Graciela Maria - Many Places (2011)

Donkere wolken verzamelen zich dreigend aan de hemel. De lucht betrekt en er dreigt noodweer......

Zo stel ik me de start van Many Places voor. Het debuut van de Mexicaanse Graciela Maria is een voortvloeisel uit haar ontmoeting met producer Robot Koch in 2009.
Santa Ana Afternoons is opgebouwd rondom zwaar aangezette cello en strijkers en daarmee weet je bij mij al snel te scoren. Het klinkt heel warm, organisch en tegelijkertijd gaat er dreiging vanuit. Precies de hoes die er ook voor zorgde dat mijn aandacht werd getrokken.
Titeltrack Many Places heeft ook de cello in de hoofdrol. Enige minpuntje dat ik ontwaar is de stem van Graciela die in combinatie met deze muziek wat licht op me overkomt. Gelukkig redt de sfeer dusdanig veel dat het een te verwaarlozen minpunt is en dat mag bijzonder heten, daar een stemgeluid nu eenmaal erg bepalend is voor een album. Ik stoor me er dan ook niet aan, maar blijkbaar verwacht ik bij dit soort klanken ook een donkerder stem. Aan de andere kant is dat misschien wel de kracht er van: het geeft iets tegenstrijdigs en daardoor spannends. Want oei, wat klinken die strijkers toch mooi!
Meanwhile heeft iets meeslepends en klinkt eigenlijk heel bekend in de oren.
Op Magic Bus komt er iets luchtigers in de sfeer. Alsof het dreigende noodweer toch aan ons voorbijtrekt. Ergens kan ik me op dit nummer de Mexicaanse invloed voorstellen. Zeer sterk nummer met een beetje een Portishead gevoel!
De invloed van Robot Koch is hoorbaar op Underwater waar de electronica iets meer invloed krijgt. Niet zo overheersend als op de laatste Sufjan Stevens, maar voldoende om het spannende trekjes te geven.
Little White Shoes doet me qua sfeer een beetje denken aan het nieuwe album van Lia Ices. Het kan ook haar stem zijn die er een beetje op lijkt. Het is een boeiend nummer waar eigenlijk niet veel in lijkt te gebeuren en ondanks dat, je toch enorm in de greep weet te houden.
De electronica krijgt weer een grotere rol op Nothing Safe. En toch past het perfect tussen alle andere nummers op dit album. Knap gedaan dus.
Die electronische lijn zet zich voort op het volgende nummer Through the Night dat zelfs een opgewekte sfeer meekrijgt, terwijl Always weer terugkeert naar het mysterieuze waar het album ook mee begon.
Sirius is sober en gezongen in haar eigen taal.

Voor je het weet zijn de ruime 36 minuten al weer voorbij. Blijkbaar heb ik de laatste weken een zwak voor relatief korte albums gezongen door zangeressen die momenteel mijn lijstje over 2011 zeer goed bevolken.
Graciela Maria mag zich er aan toevoegen met dit spannende en uiterst boeiende album. Een onverwacht pareltje lijkt te zijn ontdekt!