Cocteau Twins - Four-Calendar Café (1993)

Schitterend Cocteau Twins album, een van mijn favorieten. Op de vorige CD Heaven or Las Vegas vond ik de muziek wat te toegankelijk worden en minder zweverig. Four Calendar Cafe is ook wel redelijk toegankelijk maar ik vind het veel poetischer en kleurrijker, inspireert me veel meer. Zoals alle Cocteau CD's heeft het absoluut iets betoverends en als je het hebt over de helende werking van muziek, dan denk ik al gauw aan dit album.
_o_

De helende werking kan ik hier wat minder vinden in vergelijking met andere Cocteau's. Toch is dit het werk van ze dat ik het meest heb gedraaid van ze. Gewoon omdat het zo rustgevend is, zo inspiratief. De muziek is meer dan gewoon muziek. Het geeft je iets van jezelf op heel positieve wijze. Misschien dat deze CD daarom niet de potentie heeft om te kunnen gaan vervelen. Ik vind deze dan wel minder intens maar het weet me wel in gevoel van relaxte euforie te brengen. Jammer dat voor velen deze muziek zo onreikbaar is. Het zou een hoop mensen goed doen.

nou, dit was niet zo slecht.
deze cd van de cocteau twins had ik een keer gehoord bij een vriend en ik vond er destijds niet veel aan.
zag em vandaag in de 2ehands-bakken liggen en ik kon het gewoon niet laten.
het blijkt weer dat als je er wat tijd voor neemt dat het reuze mee valt.
hele rustgevende en relaxte plaat van de cocteau's, zoals de heer saldek een jaar geleden al aan gaf.
het openings-nummer is na ''lorelei'' van ''treasure'' nu mischien zelfs mn favoriete song van ct.
hmm, mischien moet ik ''milk&kisses'' ook maar weer eens een nieuwe kans geven.

Theft, and Wandering Around Lost is een van hun betere nummers. Verder springen 1,2, 8 en 9 eruit. De rest is weinig inspirerend. Bluebeard neigt zelfs naar country!

dat country valt ook wel mee, mischien een beetje een gitaartwang hier of daar maar ik moet niet meteen aan leanne rhimes denken ofzo.
hypnotiserende muziek, op deze plaat zijn ze echt ver gegaan met de gitaren, het klinkt niet eens alsof er gitaren worden gebruikt, de ''shimmer'' zit er echt teveel in.
blijkbaar ging het niet goed met fraser en guthrie destijds en de lyrics die je kan verstaan zijn ook best donker.
pure droompop, wil je dromen over poedersuiker en glitter-vuurwerk dan moet je dit opzetten.

Country?!?

Summerhead, wat een nummer!

Ik heb me jarenlang verkeken op deze cd. De muziek van de Twins was natuurlijk al behoorlijk geëvolueerd door de jaren heen, van de inktzwarte post-punk van Garlands tot de opgewekte droompop van Heaven or Las Vegas, maar in eerste instantie vond ik ze hier een stap te ver in de verkeerde richting gegaan; Four-Calender Café leek wel een kerstcadeau van de Evangelische omroep. Een 3,5* scheen het hoogst haalbare. Ik zat er naast...

Je moet waarschijnlijk wel de juiste gemoedstoestand hebben, want FCC volgt haar eigen tempo en lijkt zich weinig van catchy hitsingles eisende platenbonzen aan te trekken; kalmerender dat dit kan muziek moeilijk worden. Alleen Summerhead, dat met een venijnige gitaar met de deur in huis valt, en in mindere mate Bluebeard en Squeeze-Wax, doorbreken de etherische sluimer. Geen enkel nummer slaat de plank mis, ook zeker niet de nummers die vooralsnog geen voorkeurstemmen hebben gekregen, zoals Evangeline en Oil of Angels.

