Stryper - Second Coming (2013)

De eerste 14 nummers zijn heropgenomen oude nummers en de laatste twee nummers zijn twee nieuwe nummers die speciaal voor dit album opgenomen waren.

Als ik hoor hoe deze mannen hun nummers hebben her-opgenomen kan ik veel andere bands die dit willen doen adviseren dit eerst te beluisteren. Zo hoort het: goed spelen (dat is de basis) en niet alles begraven in 3 dubbele zanglijnen en koortjes om onvermogen te verbloemen. Sterker nog: ik hoor Michael Sweet en denk: "wat onwijs goed gezongen".

Petje af voor dit werkje.

Maar toch niet meteen een uitgave waar ik de zin van inzie. Het interview in Aardschok geeft meer duidelijkheid. Blijkbaar hebben de jongens de rechten niet op hun eerste albums. Toch wat te veel op God vertrouwd bij het zaken doen?

Wel jammer dat er geen werk van In God We Trust op staat. Maar daar was geen plaats meer voor, vertelt Michael Sweet. Misschien komt er nog een vervolg.

Ik ben nu bijna bij het einde aangekomen en de oorspronkelijke opnamen hebben toch mijn voorkeur. Productie technisch zal dit wel beter zijn, maar Michael's stem klinkt toch wat ouder en de samenzang roept niet dezelfde gevoelens op.

Maar toch een goed uitgevoerde verzameling mooie nummers van hun drie eerste albums (EP inbegrepen).

Ik kende de muziek niet, maar het klonk allemaal wel lekker. Aan deze plaat heb ik denk ik ook wel voldoende. De rest ga ik niet beluisteren van deze band.

Kronos schreef in 2013:

Twaalf jaar later mijn reactie. Blijkens de biografie van Michael Sweet hadden ze vooral teveel op onze lieve moeder vertrouwd, waarmee ik niet Maria bedoel maar wel Janice Sweet. Haar management was er mede de oorzaak van dat de groep eind jaren '80 in financieel drijfzand belandde. Hij windt er wat dat betreft geen doekjes om en spaart zijn moeder niet, zonder haar af te fakkelen. De intenties waren goed, het zakelijke inzicht ontbrak.
Tweede reden is platenmaatschappij Frontier Records. Die bracht van Stryper al in 2009 Murder by Pride uit, maar in 2012 volgt een nieuw contract "which enabled us to release three records and a DVD within two years". In hetzelfde 2013 verscheen eveneens bij deze Italianen No More Hell to Pay. Wat extra tromgeroffel middels Second Coming bij een groep die dan eindelijk financieel gezond werd.

Ik vind de heropnamen prima. Alhoewel inderdaad werk van In God We Trust wordt gemist (op Reborn uit 2005 staat overigens een snoeiharde remake van het titelnummer), is het wél fijn dat de muziek uit deze jaren nu eens in eensluidende productie klinkt.
Ben deze dagen van een andere groep een soortgelijke remake-cd aan het draaien: The Book of Burning (2002) van Virgin Steele. Dan winnen de heren Stryper het wel degelijk, al is de groep van David DeFeis eveneens goed bezig. Voor beide albums geldt: wie de oude versies kent, moet minimaal altijd weer aan het nieuwe geluid wennen. Dit door de vertrouwdheid met de oude productie die plaatsmaakt voor andere details of meer dan dat, zoals gewijzigde gitaarsolo's.
Second Coming is daarmee zowel een verwijzing naar Christus' terugkeer als naar de comeback van Stryper, die in de beleving van Michael Sweet vanaf dit jaar pas echt goed doorzette met zowel deze remakes als nieuw werk.

Mijn favorieten zijn onveranderd de snellere, zwaardere nummers in het repertoire van de groep. Genieten is het van het drumspel van Robert Sweet, zoals altijd en daarom paradoxaal te weinig door mij vermeld.
Nieuw zijn Bleeding from Inside Out met een stoempend ritme á la Stargazer van Rainbow, alsmede Blackened, waarbij ik eerst dacht dat Metallica werd gecoverd. Nee dus, het is een eigen compositie, uptempo en zeer geschikt om op te kopklutsen.