Paatos - Kallocain (2004)

Een beetje donker, een beetje somber en een beetje lekker deze Paatos. Dat laatste beetje moet je misschien met een korreltje zout nemen, want eigenlijk is deze band gewoon ijzersterk. Paatos is een Zweedse progressieve rockband, ontstaan in 2000. De band bestaat uit vijf leden te weten Reine Fiske, Stefan Dimble, Johan Wallen, Ricard Nettermalm en Petronella Nettermalm. Het eerste album Timeloss kwam al redelijk snel na de oprichting van de band namelijk in 2002. Timeloss werd door vele critici de hemel in geprezen en referenties met andere (progressieve) rockbands, waaronder vooral Massive Attack en Portishead, werden snel gemaakt. Echter heeft de band wel een heel andere sound dan de twee net genoemde bands. Althans, dat is wat ik gehoord heb op hun tweede album Kallocain uit 2004. Dat was het album geweest die mij in aanraking heeft gebracht met deze geweldige en diverse band. Het album bevat elf heerlijke nummers die het onderste uit de band halen; van rustige en melancholieke popsongs tot geweldige (drum)- uitspattingen in rocknummers als Look At Us. Daarbij komt ook nog eens af en toe prachtige vioolwerk om de hoek kijken die de muziek nóg intenser moet maken dan het al is. In middels heeft de band alweer hun derde album op de markt gebracht onder de naam Silence Of Another Kind. Zeker een album dat ik binnenkort eens moet proberen. Voor nu houd ik het nog bij Kallocain.

Kallocain geeft mij een dubbelzijdig gevoel; enerzijds horen we op dit plaatje ijzersterke instrumentale stukken, binnen de nummers zelf, waar mijn haren recht van overeind gaan staan. Violen, drumsolo's - het klinkt allemaal heel puik. Anderzijds stelt dit album mij teleur, juist in de zin van de instrumentale stukken. De zangpartijen worden naar mijn mening naar de achtergrond gedrukt of kunnen in ieder geval niet tippen aan de instrumentale stukken. Dit vind ik voor de afwisseling wel vervelend, want dat is ook waarom ik af haak bij bands als Massive Attack. De instrumentele stukken zijn leuk voor een tijdje, maar voelen daarna nog maar redelijk aan doordat de ''verrassing'' er af is. Daarnaast is de algemene noisy sound van dit album ook niet voor ieder moment en moet je er voor dit soort muziek goed voor gaan zitten. Niet altijd aan mij besteed. Daarom vind ik Kallocain maar half geslaagd en voor nu niet meer waard dan 3*. Misschien als ik er eens voor ga zitten dat mijn waardering zal stijgen. In dat geval hoort u nog van mij.