The Dodos - No Color (2011)

"Black Night" is te beluisteren via hun site.

Klinkt erg goed, Black Night

Vreemd. Er werd aangekondigd dat Neko Case haar stem zou lenen aan The Dodos voor de helft van de nummers, maar ik hoor haar nergens... Zou het een grap geweest zijn?

Benieuwd! Ik vond hun vorige énorm leuk dus ik hoop dat ze dezelfde lijn aanhouden.

Straf album. Heel energiek en soms zelfs een tikkeltje rauw zonder dat de melodieën eronder lijden. De tijd zal het uitwijzen, maar ik denk dat deze sterker is dan Visiter...

Neko Case is weldegelijk te horen, maar niet prominent.

Stream van het hele album:
http://hypem.com/#!/artist/The%20Dodos

Ook al te beluisteren op de Luisterpaal en het klinkt erg lekker, vrij dromerig en bij vlagen zeer ritmisch. Zeker een goede tip.

Net gevonden via de luisterpaal. Ben benieuwd, ik heb ze twee jaar geleden gezien op het LeGuessWho festival, dat pakte mij meer dan het album. Het ritme zit er met het eerste nummer al goed in zo te horen

Tussendoor: Is de derde man alweer vertrokken uit de band?

Die is inderdaad vertrokken.

Doet me denken aan Grizzly Bear. Klinkt goed, zo op het eerste gehoor!

Doet me vooral weer denken aan The Dodos.
Na de wat tamme, doch niet onvermakelijke indiepop van 'Time to Die' is de chaos weer teruggekeerd, het komt het geluid van de heren duidelijk ten goede.
Wat mij betreft een van de beste releases van 2011 tot dusver.

Grizzly Bear, met een scheut Tame Impala ook wel. Maar ik vind dat deze band toch een eigen geluid heeft hoor. Ik vind het in ieder geval zeker niet slecht, en ga deze plaat nog wel meer beluisteren. Erg vermakelijk, dat is het eerste wat in me opkomt.

Erg leuk plaatje is dit zeg.. Klein beetje Grizzly Bear is er toch wel in te horen, maar we zouden onze Dodo's toch tekort schieten als we enkel met anderen zouden gaan vergelijken. The Dodo's hebben zelf ook een prima 'eigen sound', toch?

Voorgaande plaat (Visiter) beviel me erg goed, en deze is ook weer een ijzersterke. Going Under en Don't Try And Hide It springen er tot nu toe bovenuit, maar de rest is allemaal ook van een kwalitatief hoog niveau.

Erg leuk.

Een van de leukste releases die ik dit jaar heb beluisterd. Mooie liedjes met een goede drijfveer en een drummer die niet kiest voor de geijkte weg. De zang heeft wel wat weg van de zanger van The Shins vind ik en de vooral aanwezige ritme heeft raakvlakken met Adam and the Ants. Hoe dan ook, hier kan ik wel van genieten en heeft het ook een positief effect op mijn ochtendhumeur. No Color...er zit genoeg kleur in wat mij betreft.

Op de één of andere manier vind ik het vrij vermoeiend om naar te luisteren. De nummers steken wel goed in elkaar. Het typische Dodos geluid is ook meteen herkenbaar. Het eerste wat je hoort is de drums. De ritmes zijn niet allendaags en bepalend voor de sound van the Dodos. Aan de ene kant vind ik dat wel leuk maar dus ook wel vermoeiend om naar te luisteren na een paar nummers.

Black Night is wel meteen een geweldige opener met een pakkend refrein. Het tempo in de volgende nummers blijft vrij hoog. Pas bij Don't Try and Hide It gaat het gas eraf. Een erg leuk nummer met een tweede stem van een vrouw. Die tweede stem past goed bij het nummer.

In Hunting Season wordt ook gebruik gemaakt van een electrische gitaar. Dat klinkt wel goed en mogen ze van mij wel wat vaker doen.

Verder vind ik Companions ook een erg geslaagd nummer. Wat dromeriger dan de andere nummers. Mooi samenspel van akoestische gitaar en viool. Erg mooi.

Leuke, catchy nummers, met mooi drumwerk en dito zang. Wat mij betreft een aardige lenteplaat, zomers zou ik het nog net niet noemen, daarvoor is het randje net wat te scherp. Niets hoogstaand, en het raakt me ook niet enorm, gewoon aardig plaatje. Ideaal om te relaxen, zou ik zo zeggen.

3 sterren

Wat ik nog niet had gezegd, is dat er enkele vinnige nummertjes op deze plaat staan, zoals 'Black Night' en vooral 'Sleep'. Dat nummer leeft enorm!

Gezellig plaatje, maar live vond ik het nog net wat leuker allemaal. Maar toch, aangename muziek die het goed doet op het terras wat mij betreft. Ik heb het electronic trouwens maar weggehaald bij de genres, want met electronic heeft dit niets te maken.

Opzich zijn het best redelijke nummers waar The Dodos mee aankomen zetten, al schort er wel een hoop aan. 42 minuten is écht te lang voor dit soort muziek.

The Dodos leggen de focus op de ritmes en de drums spelen daar, logischerwijs, een prominente rol bij.
Ik vind het vaak wel belangrijk dat de drums een mooi/vol geluid hebben als ze wat meer naar de voorgrond treden, maar moeten altijd nog ondersteunend zijn van de muziek of de muziek verreiken. Alle gitaarpartijen worden ook naar de drumritmes toe getrokken en komt er vooral een hakkerig geluid uit. Een soort van schoolbandje lijkt het haast wel.

Ik heb ze vorig jaar ook live gezien, toen vond ik het eigenlijk ook al niet veel. Slechts een drummer en een gitarist. Die bassist mis je wel, ik denk dat ze daarmee meer vrijheid hadden gehad omdat ze minder leegte moeten opvullen.
Vrij matig en irritant plaatje.