Ondanks de koerswijziging zijn er toch bindingen met eerder werk waarneembaar; Essence had zo op Victorialand kunnen staan en het vrolijke, up-tempo Bluebeard op Heaven or Las Vegas. Pur is een afsluiter in de stijl van Ooze Out and Away Onehow van The Moon and the Melodies (of Donimo op Treasure); een langzame opbouw waarna op 2 minuut en 40 seconden een heerlijk uitwaaierende gitaar inbreekt. De Cocteau Twins verstonden sowieso de kunst om het einde van liedjes iets extra's mee te geven, hoor bijvoorbeeld ook de laatste minuut van My Truth.

Fijn dat ik dit album in de herkansing heb gegooid, ik krijg meteen zin om me de komende weken weer eens in het oeuvre van deze geweldige groep te gaan verdiepen.

Ik heb het voordeel gehad dat ik de eerste albums van de Cocteau Twins om budgetaire redenen volledig langs mij heen heb laten gaan en dit album dus zonder voorkennis van bejubelde voorgangers als Garland of Treasure kon beluisteren (een mens kan nu eenmaal niet álles kopen wat 'm enigzins leuk lijkt en alhoewel bekend met de aanwezigheid van de Cocteau Twins sloeg mijn keuze in die dagen door in het voordeel bv. Big Country, The Alarm, The Waterboys etc.) .

Enfin, ik was direct verkocht aan de etherische sferen en de engelachtige zangstem, welke mij bij tijd en wijle iets deden denken aan het project "This Mortail Coil". Zoals "Strangeways" hier onder al aangaf, moet je uiteraard wel de juiste gemoedstoestand hebben om naar een dergelijk album te luisteren, maar bij persoonlijk geldt so wie so altijd dat ik een album op zet dat op dat moment bij mijn gemoedstoestand past, dus dat is geen probleem.
Uitschieters vind ik "Bluebeard" (dit nummer verwacht ik bij de hemelpoort te horen), "Squeeze wax" en "Summerhead", maar eigenlijk is het van begin tot eind een prima plaat.
Jullie zullen begrijp dat ik na deze kennismaking met de Cocteau Twins, stom stond te kijken toen ik daarna "Garland" op goed geluk heb aangeschaft. Inmiddels ben ik 'r aan gewend en vind ik het een leuk album, maar o zo anders ...

Gek, vind ik juist samen met Oil of Angels de mindere nummers, hoe smaken kunnen verschillen...
Mijn commentaar uit 2007 bij deze plaat is wat te negatief gesteld, het is toch wel een bijzonder aardig album.
Zoals gezegd bij Postpunk Album van de Dag, laat dit album twee kanten zien van CT, de dromerigere, soms dreigende, songs en de meer traditionele songs. Voor het eerst zijn de teksten en songtitels in gewoon Engels te volgen, wat alles te maken heeft met de "coming out" van Liz Fraser. Ze verwerkt haar angsten uit het verleden (misbruik in haar jeugd) en de toenmalige pijnlijke scheiding met Robin Guthrie. Guthrie op zijn beurt worstelt op dit album met zijn afkick van drank en drugs.

Best mooi, maar ook behoorlijk saai en eentonig? Kan dat samengaan, iets mooi vinden maar tegelijkertijd ook ...... ?

FOUR-CALENDER CAFE 1993

Cocteau Twins light.

Ik heb er nooit zo aan kunnen wennen. Kwam het door de hormonen?
Want nadat Liz en Robin een kindje op de wereld hadden gezet, was het dit keer de beurt
aan Simon Raymonde om tussen de pampers, ratels en fop-speentjes te duiken.

Twins in speelgoedland. Een hoes spreekt soms boekdelen.
Jammer wordt het als de hoes fraaier oogt dan de songs op het bijhorende album.

Know Who You Are at Every Age glooit zichzelf haast onopgemerkt voorbij.
Geen sterke binnenkomer. Elisabeth lijkt een heliumkuur achter de rug te hebben.
Opvallend pluspunt is dat de drums niet meer krampachtig uit het doosje komen.

