Paatos - Kallocain (2004)

Wat een pracht plaatje. Jammer dat het niet echt veel aandacht heeft gekregen/krijgt hier (en elders op inet ook niet echt).

Als Radiohead en/of Portishead je aanstaat moet je deze zeker eens beluisteren. Alhoewel het hoofdzakelijk (progressieve/alternatieve) rock blijft zit er genoeg materiaal in dat je het gerust de stempel trip-hop mee mag geven (mede door de zangeres).

Een plaat als deze verdient die 5 ***** dubbel en dik.

Ik ben het helemaal met je eens dat dit een extreem ondergewaardeerd album is. Toch zou ik de triphop link toch niet zou gauw bij hen leggen maar zit ik meer te denken aan de muziek zoals The Gathering liet horen op Souvenirs (de beide bands hebben ook samen getourd vorig jaar in Duitsland).

Overigens, het enige concert wat ik van ze heb gezien vorig jaar in Zoetermeer behoorde tot een van de allerbeste in jaren. Wat een schoonheid en niet alleen die zangeres.

Ik denk wel dat ik uiteindelijk het debuut, Timeloss, nog een beetje beter vind.

Erg mooi, denk goed te vergelijken met Massive Attack! Maar velen malen beter! Minder dan een 5.0 zou een zonde zijn..

Schitterende muziek. Zo mooi hoe de mellotron door hun muziek verweven is. In welk hokje het moet stoppen, nou voor mij valt het gewoon onder Prog. Bij een aantal winkels wordt het onder Trip-Hop gefiled, maar daar staat het toch te ver van bv Portishead af. Ik leg meer de link met de eerste cd van onze Belgische vrienden Hooverphonic of het Noorse Belcanto. Timeloss is misschien iets verrassender en wat voor Timeloss geldt, geldt ook hier: Laat je niet door het begin van de wijs brengen. Wat komt er toch mooie muziek uit Scandinavie.!!

Prachtig ingetogen progressieve cd. Het doet mij erg denken aan the wishing tree (voor wie dat kent), alleen is het een stukje pittiger. 4*

Ga dan maar snel hun eerste cd Timeloss luisteren, die is - naar mijn bescheiden mening - nog beter.

Deze Kallocain klinkt mij veel vlakker in de oren dan Timeloss, waar ik behoorlijk van onder de indruk ben. Ik hoor minder bezieling, in ieder geval de eerste luisterbeurt.
Niet slecht, maar minder bijzonder. Voorlopig 3 *.

Oei... Dan zal de derde plaat van dit gezelschap wel eens in een grote deceptie kunnen uitlopen.

Gasoline, Holding On, Happiness en Won't Be Coming Back vind ik heerlijke nummers van deze Zweedse band. Vooral Gasoline is geweldig. Dit is een mix van zigeunermuziek, progrock en Scandinavische pop. Erg goed gedaan. Holding On is een zeer goede ballad. Erg lekker relaxed album. Sommige noemen dit vlakker maar juist daarin zit de subtieliteit. Kortom, lekker album voor een herfstachtige avond.

Schitterend & 5 sterren punt

melodieus, melancholiek, goede zangeres.
zo hoor ik het graag.

Een beetje donker, een beetje somber en een beetje lekker deze Paatos. Dat laatste beetje moet je misschien met een korreltje zout nemen, want eigenlijk is deze band gewoon ijzersterk. Paatos is een Zweedse progressieve rockband, ontstaan in 2000. De band bestaat uit vijf leden te weten Reine Fiske, Stefan Dimble, Johan Wallen, Ricard Nettermalm en Petronella Nettermalm. Het eerste album Timeloss kwam al redelijk snel na de oprichting van de band namelijk in 2002. Timeloss werd door vele critici de hemel in geprezen en referenties met andere (progressieve) rockbands, waaronder vooral Massive Attack en Portishead, werden snel gemaakt. Echter heeft de band wel een heel andere sound dan de twee net genoemde bands. Althans, dat is wat ik gehoord heb op hun tweede album Kallocain uit 2004. Dat was het album geweest die mij in aanraking heeft gebracht met deze geweldige en diverse band. Het album bevat elf heerlijke nummers die het onderste uit de band halen; van rustige en melancholieke popsongs tot geweldige (drum)- uitspattingen in rocknummers als Look At Us. Daarbij komt ook nog eens af en toe prachtige vioolwerk om de hoek kijken die de muziek nóg intenser moet maken dan het al is. In middels heeft de band alweer hun derde album op de markt gebracht onder de naam Silence Of Another Kind. Zeker een album dat ik binnenkort eens moet proberen. Voor nu houd ik het nog bij Kallocain.

