Moonsorrow - Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa (2011)

Eerder deze week was ik ‘Verisäkeet’ aan het beluisteren, een plaat uit 2005 van deze Finnen, en ik was enorm onder de indruk van alle epiek en sfeer. Sindsdien is de band niet drastisch veranderd, maar toch zijn er altijd van die details, en details maken of kraken een plaat. Opmerkelijk is dat deze nieuwe van Moonsorrow daar gespaard van blijft; het is niet even geniaal als ‘Verisäkeet’, maar doordat de Finnen perfect weten waar ze mee bezig zijn, en hun vermogen om geweldig sfeervolle songs te componeren, kan je dit allesbehalve een zwakke plaat noemen. Integendeel.

‘Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa’ (in het Engels: ‘As Shadows We Walk in the Land of the Dead’) bestaat uit 7 nummers, en eenieder die vertrouwd is met de gemiddelde lengte van een Moonsorrow-nummer, zal denken dat dit een gigant van anderhalf uur is. Dat is niet waar; Moonsorrow heeft het over een andere boeg gegooid, en heeft vier lange nummers (variërend van bijna twaalf minuten tot ruimschoots een kwartier) afgewisseld met drie korte intermezzo’s, die vooral belangrijk zijn met het oog op de sfeer, de inkleuring van de plaat. Het folky karakter wordt er grotendeels mee door bepaald, en daardoor vind ik ze op hun plaats; deze drie tussenstukjes horen gewoonweg op de plaat, en als je de Engelse vertaling van de titel van de plaat bekijkt, is dat nog pertinenter.

Goed, de intermezzo’s hebben we gehad, resten ons nog vier epische beesten van songs. Viking metal noemt men het weleens, maar Moonsorrow is zoveel meer. Het is een belevenis op zich, deze prachtige mengeling van folk en black metal. De vocalen worden her en der zwak bevonden, maar ik vind ze enorm sfeervol, ijzingwekkend en naar de keel grijpend. Elke uithaal van de zanger doet me naar adem snakken, terwijl de drummer intens z’n ketels martelt en de gitaren de ene memorabele riff na de andere afsteken, alsof het allemaal peanuts is.

Klap op de vuurpijl is de ronduit schitterende afsluiter, met een erg sterke gitaarsolo, die als een bliksemflits inslaat. Moonsorrow is dit jaar al de tweede Finse band die erin slaagt mij 4 sterren te ontfutselen, een sterke prestatie.

4 sterren

Na zoveel goede albums is het niet echt vreemd dat er ook eens minder gemusiceerd wordt. Voor Moonsorrow is dat moment hier wel echt aangebroken. Op de Tulimyrsky EP snapte ik heel goed waarom het niet een full length haalde, maar hier is het nauwelijks beter. De songs zijn niet slecht, maar wat mij betreft nauwelijks geïnspireerd. Moonsorrow zet nergens echt door en dus maken de Finnen ook nauwelijks indruk. Het is degelijk, maar niet speciaal. Kuolleiden Maa is de beste van het stel, maar ik mis de nuance die Moonsorrow wel op Kivenkantaja of Hävitetty had. Hier is het toch te eendimensionaal.

Tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä ikuinen talvi
7. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassaa
8. Tulimyrsky EP

Mijn eerste Moonsorrow-aanschaf klonk tijdens de eerste luisterbeurt vooral lekker op de achtergrond. En dat doet het nog steeds. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa is een redelijk tot vrij aardig album, dat echter nergens qua vonk goed overspringt. Het tempo is consistent traag, maar de songs missen toch echt wat van de charme van de voorgangers. Afsluiter Kuolleiden Maa is dan nog het beste. Lichte teleurstelling helaas.

Voorlopige tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä Ikuinen Talvi
7. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa
8. Tulimyrsky EP