Op het transparante Evangeline (ik hoor er toch echt nergens een single in),
zweven de Twins zo dicht bij de zon dat ze hun vleugels dreigen te verbranden.

Evangeline flopte behoorlijk, maar fungeerde als blijde boodschapper van Snow,
een merkwaardige single met twee kerstcovers (Winter Wonderland en Frosty the Snowman).
Eerder had de groep op Sigh's Smell of Farewell al met de akkoorden van Silent Nigt geflirt.
Nog voor het publiek zich om deze zet kon verbazen, verdween de single plots uit roulatie.

Bluebeard verscheen een paar maanden later alsnog op single.
Een bijna gemiste kans, want het liedje knipoogt zo lief naar de radio.
Op Four-Calender Café kan je ook erg goed horen wat Fraser werkelijk zingt.

Are you the right man for me?

De relatie tussen Elisabeth en Robin zou dra op de klippen lopen.
De plaat twijfelt tussen het warme moederhart en de gebroken liefde.

Zo'n Cocteauiaanse titel als Theft, and Wandering Around Lost doet altijd even fronsen.
Het lied kenmerkt zich door een wat meer weemoedige insteek, waardoor het zweverige sfeertje
van de twee eerste nummers gelukkig een beetje gecounterd wordt. Al blijft het een lichtgewichtje.

Oil of Angels doet wat aan het werk op Blue Bell Knoll denken.
Vocaal een beetje avontuurlijker en met een paar voorzichtige gitaarstrepen.
Maar het is toch echt wel hard zoeken naar de song achter al die veelbelovende titels.

Squeeze Wax trekt de denkbeeldig tweede helft van de plaat op gang.
Met een iets donkerder kleurende bas en gitaren uit het Heaven or Las Vegas tijdperk.
Hoewel opnieuw verre van een sterke compositie, toch één van de betere songs.

Het meest interessante nummer is naar mijn aanvoelen het mooie Truth.
Met overtuiging en klasse treden tederheid en melancholie met elkaar in het huwelijk.
Op de één of andere manier een song die in de verte enkele echo's van Garlands oppikt.

Essence waaiert misschien iets te breed uit richting Victorialand.
Toch levert Fraser hier vocaal een intrigerende prestatie. Muzikaal vind ik een vergelijking
met de schetsmatige gitaarstukjes van bijvoorbeeld The Durutti Column niet ongepast.

De stevige basis van Summerhead werkt haast verademend.
Maar opnieuw borrelt er niet echt een klasse-compositie naar boven.
Daarvoor steunt de muziek te veel op impressies in plaats van melodieën.

Pur hoort het zoveelste magistrale slotakkoord te zijn waarmee Twins albums doorgaans eindigen.
Een mini-symfonie die zich in een paar bewegingen naar een crescendo finale weet op te werken.
Een goede samenvatting van het album dit keer: zeker mooi, maar ook eerlijk te licht bevonden.

De single Evangeline heeft trouwens wel fraaie b-kantjes.
Het op de klassieke CT-leest geschoeide Mud and Dark en het aardige Summer-Blink.
De Bluebeard bonustracks zijn het wat mindere Three-Swept en het Victorialand-achtige Ice-Pulse

Misschien schuilt de zwakte van het album wel in de eerste "plaatkant"
waarop voor mijn part enkel Bluebeard een blijvende indruk kon nalaten.
De laatste vijf songs hebben meer in hun mars en verdienen groeimarge.

Het zijn precies die nummers die me na deze her-beluistering mild stemmen.
Four-Calender Café is nog niet helemaal verloren. Het album krijgt weer kansen.
Voorlopig blijf ik even bij mijn eerste teleurstelling en de 3 sterren hangen.

Mooie plaat maar haalt het toch niet bij hun eerste drie albums al moet ik er wel bij zeggen dat de sound flink verschilt.Eigenlijk was ik de Cocteau twins na Victorialand uit het oog verloren maar echt tegen valt dit ook niet.Ik sluit een hoger cijfer na nog meer draaibeurten dan ook niet uit.

