Creed - My Own Prison (1998)

Nog geen berichten??? Vreemd. Lekkere plaat.

Nietes

een beetje fout

Enige wat ik over deze plaat kan zeggen is 'valt wel mee'. Deze plaat heeft een paar goede nummers over... van alles en nog wat. Het talent was aanwezig, maakt me afvragen wat er toch fout is gegaan met Creed bij de latere releases. Het antwoord? De zanger.

middeldmatig album, de songs zijn ietswat te pover en eentonig. Goede muziek voor tijdens een rouwproces

enkel Torn vind ik nog goe maar niet meer dan dat

Ondanks de slechte kritieken op deze site en in de muziekbladen, vind ik dit wel een te gek album... Pity for a dime is schi-tte-rend!

Het eerste nummer wat ik hoorde was 'Torn'. Dat nummer zat bij een tijdschrift. Ik vond het destijds al een lekkers plaat, maar heb nooit de neiging gehad om achter het hele album aan te gaan.

Nu ik het plaatje dan wel een aantal keer in het geheel geluisterd heb blijf ik vinden dat 'Torn' er zeer ver bovenuit springt. Geen verkeerde plaat, maar ik had hier stiekem veel meer van verwacht.

Wat schandalig dat dit album zo laag scoort zeg, ongelooflijk verrassend. Het enige minpunt is dat het album slechts elf songs bevat (waarom staat Bound and Tied niet in det tracklist??), maar het zijn één voor één ijzersterke werken die knallen zoals rock hoort te knallen!

Vijf sterren!

ik sluit me volledig bij je aan

ForgottenSon, ga jij snel eens The Doors of Jimi Hendrix luisteren (om er een paar te noemen). Zo hoort Rock te knallen.

Pity for a dime is inderdaad een gaaf nummer.
Na ongeveer 4 minuten krijg je een waanzinnig stukje gitaar solo van helaas +/- 20 sec, geweldig gewoon.


Als een echte Creed Fan vind ik het jammer dat ze uit elkaar zijn.
Scott Stapp is alleen verder gegaan....jammer, had hij niet moeten doen.

Originaliteit is duidelijk niet de sterkste kant van Creed want ze proberen krampachtig als Pearl Jam te klinken. Het grote verschil is echter dat ze er niet in slagen pakkende songs te brengen zoals Pearl Jam dat wel kan. Vlakke, vervelende en clichématige rock.

ook ik schrik van de cijfers die hier gegeven worden,
goede plaat met een paar uitschieters naar boven
my own prison en what's this life for
maar ook een dramatisch nummer in de vorm van bound and tied

Geen bijzonder debuut.

Persoonlijk vind ik de nummers wat te eentonig en te lang, daardoor kan ik mijn aandacht er niet bij houden.

Aardig, iets te weinig echt pakkende nummers.

Destijds niet onaardig, maar Creed was al snel over z'n uiterste houdbaarheidsdatum heen.
In '98 (maar toen bestond MuMe nog niet) zou ik hier een ster of drie, vier aan hebben gegeven.

De nummers zijn inderdaad langer dan noodzakelijk. Ik vind het echter wel een sterk debuut. Dat de zanger later is vervangen door een betere is een feit, maar het album bevat toch genoeg sterke songs. Misschien niet zo relevant maar heden ten dage, maar toch een goede toevoeging aan het grunge genre.

Verder moeten we niet zo zeiken over het imiteren van Pearl Jam. Ik vind dit niet van toepassing. Het geknauw wekt soms irritatie op, maar Scott Stapp blijft op dit album voldoende oprecht wat mij betreft.

Soms kan je je opwinden over het neerbuigen naar een plaat.

Als ik dan die schamele 2,93 zie dan wil ik die maximaal (dus met 5 sterren) opkrikken.
We weten allemaal dat Scott Stapp een opgepompte, quasi religieuze, gatattoeeerde, spoorloze Dinand Woesthoff is. Of was het nou andersom? Afijn..
Reken daar niet de musici op af a.u.b. Deze plaat is een uberstrak meesterwerk. Bands mochten willen dat ze zo achterlijk strak en krachtig een plaat op mochten nemen. Mark Tremonti zet alle hedendaagse so-called virtuoze gitaristen weg als padvinders.

Composities; gemeen goed. Opbouw, productie: heel erg professioneel. Spierballenrock.

If you can't stand the heat, get outta kitchen..

Helemaal mee eens!

Ik heb een bootleg met daarop verschillende The Doors covers, samen met Robby Krieger, en die klinken wel verdomd lekker.

Ik snap dit gemiddelde ook niet, is toch een fijne band met een goede zanger, ok teksten en mooie gitaren.

Redelijk post-grunge album en leuk debuut voor de heren van Creed waaronder ik het meest geïnteresseerd ben in Mark Tremonti die ik afgelopen maand nu live heb mogen mee maken in Hedon Zwolle. Echter ben ik nooit écht fan geweest van 'Creed' en hoewel ik eigenlijk alleen dit eerste en hun laatste album wel eens heb geluisterd blijft het niet een band die ik snel veel voor mijn plezier op zou zetten, ook dit eerste album is wel geinig maar nergens écht héél speciaal.

Het is allemaal wat té soft, en ik ben er telkens niet warm van. Als ik heel eerlijk mag zijn vond ik alleen 'My Own Prison' leuk om te luisteren en die zal ik nog wel vaker gaan draaien maar dat is vrijwel het enigste nummer van dit album die me wist te overtuigen. De rest vond ik niet héél interessant. 'Torn' en 'One' zijn twee redelijke nummers maar halen voor mij niet het niveau wat 'My Own Prison' wel weet te behalen.

Weinig interessante stukken in dit debuut en dan blijft het allemaal wel doorsnee. Zang is keurig, heerlijke grunge zang en de gitaarwerken zijn prima maar, niet zoals ik Tremonti ken. Ik heb de band gekozen voor de marathon omdat ik de carrière van Tremonti langs wil gaan, anders had ik de band denk ik wel links laten liggen.

De originaliteitsprijs zullen de heren nooit winnen, maar ze jatten wel van goede muziek en leveren daardoor zelf ook een fijn plaatje af.

Ik vind deze wel een klein beetje onderschat als ik de score zie. De albums die hierop volgen zitten al snel in mijn allergie, maar ik blijf dit een goede rockplaat vinden.
Nee, niet origineel en de zang zit hier en daar nog maar net onder de grens van overacting (de albums hierna gaat het er overheen voor mij), maar het zijn goede rocknummers en de productie klinkt fijn. 3.5 is is zeker waar voor mij

Geweldige plaat van Creed. En zoals degene boven mij aankaart, zeeeeer onderschat.
Creed kreeg eigenlijk puur de haat door de frontman: Scott stapp. Zijn aanwezigheid (messias complex) en zijn stem deden hem de das om qua kritiek.
Ik heb nog altijd een zwak voor Creed, geweldige nummers hebben ze stuk voor stuk geschreven.
Een beetje een love of hate band, blijkt ook aan de stemmen.

One