Ian Gillan - Dreamcatcher (1997)

Een meer experimenteel album van Gillan waarop hij zelf bijna alle muziek maakt. Producer Steve Morris was gitarist. Hij had van mij niet op een band hoeven te bezuinigen. Die computerdrums zorgen voor een blikkerig geluid en een echte toetsenist was ook niet overbodig geweest.
Het album werd niet al te goed ontvangen door de Deep Purple fanclub van België/ Nederland.
De songs vallen vaak tegen en naar meerdere luisterbeurten wordt het er amper beter op.
De eerste vier nummers zijn niet veel soeps. Daarna vind ik That's Why God is singin' the Blues maar een flauw nummer en zijn poging om Ierse folk te maken op Gunga Din wordt door het klinische geluid om zeep geholpen. Echt veel rock kent het album niet, mischien was pop/ rock een betere omschrijving geweest. Pas met het zesde nummer komt er echt wat rock in, maar Hard on You heeft als song weinig om handen. Het rustige Sleepy Warm is bij vlagen wel leuk en bij gebrek aan beter is, naar mijn smaak, de pop/rock van Country Mile het beste tot dan toe.
Gillan zijn mondharmonica komt aan bod op You Sold My Love for a Song maar wat echt leuke bluesrock komt er niet uit voort. A Day Late "N' a Dollar Short valt dan onder de hardere rock. Ook niet echt iets wat de plaat gaat redden. Sugar Plum klinkt live een stuk beter, hier heeft dit redelijke nummer onder het geluid te lijden. Het laatste nummer is ook weer vrij slap. Duidelijk een minder album van Ian; niet te veel aandacht meer aan besteden. Een andere fan noemde dat: verbannen naar een donkere uithoek van de collectie.