Jorane - Une Sorcière Comme Les Autres (2011)

Franstalig en cello............ dat is een combinatie die op papier/scherm al smullen is voor mij.
Tel daar bij op dat 2011 van start is gegaan met de dames absoluut aan de macht, en je kunt je voorstellen dat Jorane grote kans maakte, zonder maar één noot te hebben gehoord, snel uit te groeien tot een favorietje.

En Pleine Face lost de verwachtingen al goed in: sobere muzikale setting in de vorm van het door mij meest geliefde instrument, de cello, en fraai gezongen; Jorane heeft een aangename stem om naar te luisteren.
En dit nummer zet gelijk de lijnen uit voor de rest van dit album. Waar ik franstalig erg waardeer maar tegelijkertijd soms ook wat zijig vind overkomen (zeker bij zangers), daar overtuigen zangeressen me meestal sneller en beter. Daar komt nog eens bij dat de stem van Jorane perfect samenvloeit met haar cello: stem en instrument vormen één geheel en daarmee straalt Une Sorcière Comme Les Autres een warme gloed uit die je warm van binnen maakt. Zonder al te veel opsmuk, poespas of acrobatiek zet Jorane een prachtig staaltje muziek neer waar het heel erg op genieten is. Bescheiden genieten. Een extra chique wijntje, een verzorgd culinaire verrassing en dan in de vorm van een zangeres, haar stem en cello, subtiel ondersteund door andere instrumenten die nergens die hoofdrol willen opeisen.

Iets wat Jorane met dit album ook niet lijkt te willen doen . Het zou eigenlijk wel moeten, want het is verdomde zonde als dit zo'n album met slechts enkele stemmen gaat blijven.
Ja, ik weet het. Ik heb gisteren nog de mexicaanse Graciela Maria onder de aandacht gebracht, maar Jorane verdient diezelfde aandacht. Het is wat lichter van toon maar daardoor niet minder mooi en dat dramatische is toch erg fijn van tijd tot tijd. Ik ben niet voor niets liefhebber van Jacques Brel.
Enige kritiekpuntje: stop eens met het coveren van Leonard Cohens Suzanne dames en heren artiesten. Mooi gedaan, maar nu weten we het wel met dit nummer.

Ik ga hetzelfde doen wat ik gisteren deed:

Ik heb wat minder met Franstalige zang, maar ik moet zeggen dat als het erg goed gezongen wordt ik er toch ook wel van kan genieten. Jorane kan erg goed zingen en dus vind ik het Frans geen al te groot struikelblok. Slechts op het openingsnummer mag ze het fluisteren weglaten want daar erger ik me wat aan. Qua instrumentaties is dit een echte topplaat, de cello zorgt steeds voor een mooi vol en hedendaags geluid terwijl de setting toch ouderwets is. Een fijne combinatie als je het mij vraagt. De overige instrumenten dienen prima ter ondersteuning en zijn van toegevoegde waarde toe doordat ze zo min mogelijk toevoegen - ze zijn gewoon lekker, subtiel aanwezig. Mooie ontdekking dit, met dank aan aERo. Twijfel nog een beetje over het cijfer, zet het voorlopig voorzichtig op een 3,5.

Al 4 stemmen voor dit album van Jorane. De angst van aERo dat dit niet beluisterd wordt, is hiermee al achterhaalt (ik vermoed dat gemiddeld alle albums op MuMe zeker geen 4 stemmen hebben).

1.622.895 stemmen/212.726 albums = 7,63 stem/album.

Cijferneuker ....er zijn heel wat albums die geen 4 stemmen hebben

Sorry, dat krijg je met een (aankomend) student Wiskunde

Wiskundigen komen bij mij altijd om begrotingen voor projecten te maken, dus ik weet niet of ze goed kunnen rekenen. Inmiddels 5 stemmen, en als Paap ook nog gaat luisteren en becijferen dan gaat het aardig richting de 7 komma zoveel.

En als we minder wiskundig zwetsen en meer ons gevoel laten werken door ook haar andere albums te gaan beluisteren is aERo pas echt tevreden

Op aanraden van een zekere aERodynamic zit ik nu voor het eerst naar dit album te luisteren en verdomd, net toen ik het echt aardig begon te vinden kwam Suzanne langs. Krijg je dat weer. Ik snap sowieso niet dat juist dat nummer van Cohen het zo goed doet (zal vast iets met jeugdsentiment te maken hebben ofzo) maar ik kan het onderhand niet meer horen. Alhoewel ik moet zeggen dat Jorane het wel heel aardig gedaan heeft... Nog maar even afluisteren, stem volgt vast later vandaag.

Ik vind Suzanne nu juist helemaal goed. En mooi gedaan (maar dat was de discussie niet . Maar: prachtige 'ontdekking'. Ook al dankzij een eERodynamische musicmeter crewmember. En dat terwijl Jorane al aardig wat albums heeft gemaakt en al een tijdje meeloopt.

mooi plaatje maar hoor echter precies de melodie van "me ne quitte pas" van brel en "ma jeunesse fault le camp" van hardy in 2 nummers(nr 4 en 5 geloof ik) waardoor ik er nog moeilijk naar kan luisteren

Ik weet niet of het voor de meesten nog nieuws is, maar Suzanne is niet de enige cover. En Pleine Face bleek al een cover en de titel Marilyn et John kwam me ook enigzins bekend voor (Vanessa Paradis). Na de andere titels eens te googlen lijkt Une Sorcière Comme Les Autres inderdaad een coveralbum te zijn! Niks mis mee natuurlijk, maar het maakt het allemaal toch net wat minder indrukwekkend.

Hoe dan ook zijn het vooral cello en stem van Jorane die hier de show stelen! En Pleine Face was de eerste ontdekking en blijft voor mij ook het mooiste nummer. Het hele album in acht genomen, vind ik dat het iets te veel klassiek probeert te zijn. Probeert, omdat de sound eerder aan lichtvoetige pop doet denken. Niet klassiek genoeg (en daardoor misschien juist té klassiek -jullie volgen nog?), dat is voor mij het gootste struikelblok. Misschien dat daar eigen melodieën haar wel verder hadden geholpen i.p.v. de bestaande pop/folkdeuntjes.
Verder een charmant plaatje dat nergens echt uitschiet of opvalt, maar wel aangenaam blijft wegluisteren!

Dat nummer 'En Pleine Face' wordt hoe vaker ik hem luister (voor het 'Song van het jaar 2011' topic), hoe mooier. Is de rest van een beetje gelijkwaardige sound en niveau? Dan zou ik deze misschien nog wel eens willen proberen.

Het is trouwens niet makkelijk om aan dit album te komen. Ik heb het nu bij amazon in Canada besteld.

Dacht dat het laatste nummer door Patrick Watson gezongen zou worden, die had ik op Youtube geluisterd. Ik vind het origineel echt niet om aan te horen. Wat een vervelende stem.