Jorane - Une Sorcière Comme Les Autres (2011)
mijn stem
10 stemmen
Canada
Folk
Label: Vega
-
En Pleine Face (4:43)
-
Marilyn et John (3:42)
-
Le Baiser (4:23)
-
Les Gens Qui Doutent (3:41)
-
Une Sorcière Comme les Autres (8:27)
-
Pendant Que les Champs Brûlent (3:55)
-
Le Départ (3:50)
-
Suzanne (4:43)
-
L'engeôlière (2:52)
-
Je Te Laisserai des Mots (1:47)
0
geplaatst: 2 februari 2011, 23:04 uur
Franstalig en cello............ dat is een combinatie die op papier/scherm al smullen is voor mij.
Tel daar bij op dat 2011 van start is gegaan met de dames absoluut aan de macht, en je kunt je voorstellen dat Jorane grote kans maakte, zonder maar één noot te hebben gehoord, snel uit te groeien tot een favorietje.
En Pleine Face lost de verwachtingen al goed in: sobere muzikale setting in de vorm van het door mij meest geliefde instrument, de cello, en fraai gezongen; Jorane heeft een aangename stem om naar te luisteren.
En dit nummer zet gelijk de lijnen uit voor de rest van dit album. Waar ik franstalig erg waardeer maar tegelijkertijd soms ook wat zijig vind overkomen (zeker bij zangers), daar overtuigen zangeressen me meestal sneller en beter. Daar komt nog eens bij dat de stem van Jorane perfect samenvloeit met haar cello: stem en instrument vormen één geheel en daarmee straalt Une Sorcière Comme Les Autres een warme gloed uit die je warm van binnen maakt. Zonder al te veel opsmuk, poespas of acrobatiek zet Jorane een prachtig staaltje muziek neer waar het heel erg op genieten is. Bescheiden genieten. Een extra chique wijntje, een verzorgd culinaire verrassing en dan in de vorm van een zangeres, haar stem en cello, subtiel ondersteund door andere instrumenten die nergens die hoofdrol willen opeisen.
Iets wat Jorane met dit album ook niet lijkt te willen doen . Het zou eigenlijk wel moeten, want het is verdomde zonde als dit zo'n album met slechts enkele stemmen gaat blijven.
Ja, ik weet het. Ik heb gisteren nog de mexicaanse Graciela Maria onder de aandacht gebracht, maar Jorane verdient diezelfde aandacht. Het is wat lichter van toon maar daardoor niet minder mooi en dat dramatische is toch erg fijn van tijd tot tijd. Ik ben niet voor niets liefhebber van Jacques Brel.
Enige kritiekpuntje: stop eens met het coveren van Leonard Cohens Suzanne dames en heren artiesten. Mooi gedaan, maar nu weten we het wel met dit nummer.
Ik ga hetzelfde doen wat ik gisteren deed:
Tel daar bij op dat 2011 van start is gegaan met de dames absoluut aan de macht, en je kunt je voorstellen dat Jorane grote kans maakte, zonder maar één noot te hebben gehoord, snel uit te groeien tot een favorietje.
En Pleine Face lost de verwachtingen al goed in: sobere muzikale setting in de vorm van het door mij meest geliefde instrument, de cello, en fraai gezongen; Jorane heeft een aangename stem om naar te luisteren.
En dit nummer zet gelijk de lijnen uit voor de rest van dit album. Waar ik franstalig erg waardeer maar tegelijkertijd soms ook wat zijig vind overkomen (zeker bij zangers), daar overtuigen zangeressen me meestal sneller en beter. Daar komt nog eens bij dat de stem van Jorane perfect samenvloeit met haar cello: stem en instrument vormen één geheel en daarmee straalt Une Sorcière Comme Les Autres een warme gloed uit die je warm van binnen maakt. Zonder al te veel opsmuk, poespas of acrobatiek zet Jorane een prachtig staaltje muziek neer waar het heel erg op genieten is. Bescheiden genieten. Een extra chique wijntje, een verzorgd culinaire verrassing en dan in de vorm van een zangeres, haar stem en cello, subtiel ondersteund door andere instrumenten die nergens die hoofdrol willen opeisen.
Iets wat Jorane met dit album ook niet lijkt te willen doen . Het zou eigenlijk wel moeten, want het is verdomde zonde als dit zo'n album met slechts enkele stemmen gaat blijven.
Ja, ik weet het. Ik heb gisteren nog de mexicaanse Graciela Maria onder de aandacht gebracht, maar Jorane verdient diezelfde aandacht. Het is wat lichter van toon maar daardoor niet minder mooi en dat dramatische is toch erg fijn van tijd tot tijd. Ik ben niet voor niets liefhebber van Jacques Brel.
Enige kritiekpuntje: stop eens met het coveren van Leonard Cohens Suzanne dames en heren artiesten. Mooi gedaan, maar nu weten we het wel met dit nummer.
Ik ga hetzelfde doen wat ik gisteren deed:
* denotes required fields.
* denotes required fields.