Korn - Take a Look in the Mirror (2003)

Vind dit persoonlijk maar een stevig hoopje bagger. Het geheel klinkt zo vreselijk saai en geforceerd, en de verveling springt er dusdanig hard van af, dat ik er altijd koppijn van krijg na één nummer. Alle nummers klinken alsof ze effe rap rap snel snel ineen geflanst zijn, met in het achterhoofd de gedachte "Ach, ze vonden de ultra-productie van Untouchables niet goed? Dan rammen we toch gewoon terug diezelfde 3 ongepolijste noten steeds weer door hun strot, want dat zullen ze dan wel rauw en edgy vinden.". Bovendien klinkt het gewoon niet eens goed, tout court. Korn staat nu toch wel bekend om z'n zéér deftige productie credits, maar die kan je dus wel effe lekker vergeten op dit album, dat klinkt alsof het op een dagje in de tourbus op PC-speakertjes is gemixed. Djeez man, geproduced door Frank Fillipeti dan nog wel! Om dan nog maar te zwijgen over de afgrijselijk gepushte mastering, die het geheel dusdanig in het rood duwt ( en dat is hier geen compliment ), dat je het album alleen maar op extreem lage volumes kan beluisteren, want zet je het luid, dan word je gewoon zot van de drukte na enkele nummers.

Onwaarschijnlijk slecht... Untouchables had tenminste nog "the merit" om iets nieuws te proberen. Dit heeft gewoon niets, maar dan ook echt niets.

Neuuuuuj hoor, geef mij maar de laatste van Machine Head, die begint pas te klinken als je hem lekker luid zet, en is bovendien gewoon een geweldige plaat waar er (creativi)tijd in de nummers is gestoken.

Misschien was Korn na Issues gewoon beter gestopt, hadden ze nog een pracht van een zwanenzang gehad.

voor mij is dit juist de enige plaat van korn die bij elke song kan bljiven boeien. al bij al de meest metal-waardige plaat die korn in staat is geweest te maken. en ik heb zééker niet gevoel dat de nummers effe rap rap in elkaar geflanst zijn. dat is juist hetgene wat ik nu eens voor een keer bij korn niét heb hier en wel bij neem pakweg Korn's debuut. de productie is lekker rauw, en bevalt mij erg goed. en ik weet niet goed met wat voor boxen jij werkt maar met mijn niet al te speciale logitechs is het geluid nog altijd moddervet op luid volume. raar

Hm, het klinkt me een beetje in elkaar geflanst in de oren. Ik ben het wederom eens met Suicidopolis: "Alle nummers klinken alsof ze effe rap rap snel snel ineen geflanst zijn, met in het achterhoofd de gedachte "Ach, ze vonden de ultra-productie van Untouchables niet goed? Dan rammen we toch gewoon terug diezelfde 3 ongepolijste noten steeds weer door hun strot, want dat zullen ze dan wel rauw en edgy vinden."

Wat valt er over te zeggen? One, tja, het is een cover, en niet eens zo'n hele fantastische cover ook. Geef mij dan Metallica maar. Right Now is saai. Break Some Off is saai. De rest is saai.

Wacht, dat is niet helemaal waar. Alive begint lekker... en wordt pas later saai.

Oja en "Y'all Want a Single" is niet saai. Die is gewoon om te huilen.

Megavet album van Korn!
Het zwaarste album ooit en dat vind ik absoluut niet tegenvallen, enkel en alleen een zware beukplaat! De hip-hop invloeden konden mij best bekoren, maar dat zal niet iedereen bevallen, maar zeker weten het checken waard! Cijfer: 3,5/5!

ben ik het helemaal mee eens ! Ik vind het af en toe wel beetje op elkaar lijken maarja.. De hiphop invloeden en het nummer met NAS (play Me) vind ik ook über lekker klinken. Daarnaast vind ik rightnow absoluut niet saai. Sterker dit nummer en Did My Time waren zo'n beetje de nummers die mij overhaalden koRn-fan te worden.

Oe la la, Did My Time, wat een knaller! En Y'all want a single natuurlijk

Jij bent duidelijk onbekend met het fenomeen 'metal'.

Is het eigenlijk toevel dat het nummer 'Right Now' zoveel op 'Menya Zovut Shnur' of is het een bewuste cover (of gejat, hoe je het wil noemen)?