Hun beste na Victorialand is voor mij gewoon de opvolger Blue Bell Knoll. Een tip.

Deze komt heel dicht in de buurt, onderschatte Cocteau plaat, zoals voorganger Heaven or Las Vegas schromelijk overschat is.

Ik vind dat Blue Bell Knoll sprankelt en Four-Calendar Cafe kabbelt.

Kabbelen valt met het menselijk oor waar te nemen, sprankelen heel wat minder. Tov die lounge-plaat waarvan ik de naam niet wil noemen is dit album een fikse remonte.

Die vind ik ook sterker dan deze...en ik heb er nog een aantal te gaan.

Mooie RSD versie kunnen scoren vandaag: een dubbelalbum met op de tweede plaat wat tracks van Lullabies to Violaine op paars vinyl.

Heerlijk om na lange tijd weer te horen en eindelijk vanaf vinyl.

Ik had de contraexpertise reeds gedaan en moet zeggen - zulks gebied mij de eerlijkheid - dat de platenmaatschappij er wat betreft de tweede 'lp' er wel een potje van heeft gemaakt:

Alles bij elkaar genomen staan er één complete single-cd op, Snow, die als roodgekleurde 7" alleen in de US op Capitol het licht heeft gezien en twee gemankeerde ep's: Bluebird en Evangeline. Waarom gemankeerd? Eigenlijk is het vlees nog vis: de vinyl-release is niet gehandhaafd en ook de cd-release is niet geheel gevolgd. Van Bluebird is alleen de akoestische versie opgenomen (die stond niet op de oorspronkelijke 12" ) en is de andere versie weggelaten (de cd-ep bevat beide versies); van Evangeline is het titelnummer weggelaten. De andere RSD-release, Milk and Honey, vertoont vergelijkbare tekortkomingen en dat terwijl er ruimte genoeg was op de schijf.

Had al geconstateerd dat de Twins niet gekend zijn in samenstelling ervan, maar zo'n mankelhafte release maakt alleen de hunkeraar naar de lp, a.k.a. H3 suspect, voor een groot deel tevreden. Overigens vertoont ook de complete collectie singles/ep's van de Twins, Lullabies to Violaine (als box, maar ook als 2 dubbel-cd's) vergelijkbare kuren. De verzamelaar als completist heeft het er moeilijk mee

Het gaat mij toch vooral om die eerste lp, dus ik vind het verder wel best. Van mij hadden ze het ook weg mogen laten en ik was meer dan tevreden

Ja dat had ik er nog bij willen zetten: op zich mooi dat de lp weer verkrijgbaar is, net als Milk and Kisses. Heb op de beurs het origineel in handen gehad, maar de prijs was me net iets te hoog. Toen ik me later had bedacht en terugkeerde - om de onderhandelingen te heropenen - was ie al verkocht voor de vraagprijs (kon je ruim 4 van deze voor kopen) ...

Bonustracks van de recente vinyl release toegevoegd. Lekker compleet nu.

Squeeze-Wax, My Truth, Essence en Summerhead vormen het hart van Four Calendar Cafe, fantastische reeks en een van hun hoogvliegers als je het mij vraagt

Fijne plaat van de Twins. Een goede 3,5+* plaat maar de aanwezigheid van het fantastische Pur zorgt voor de nette 4-*

Nursery rhymes, kinderliedjes voor volwassenen.
Heel melodieus en sprookjesachtig. Doet me ook denken aan sommige nummers van Luv'.

Hier ga ik eens heel lang over nadenken.

Patty is dan ook een groot fan van het Cocktail Trio.
Even zere neus, dit CT album draai ik eigenlijk het meest, naast het onovertroffen duo Shallow Than Halo/The Hollow Men van het debuutalbum. Net het boek van Simon Raymonde uitgelezen, dit album was een zeer zware bevalling en überhaupt een wonder, dat het door alle privé beslommeringen nog uitgebracht is.