Wilson Pickett - Pickett in the Pocket (1974)

Het album dat hij hiervoor uitbracht (‘Miz Lena’s boy’) viel iets tegen, maar met dit album maakt hij alles weer goed. Wederom is dit een plaat geworden waarbij alle nummers de moeite waard zijn, van het haast gospelachtige ‘Isn’t that so’ tot het tekstueel nogal ondeugende en het instrumentaal nogal opzwepende ‘Take your pleasure where you can find it’. Een ballad als ‘I was too nice’ mag er ook zijn, maar het mooiste nummer is toch wel ‘What good is lie’ (prachtige tekst en melodie!). Tja, ook een liedje als ‘Young boy blues’ verdient het om genoemd te worden, want dit is het zoveelste goede nummer van deze soulzanger, en datzelfde mag gezegd worden van de afsluiter, het soulvolle bluesy ‘You’re the one’. ‘Pickett in the pocket’ werd het derde album op rij dat hij bij RCA uitbracht dat flopte, en met ieder album dat hierna nog komen zou, zou dan ook blijken dat deze zanger zijn weg naar de top niet meer wist te hervatten. Jammer, want potentie hadden zowel zijn materiaal als hijzelf zeker nog!

Deze Pickett is bij mij niet direct in de pockett komen te vallen. Zijn stem staat buiten kijf en behoort tot de grootste ooit. De muziek voldoet aan wat je er van mag verwachten, maar het trekt ook wat ongemerkt aan mij voorbij. Een prima plaatje, maar kabbeld ook wat voort...in zoverre soul van deze grandeur uberhaubt kan kabbelen.