Ron Sexsmith - Long Player Late Bloomer (2011)

Jeej, een nieuwe Sexsmith. Fantastische artiest, ben benieuwd.

Ik ben hem nu aan het luisteren, hij begint in ieder geval veelbelovend.

Dit klinkt als een roze koek.
Ik ben er alleen nog niet helemaal uit of ik het net zo lekker vindt.
Oordeel volgt

Nee, een roze koek is lekkerder, sorry....

Als fan van Ron van het eerste uur en al zijn cd's in de kast hebben staan was is uitereraard héél erg benieuwd naar zijn nieuwe album. Nu vind ik dat je na één luisterbeurt een album nooit goed een (definitieve) waardering kan geven. Maar na de eerste keer luisteren voelde ik me diep bedroefd en zwaar teleurgesteld. Waar ik vroeger nooit begreep, waarom hij bij het grote publiek nooit massaal aansloeg met zijn prachtihe compositities is hij imo bij een poging dat publiek te bereiken totaal door het ijs gezakt. Er staat eigenlijk niet één hoogtepunt op deze cd , waar het begin van kippenvel op begon te komen. Het hele album klinkt zó gelikt, zo ééntonig en blijft doorkabbelen tot het eind. Tot ik blij was dat het afgelopen was. Opname technisch zal het allemaal wel kloppen, maar het heeft mijn hart geen slag sneller doen kloppen.
Heel misschien gaat hij nu wel een groter publiek trekken, maar helaas haak ik dan af.
Ik zal het maar bij mijn "oude" Sexsmithcd's moeten houden. Dit album nu al van wat sterretjes voorzien, zal ik voorlopig nog maar niet doen. Dat zouden er niet veel zijn.
Toch nog maar eens gaan luisteren. Misschien heb ik wel iets gemist of is mijn stemming niet oké, maar ik vrees het ergste voor deze cd

kan het me bijna niet voorstellen, een slechte Ron Sexsmith...Heb 'm nog niet beluisterd, maar bij het lezen van deze berichten begin ik er lichtelijk tegenop te zien. Laat het niet waar zijn!

Het valt allemaal wel mee hoor, oke het is niet zijn beste maar slecht is hij ook niet.

Na wat meer luistersessies moet ik toegeven dan mijn eerste reaktie wat te negatief was. Wél blijf ik vinden, dat dit zeker niet zijn allerbeste is. Wat dat betreft heeft Shangri-la gelijk, maar toch blijf ik vinden dat het toch een teleurstelling vinden en met het "afhaken", wat ik stelde in mijn vorige reaktie was ik iet té stellig. Daarvoor is Ron tóch een te goeie muzikant. 3.5*!

Ik had dat ook wel een beetje hoor die teleurstelling, maar er staan toch weer een aantal aardige liedjes op dit album.

echt een muzikant die ik al mijn hele lang volg, vanaf zijn eerste concert in de sleep in ( arena) in amsterdam , je moet deze cd wel goed hard afluisteren , vind hem weer top !

Wat een duistere figuur lijkt hij op de hoes, die overigens best wel eenvoudig gefotoshopt lijkt.

Daar heb je wel gelijk in, Weaver. Goed hard fluisteren en ook blijven volharden in het feit dat Ron een geweldige muzikant is, want dat is hij. Ik blijf er toch bij dat hij wat te veel consessies heeft moeten doen om het "grote" publiek te bereiken. Ik hoop dat het hem lukt, want hij verdient het wel. Na deze harde luisterbeurt toch maar en hafje erbij!

Berichten verplaatst naar Ron Sexsmith

Een Ron Sexsmith album is altijd leuk. Ik heb ze allemaal en nog nooit tegengevallen. Ook deze staan weer prachtige nummers op en brengt een glimlach op je gezicht. Fantastische singer/songwriter. Kan je veilig gaan draaien deze zomer.

Vond hem op takeroot maar gezapig overkomen, kwam misschien ook wel omdat de zaal nog niet voor de helft gevuld was, ik had er meer van verwacht, misschien komt hij op cd gewoon beter tot zijn recht, of in een kleinere setting. Gewoon acoustisch in een klein zaaltje is beter voor hem..

Aanstekelijk album vol met pakkende nummers. De zang doet wat soft aan om het echt ook een wat ruw randje mee te geven, maar dat is niet onoverkomelijk. Ik mis wel wat van een puurheid die een Hiatt of een Gripka zijn muziek weet mee te geven.

glibber van een plaat. aan de songs ligt het niet. wel aan de productie. teleurstellend voor mij als fan.