Kallocain geeft mij een dubbelzijdig gevoel; enerzijds horen we op dit plaatje ijzersterke instrumentale stukken, binnen de nummers zelf, waar mijn haren recht van overeind gaan staan. Violen, drumsolo's - het klinkt allemaal heel puik. Anderzijds stelt dit album mij teleur, juist in de zin van de instrumentale stukken. De zangpartijen worden naar mijn mening naar de achtergrond gedrukt of kunnen in ieder geval niet tippen aan de instrumentale stukken. Dit vind ik voor de afwisseling wel vervelend, want dat is ook waarom ik af haak bij bands als Massive Attack. De instrumentele stukken zijn leuk voor een tijdje, maar voelen daarna nog maar redelijk aan doordat de ''verrassing'' er af is. Daarnaast is de algemene noisy sound van dit album ook niet voor ieder moment en moet je er voor dit soort muziek goed voor gaan zitten. Niet altijd aan mij besteed. Daarom vind ik Kallocain maar half geslaagd en voor nu niet meer waard dan 3*. Misschien als ik er eens voor ga zitten dat mijn waardering zal stijgen. In dat geval hoort u nog van mij.

Zeer goede, relaxte cd. De songs zijn allemaal goed of uitstekend (Happiness, Holding On en Won't Be Coming Back zijn mijn favorieten) en zijn zeer ingenieus inmekaar gedraaid. De zangeres doet het ook best goed, al hoef je geen krachtpatserij van haar te verwachten. Wat mij iets minder aanspreekt is het af en toe vreemde drumgeluid. De opvolger Silence Of Another Kind vind ik persoonlijk iets minder. Deze krijgt in ieder geval 4 sterretjes van mij.

Beetje weinig stemmen voor dit fantastisch mooie album

Om van de combinatie rock/triphop een volwaardig subgenre te maken zal het toch beter moeten uitgewerkt worden als hier. De muziek komt erg bevreemdend over, alsof er iets niet klopt. Cello's die beginnen en plots verdwijnen, gitaren die ineens voluit gaan scheuren, het klinkt allemaal weinig doordacht. De composities zitten vaak gewoon slecht ineen.
De zangeres brengt ook al geen soelaas. In het eerste nummer deed ze nog even denken aan de fantastische Skye van andere triphopformatie Morcheeba, maar die gedachte bleek toch iets te optimistisch. Ze doet het niet slecht, maar stelt eigenlijk weinig voor. Tot overmaat van ramp zingt ze enorm slecht geschreven emo-lyrics die het niveau halen van de gemiddelde Libanese metal-lyrics. Normaal hecht ik niet zoveel belang aan teksten, dus als het me al gaat storen is het echt wel erg.
De eerste paar nummers valt het allemaal nog niet op, dus is het op zich nog best te beluisteren, maar doordat deze saaie waanzin maar blijft doorgaan maakt het me op den duur hoorndol. Ik sta dan ook versteld van het hoge gemiddelde hier.

Ik denk dan ook dat de mensen die voor dit hoge gemiddelde gezorgd hebben ook versteld staan van jouw recensie .

De composities zitten natuurlijk niet slecht ineen (en ze zullen er ook vast over nagedacht hebben), alleen vind jij ze niet goed (dat is iets anders).
Ik weet eigenlijk niet eens of Paatos wel pretendeert triphop(/rock) te maken? Los daarvan, ik hoor toch wel een aantal nummers die fijn dromerig zijn en ik daarom heel mooi vind. Er zijn ook wel 1 of 2 niemendalletjes maar een 3,5 is dit toch wel waard m.i.

Ik ben het volledig eens met het standpunt van Kemm. Echter gaat hij voorbij aan de kwaliteiten die de muziek wél bezit. Het is vooral een kwestie van "exposure." Bij de eerste luisterbeurt(en) erger je je enorm aan de infantiele songteksten en de nogal gekunstelde composities. Maar net zoals een plaat met een beroerde opnamekwaliteit tijd nodig heeft om haar ware muzikaliteit te tonen, zo komen bij de albums van Paatos op den duur ook allerlei pareltjes aan het licht.

Het is wel erg depri allemaal, ik had alle platen van ze meegenomen op vakantie en luisterend aan het strand draagt het niet echt bij aan een positieve beach vibe... Maar dat terzijde, natuurlijk.

Blindganger van vanochtend (zomaar uit mijn cd kast getrokken) Album al erg lang niet meer gedraaid en destijds gekocht vanwege een zeer positieve recensie. Zat toen volop in mijn prog rock periode en vertrouwde op de nodige recensenten. Album heeft me nooit helemaal weten te pakken. Teveel een mix van nix. Het triphop achtige vind ik te achteloos gemengd met de rock kant van Paatos. Geen vlees noch vis en dat is jammer. Ik hoor wel potentie maar weet na vandaag weer precies waarom het album zolang onaangetast in de kast heeft gestaan. Terug op z'n plek.

Steven Wilson heeft bijdragen aan dit album

Daar is het 14 jaar later geloof ik nog niet van gekomen