Les Fragments de la Nuit - Demain, C'Était Hier (2010)

Gevalletje 'lastig'.

Wat doe je als een gezelschap invloeden opgeeft als Steve Reich, Philip Glass en Godspeed You! Black Emperor. Filmscores noemt als stijl, alsmede neo-klassiek en minimal (alhoewel ik dat zelf niet zo hoor).

Pffff.... lastige. Klassiek is het niet echt in mijn oren. Ik hoor er soms ook wel het barokke popsausje in terug die te horen was bij het duo The Magic Theatre vorig jaar waar ik laaiend enthousiast over was (en nog steeds ben). Een beetje DAAU kan ook wel genoemd worden.

Boeiend en spannend is het in elk geval zeker, want het gaat van kolkend naar rustgevend en daarmee wordt het nergens saai en zit je telkens wel op het puntje van je stoel voor wat er nu weer zal gaan komen en dat met een gezelschap bestaande uit 3 violisten, 1 cellist en 1 pianist.
Ondanks dat het allemaal vrij experimenteel lijkt is het dat niet en denk ik dat het zeer goed toegankelijk is, ook voor mensen die bijvoorbeeld niks met klassiek hebben.
Dat stukje filmmuziek in hun eigen omschrijving kan ik dan ook heel aardig volgen want het klinkt allemaal zeer filmisch, en wat is het dan fijn om daar zelf je beelden bij te kunnen bedenken.

Les Fragments de la Nuit hebben een bijzonder afgeleverd met Demain, C'Était Hier.

Hoe kom je toch aan al die nieuwe en toch vrij onbekende muziek? Wel interessant hoor daar niet van, je schrijft er gelijk een recensie bij dus handig voor ons onwetenden

DAAU, die vergelijking, daar kan ik me wel in vinden. Vooral hun bijdrage aan This Immortal Coil. The Magic Theatre (veel) minder. Het andere album, Musique Du Crépuscule, vond ik al prachtig. Zo gloedvol en spannend. Maar was ze een beetje uit het oog verloren. Ik wist dat ze optraden tijdens het Utrechtse Summer Darkness maar had ze gemist. 'Gothic' is overigens een te eendimensionaal stempel voor dit Franse ensemble. Elementen uit de minimal music hoor ik er wel in. Steve Reich ligt op de loer (in o.a. het pulserende ritme). Wat vooral opvalt is, wat eARo ook beschrijft, dat het boeiend en spannend is. En blijft. Dat zit zit 'm in de gloedvolle vertolking en in de spanningslaag die ze weten te ceëeren. Ze vertellen een verhaal. En geen kinderachtig verhaaltje maar een verhaal waar je de koude rillingen van krijgt. Of hartkloppingen van spanning. Luister maar zou ik zeggen!

Hun tweede album is langer en heeft toch minder nummers en dat pakt prima uit. De nummers worden hier beter uitgesponnen en opgebouwd en aan de magische sfeer verandert niks. Dit album bevalt me net wat beter dan het debuut, wat al erg bijzonder was. Prachtig artwork weer en een mooie toevoeging aan mijn collectie denk ik zo.