Al Stewart - Modern Times (1975)

al stewart..een totaal ondergewaardeerd artist....mis hier op de lijst "zero she flies"..voor mij het mooiste album van allemaal.
ook modern times die ik in twee verschillende hoesversies bezit is een prachtig album en dan vooral "the dark and rolling sea" een evergreen..

Tja, waarom werd Modern times géén hit en de opvolger wèl? De enige echt steekhoudende reden die ik kan verzinnen (of je moet geloven in zoiets als "perfect aansluitend op de tijdgeest) is dat deze plaat geen hits opleverde, terwijl Year of the cat juist twee uitstekende uithangbordjes had in de vorm van On the border en het titelnummer. Aan de kwaliteit kan het mijns inziens niet liggen, want dit zijn toch stuk voor stuk perfecte liedjes met de nadruk afwisselend op pop, folk en episch, en tussen de acht composities zit echt geen enkele die zich niet al na een paar draaien in mijn geheugen genesteld had – sterker nog, ik hoorde deze plaat eind jaren 70 misschien twee of drie keer bij een vriend van toen, en dertig jaar later zoemden sommige van de melodieën nog stééds in mijn hoofd rond. Bovendien zijn de arrangementen net zo rijk als op (bijvoorbeeld) Year of the cat, vooral wat betreft de manier waarop piano en gitaar elkaar aanvullen in de klankkleur. In het boekje bij de CD vertelt Stewart hoe zijn toenmalige manager vertelde dat "it was all about getting good guitar solos. If we got that side sorted, then we were on our way in terms of making sure this album sold." En met het snarenspel zat het wel snor, zoals Stewart in de daaropvolgende zin stelt: "So, we were lucky in having Tim Renwick playing so brilliantly."
        En zo is het maar net, want zowel bij de "fills" als bij de solo's geeft Renwicks heldere en licht afgeknepen gitaarspel een extra dimensie aan de muziek. En dan zijn daar nog Stewarts teksten, nooit simpele boy-meets-girl/you-blue-too-refreintjes maar altijd verhaaltjes, observaties of sociale schetsen die echt ergens over gaan, nooit vage situaties maar altijd specifiek en soms voorzien van pijnlijk scherpe details zoals in de door mij aangevinkte favoriete Not the one en Apple cider re-constitution. Kortom, wat mij betreft is deze plaat van Al Stewart eigenlijk net zo sterk als Year of the cat, en de romantische insteek van zijn teksten (romantisch niet in de zin van amoureus maar eerder Sturm und Drang, de weemoed van het verleden, het zoeken van je eigen plaats in de wereld, je identiteit als queeste) kan ook een oudere luisteraar nog aanspreken en ontroeren.

Toen ik me op een avond realiseerde dat Year of the Cat en On The Border toch echt heerlijke nummers zijn, ging ik op ontdekkingstocht. Na een beetje ‘mwah’ gevoel bij de rest van dat album, begon ik aan Modern Times. Wat een geweldige plaat! Nummer na nummer genieten en de muziek blijft groeien. Tot op de dag van vandaag vind ik dit het beste album dat de man heeft gemaakt.

Met Carol als opener begreep ik waar Mark Knopfler zijn sound vandaan heeft. What’s Going On en Next Time hebben een heerlijke flow, Dark and the Rolling Sea is mysterieus met een prachtige melodie. En tot slot het titelnummer. Ik had een paar luisterbeurten nodig, maar nu staat hij bovenaan voor mij. Dit is muzikale storytelling ten top, opbouw, melodieën die veranderen met de verhaallijn, melancholie, de vergankelijkheid van vriendschappen en relaties, en een fantastische gitaarsolo als climax.

De (ex-)vrouw van Gilmour en de auto van Jimmy Page op de cover van Hypgnosis maken het meesterwerk compleet.

Wat leuk om te horen dat R-DJ dit album zo kan waarderen. Het is inderdaad nog altijd een prachtalbum, dat vooral uitblinkt in consistentie. Toch vind ik de voorganger Past, Present & Future nog altijd zijn beste. Ga die dus vooral ook eens beluisteren.

In zijn 'nadagen' heeft hij overigens ook nog een drietal fraaie albums gemaakt: Between the Wars, A Beach full of Shells en Sparks of Ancient Light.

En zelf draai ik ook zeer regelmatig zijn eerste 4 albums. Vooral omdat je dan zijn muzikale ontwikkeling kunt horen, vooral als songschrijver. Ieder volgend album bevat telkens meer goede songs.

Ik kwam weer eens in de bakken met tweedehands elpees een Al Stewart tegen, in dit geval Modern Times. De afspraak met mijzelf is dat ik als ik er één van hem tegenkom die nog niet in mijn bezit is, ik die blind koop en tot dusver heb ik daar nooit spijt van gekregen.
Het is de plaat die het jaar vóór zijn doorbraakalbum Year of the Cat verscheen, met een hoes passend bij deze grijze dagen voor Kerst. De arrangementen zijn iets minder uitbundig dan bij de opvolger, maar de herkenbare vriendelijkheid en kalmte van Stewarts stem en composities brengen onmiddellijk weer de tijdloze kwaliteit die hem eigen is.

De Schot staat volop in de Britse folktraditie en tegelijkertijd is het tijdloze pop. Hij wordt begeleid door zestien musici, waarbij de dobro en gitaar van Stuart Cowell, de gitaar van Tim Renwick, drummers Barry de Souza en Gerry Conway en de percussie van Tony Carr.
Kies maar eens favorieten. Moeilijk, moeilijk, alles is aangenaam... De productie van Alan Parsons is warm en soms zijn er muzikale zijweggetjes: Spaanse invloeden inclusief castagnetten in Sirens of Titan; op Next Time dat kant 1 afsluit, klinkt kalme blues; slotnummer Modern Times is voorzien van een bak strijkers en een heerlijke gitaarsolo in een wolkje echo.
Perfect passend bij de duisternis die ik tijdens het typen de grauwe hemel zie vervangen, maar de vrolijke akoestische gitaarsolo in What's Goin' On? en de jazzinvloeden op de elektrische piano in Not the One, plus het vlotte Apple Cider Re-Constitution suggereren dat de plaat ook op een zomeravond op zijn plek zou vallen.

Heerlijke plaat met kant 2 als mijn favoriete, ondanks dat daar slechts drie - uiteraard langere - nummers op staan. Wat is die Al Stewart toch een vaste waarde...