffelijk met drie prachtalbums: Between The Wars, A Beach Full Of Shells en Sparks Of Ancient Lights.

Oh ja, en dan probeer ik de vreselijke miskleun Down In The Cellar maar te vergeten. En zo te lezen op dit forum ben ik daar niet de enige

Lange tijd voor mij gewoonweg de beste plaat die Al ooit had gemaakt. Maar ik kan mijzelf best fan noemen, als ik stel dat ik bijna al zijn werk erg hoogstaand vind.

Ik vind wel dat de sequencing helemaal prima is, met het titelnummer en gitaarsolo aan het eind van kant 2 staat. De manier waarop de zee-geluiden van Dark and Rolling Sea overgaan in café-geluiden bij Modern Times is ook erg fraai gedaan.

Ik keek gisteren op een Duitse website waar een teleurgestelde muziekliefhebber Modern Times één ster had gegeven. Hij schreef zoiets als: "Ik had het album Year Of The Cat, en ik wilde nog wel eens iets van Al Stewart horen. Maar deze cd lijkt er totaal niet op! Hele andere muziek, echt een afrader!"
Het zijn inderdaad wel andere composities, daar heeft hij ein Punkt.

Wow. Dat is wel erg. Dan kan ik hem eerder 'Time Passages' aanbevelen, die klinkt wel meer als 'Year of the Cat'.

Maar dat deze plaat iemand teleurgesteld heeft vind ik wel bijzonder. Al heeft toch echt een stijl en sound die op alle platen door werkt.

Deze weer eens beluisterd tijdens een lange wandeling. En ja, het blijft een an de beste albums van Al Stewart.

Toen ik me op een avond realiseerde dat Year of the Cat en On The Border toch echt heerlijke nummers zijn, ging ik op ontdekkingstocht. Na een beetje ‘mwah’ gevoel bij de rest van dat album, begon ik aan Modern Times. Wat een geweldige plaat! Nummer na nummer genieten en de muziek blijft groeien. Tot op de dag van vandaag vind ik dit het beste album dat de man heeft gemaakt.

Met Carol als opener begreep ik waar Mark Knopfler zijn sound vandaan heeft. What’s Going On en Next Time hebben een heerlijke flow, Dark and the Rolling Sea is mysterieus met een prachtige melodie. En tot slot het titelnummer. Ik had een paar luisterbeurten nodig, maar nu staat hij bovenaan voor mij. Dit is muzikale storytelling ten top, opbouw, melodieën die veranderen met de verhaallijn, melancholie, de vergankelijkheid van vriendschappen en relaties, en een fantastische gitaarsolo als climax.

De (ex-)vrouw van Gilmour en de auto van Jimmy Page op de cover van Hypgnosis maken het meesterwerk compleet.

Wat leuk om te horen dat R-DJ dit album zo kan waarderen. Het is inderdaad nog altijd een prachtalbum, dat vooral uitblinkt in consistentie. Toch vind ik de voorganger Past, Present & Future nog altijd zijn beste. Ga die dus vooral ook eens beluisteren.

In zijn 'nadagen' heeft hij overigens ook nog een drietal fraaie albums gemaakt: Between the Wars, A Beach full of Shells en Sparks of Ancient Light.

En zelf draai ik ook zeer regelmatig zijn eerste 4 albums. Vooral omdat je dan zijn muzikale ontwikkeling kunt horen, vooral als songschrijver. Ieder volgend album bevat telkens meer goede songs.

Ik kwam weer eens in de bakken met tweedehands elpees een Al Stewart tegen, in dit geval Modern Times. De afspraak met mijzelf is dat ik als ik er één van hem tegenkom die nog niet in mijn bezit is, ik die blind koop en tot dusver heb ik daar nooit spijt van gekregen.
Het is de plaat die het jaar vóór zijn doorbraakalbum Year of the Cat verscheen, met een hoes passend bij deze grijze dagen voor Kerst. De arrangementen zijn iets minder uitbundig dan bij de opvolger, maar de herkenbare vriendelijkheid en kalmte van Stewarts stem en composities brengen onmiddellijk weer de tijdloze kwaliteit die hem eigen is.

De Schot staat volop in de Britse folktraditie en tegelijkertijd is het tijdloze pop. Hij wordt begeleid door zestien musici, waarbij de dobro en gitaar van Stuart Cowell, de gitaar van Tim Renwick, drummers Barry de Souza en Gerry Conway en de percussie van Tony Carr.
Kies maar eens favorieten. Moeilijk, moeilijk, alles is aangenaam... De productie van Alan Parsons is warm en soms zijn er muzikale zijweggetjes: Spaanse invloeden inclusief castagnetten in Sirens of Titan; op Next Time dat kant 1 afsluit, klinkt kalme blues; slotnummer Modern Times is voorzien van een bak strijkers en een heerlijke gitaarsolo in een wolkje echo.
Perfect passend bij de duisternis die ik tijdens het typen de grauwe hemel zie vervangen, maar de vrolijke akoestische gitaarsolo in What's Goin' On? en de jazzinvloeden op de elektrische piano in Not the One, plus het vlotte Apple Cider Re-Constitution suggereren dat de plaat ook op een zomeravond op zijn plek zou vallen.

Heerlijke plaat met kant 2 als mijn favoriete, ondanks dat daar slechts drie - uiteraard langere - nummers op staan. Wat is die Al Stewart toch een vaste waarde...