Scott Fagan - South Atlantic Blues (1968)

Toen ik het intro van opener In My Head voor het eerste hoorde dacht ik even dat Midlake Je t'aime... moi non plus ging spelen. Maar dat gevoel verdween al snel toen de blazers zich aan het nummer gingen toevoegen. Dit nummer heeft soul op de manier zoals ook Van Morrison dat kan laten horen (nu heb ik met die zanger soms wat moeite).
User muziekobsessie schreef dat hij moest wennen aan het stemgeluid van Scott Fagan, dus ik was ingesteld op iets heel aparts, maar ik hoor dat totaal niet. Niks mis of opmerkelijks te horen wat mij betreft.
Misschien bij Nickels and Dimes, maar nee hoor: lekkere pop op Doors-achtige wijze, minus de enorme aanwezigheid van het orgeltje. De blazers geven het een ongelooflijk lekkere schwung mee en daarmee durf ik wel te stellen dat ook deze artiest blijkbaar op miraculeuze wijze niet groots is geworden.
Waarom ik het dan nu ontdek is dankzij muziekobsessie en ik vind het grappig te lezen dat het deze hoes was die het deed opvallen in de grote hoeveelheid waar hij blijkbaar doorheen is gegaan. Ik zou exact hetzelfde hebben gehad namelijk. Er is iets aan deze foto dat het doet opvallen. Is het de uitstraling? Een beetje dat Jeff Buckley gevoel waar ik dat ook heb als ik zijn foto's zie?
Crying is ook al zo'n ongelooflijk mooi en warm nummer. Volgens mij ook absoluut geschikt voor user Reijersen. 'Tis geen soul' schrijft muziekobsessie. Maar wat is het dan? Dit heeft voor mijn gevoel enorme soul en is het in mijn oren ook wel. Reijersen: aan jou de taak dit te beantwoorden
The Carnival Is Ended is dan weer van die kenmerkende pop die we veel hoorden eind jaren '60. Denk de blazers weg en we horen het debuut van David Bowie. Hij had dit nummer zo kunnen zingen denk ik. Opvallend in dit nummer is het gebruik van steel drums. Het geeft aan dat dit een artiest is die opvallende twists aan zijn songs durfde toe te voegen. Misschien de reden dat hij daardoor niet zo bekend is geworden, alhoewel ik dat niet denk. Gewoon een kwestie van pech vrees ik.
South Atlantic Blues is de titelsong. Blues? Nee. Gloedvolle pop met wat tegendraadse lijntjes er in. Heel subtiel, waardoor het nergens echt opvalt laat staan stoort.
Ook Nothing But Love is pop met heerlijke blazers en in Tenement Halls hoor ik misschien nog wel het meest oude Bowie stijl terug (in dit geval zelfs het gebruik van zijn stem). De blazers doen een flinke duit in het zakje waardoor het nummer opvalt omdat het iets psychedelisch heeft, gecombineerd met soul en zelfs een snufje jazz op enkele momenten (als het nummer even dreigt te ontsporen om daarna vervolgens doodleuk verder te gaan waar het gebleven is).
In Your Hands heeft ook wel een Bowie-echo in mijn oren (of ben ik daar nu misschien iets te veel op gefocust?). Het is in elk geval wel lekker meeslepend en daar gaat het om.
Op Crystal Ball laat Bowie me ook niet los. Het nummer is wat cheesier dan de meeste anderen op dit album en juist dan kom je wel uit bij het debuut van Bowie. Het mag geen verbazing meer heten dat de blazers ook op dit album een grote rol hebben.
Afsluiter Madam - Moiselle is een heerlijke popsong zoals je ze vaker hoorde in die tijd. Ik denk hierbij een beetje aan de band Love. Niet de minste vergelijking.

Scott Fagan is een absolute ontdekking voor mij geweest: heel erg geslaagd.Stephin Merritt is overigens de zoon van Fagan, dus het muzikale bloed is blijkbaar doorgegeven. Overigens heeft Merritt zijn vader nooit ontmoet wat wel zou kunnen overigens. Op Facebook is Fagan ook terug te vinden alleen zou zijn foto me daar absoluut niet uitnodigen naar hem te luisteren: we zien een overjarige hippie met slordige baard waar hij staartjes in heeft weten te draaien.
Maar ach, wat doet dat er verder toe?! South Atlantic Blues heeft een meer dan uitstekende indruk achtergelaten en zo hoort het met goede muziek.