Satellite - A Street Between Sunrise and Sunset (2003)

Schitterende naam en schitterende cover bij dit album. Het album zelf schijnt ook mooi te zijn maar dat moet ik nog verder ontdekken

Cd cover met een zeer hoge Pendragon sfeer Als de muziek vergelijkbaar is moet ik dit maar eens snel checken.

De leden van deze band zijn bijna allemaal ex-Collage. Ik weet niet of die band je wat zegt. Erg mooie muziek. Vooral hun album Moonshine.

Poolse tegenhanger van Riverside.
Erg fraai album wat een paar draaibeurten nodig heeft.
Dan heeft het je ook helemaal te pakken!

Ik vind dit eigenlijk juist zeer toegankelijke muziek. Dynamische composities, kristalhelder geluid. Neoprog zoals het hoort en zoals het kennelijk in 2003 toch ook echt nog net kon.

Ik geloof dat ik "Evening Games" en "Into The Night" hier toch wat bij achter vind blijven.

Aah... hier kan ik me dus zo aan ergeren.... dat zodra een band een beetje bekender word bij een breder publiek gelijk ik weet niet hoeveel muziek met hen word vergeleken en dan vaak ook nog onterecht.

Satellite heeft in zijn muziek echt niks maar dan ook niks wat ook maar in de verte lijkt op het geluid van Riverside. Daarnaast is Satellite dan wel haar leden al heel wat jaren langer bezig als Riverside. De voorloper Collage was een van de allereerste Poolse bands in het proggenre dat een bekender werd buiten Polen maar ook met name in Polen erg groot was. Zij waren wat dat betreft ware wegbereiders voor bands als Riverside.

Nee, Satellite heeft in in zijn muziek een duidelijke verbinding met vroegere Marillion en ook wel wat Rush en Riverside is wat mij betreft een inhoudsloze kloon van Porcupine Tree.

Erg leuke muziek dit. Net niet van het niveau Pendragon, maar wel erg vet.

Klopt. Namelijk een stuk beter.

Nou en of... ik vind het knap dat deze heren al 3 albums lang het nivo echt hoog weten te houden.

Dat is wel heel zwaar gesteld. Er zijn namelijk overduidelijk raakvlakken, zo zoeken beide bands het veelal in de uitgesponnen nummers, met aandacht voor mooi gitaarwerk en de nadruk op melancholische sferen. Ik begrijp dus wel dat mensen de bands linken, en dan niet alleen omdat ze uit Polen komen.

Ik zeg dus niet dat beide bands op elkaar zouden lijken, want er zijn uiteraard genoeg elementen in het geluid waarin beide bands zich onderscheiden ten opzichte van elkaar.



Vind ik dus ook van niet. Je doet Riverside wel erg tekort hiermee in mijn ogen, althans, wat het kloon-gedeelte betreft. Ook hier geldt volgens mij dat er weliswaar raakvlakken zijn, maar dat er genoeg onderscheidende elementen zijn. Of je ervan houdt is natuurlijk een ander verhaal.

Dat hangt er vanaf over welk Pendragon-album we het hebben.
Als ik dit album vergelijk met The World dan weet ik het nog niet

Volg de Poolse Prog scene behoorlijk goed, moet ik zeggen. Maar ook ik moet zeggen dat ik Satellite helemaal niet op River vind, lijken. En inderdaad, dan was het eerder andersom omdat deze heren al heel wat langer meedraaien maar dan als Collage. Vooral daarvan het eerder genoemde album Moonshine, wat het best verkochtte album op het destijds SI label was is een ware klassier in het Prog genre. De heren hebben de naam veranderd en zijn eigenlijk op dezelfde voet verder gegaan. Wil zonde dat Mirek Gil, live is ingeruild voor Sahan (die overigens ook een geweldige percussionist is). En de aardige toevoeging van M. Meller, van Quidam is ook erg goed.

Ook de vergelijking met Pendragon, zie ik niet...eerder neigt het aan tegen het Genesis van ATTOTT of W&W, waarmee het tegen de Flower Kings aanschurkt, maar eerder nog is het een afspiegeling van Quidam en zichzelf.

Riverside heeft duidelijk zijn oorsprong in Porcupine Tree (maar zeker niet alleen), Opeth en Dream Theater.

Ik heb dit album al een tijdje in mijn bezit evenals de opvolger Evening Games. Ik heb ze destijds aangeschaft omdat deze band min of meer de voortzetting is van het fantastische Collage. Ik weet echter niet zo goed wat ik aanmoet met deze plaat. Het is allemaal erg fraai en goed, maar het kabbelt allemaal net te veel. Dit album heeft eigenlijk maar weinig momenten waar je echt opveert, zoals dat bijvoorbeeld gebeurt in de finale van het titelnummer. Ik ga binnenkort eens een keertje echt voor deze plaat zitten en dan een stem uitbrengen, want het score zit er echt wel in. Dat voel ik gewoon

Dit had mijn recensie kunnen zijn, met dat verschil dat ik er ooit al een keer vier sterren aan gegeven heb na een enthousiaste eerste beluistering. Maar eigenlijk is de finale van het titelnummer het enige wat ik me zo voor de geest kan halen en is "kabbel kabbel" een idee dat meer dan eens opkwam bij latere beluisteringen.

Misschien ga ik er binnenkort ook eens goed voor zitten, maar als ik dan in een eerlijke bui ben, is de kans op verlaging groter dan die op verhoging, vrees ik.

Groeiplaat die beter wordt naarmate je hem draait. Gun het een paar luisterbeurten en de plaat wurmt zich in je brein om daar niet gauw meer weg te gaan...

"Binnenkort" is een rekbaar begrip, maar van de week had ik hem weer eens in de speler en dat kost inderdaad een halve ster.

Vooropgesteld: de rammeldrums van Wojtek Szadkowski zijn ruim voldoende om van een eigen geluid te kunnen spreken en met name in On the Run en het titelnummer zitten een paar sterke passages. In te veel andere nummers ontbreekt evenwel elke vorm van urgentie. Het gehoopte contrast tussen de lange en de korte nummers blijft uit (dat de nummers vaak in elkaar overlopen helpt niet mee).

Het lag voor de hand hier de doorstart van Collage in te zien, maar productioneel is het al zo'n dag-nachtverschil dat dat verband snel weer vergeten is. En qua niveau van de composities is Moonshine (de beste 3-4 nummers ervan althans) hier toch ook wel ver weg.