Wat dit album betreft: Zeer teleurstellend, KoRn kan het beter en heeft het ook beter gedaan. Het hele KoRn-geluid was toen dit album uitkwam al lang niet boeiend en vernieuwend meer, en veel viel er ook niet meer van te maken. Sommige nummers hierop zijn wel eens leuk om lekker bij af te reageren maar dat is het dan. Een ster voor de moeite, en nog eentje voor die twee aardige nummers.

Prima plaat. 3,5*- 0,5* omdat ik hem al twee jaar niet meer aangeraakt heb = 3*

Veel mensen klampen zich nogal vast aan het eerste album of de 1e twee van Korn.., korn heeft geen vast geluid. Zeg dan dat je een album vetter vond. Daarnaast is de kwaliteit van bas en gitaar en verschillende uitdagingen in de gitaarlinie van Korn wel degelijk beter geworden.

Ik weet het, ik weet het. Ik ben ook niet iemand die zich alleen vasthoud aan de eerste twee albums, ik vond Issues ook goed, net als Untitled.

Ik heb deze na gewennig opgewaardeerd met een punt omdat ik nu de instrumentatie en de rockkant van Korn meer waardeer en vind zelfs Nas er goed bij passen.
Let's do this now is een groeibriljantje, let op de achtergrondzang en de gitaarpartijen. De zang op de plaat is niet echt opvallend en vrij basis in verhouding met de eerste 2 platen.

ga eens slayer draaien

(om maar wat te noemen)

Niet dat Slayer nou het zwaarste album ooit heeft gemaakt...
Vind het trouwens nou niet écht overstromen van de Hip Hop invloeden hier, hun eerdere werk leek daar veel meer door beinvloed. Dit is wel een van de hardste Korn albums.

Dit is mijn favoriet Korn-album! Ik vind het debuut ook erg goed, maar op deze cd zijn alle songs sterk.

Dit is ook mijn favoriet Korn-album, Right Now, Did my Time en Y'all Want A Single zijn echte topnummers!!

Over het algemeen is dit een erg matig album, het refrein van Counting on Me en de breakdown van I Did my Time zijn wel aangenaam maar daar houdt het dan ook eigenlijk op.

Untouchables was nog wel te doen maar het niveau van de eerste 4 (of eigenlijk vooral de eerste) wordt allang niet meer gehaald, niet dat dat bijster hoog was maar het luistert wel lekker weg zo nu en dan.

2* (hoewel ik het geen 2 waardig vind maar eerder een 1,7)

het klinkt allemaal wel mooi, maar het mist de emoties die ik toch beleefde in issues, life is peachy en die paar nummers die ik gehoord heb van follow the leader (heb korn nog niet gehoord en follow the leader nog niet volledig) everything i've known is zowat het enige nummer dat nog wat gemeend over komt.

als untouchables en SYOTOS ook zoals deze is dan heb ik geen al te hoge verwachtingen

untouchables en SYOTOS zijn heel wat minder dan deze

ik heb nu alle korn albums, en ik moet besluiten dat ik dit hun minste album vindt, sommige nummers boeien me gewoon niet, en de rest is gewoon minder dan hun andere werk (ja, ook minder dan untouchables en SYOTOS, maar dat is mijn mening)

goeie nu-metal/shock rock.

Did my time blijf ik een super nummer vinden het album heb ik verder nooit geluisterd.

goede poging van deze beroeps depressievelingen ( tog mijn fav band ) om terug te keren naar de zogenoemde roots. vooral did my time en yáll want a single zijn egt vet. wat er heirna met deze band gebeurt ga ik niet nog meer worden aan vuil makan

het is zeker gelikter dan hun debuut, maar ik vind dit toch zeker een lekkere plaat

Als er al een plaat is van Korn die ik na mijn pubertijd nog regelmatig opzet, is het deze wel. Die bass-lijnen, de beukfactor, de meeblér-factor, en niet te vergeten het 'jeugdsentiment' dat ik met deze plaat heb...ik krijg van dit album absoluut nooit genoeg. Ik vind andere Korn-platen wel beter dan deze, met name Issues en hun 'untitled' album zijn wat mij betreft onmisbaar om de hoogtepunten uit hun oude en nieuwe werk te benadrukken (hoewel ik PTT ook steeds meer begin te waarderen), maar deze 'in betweener' is wat mij betreft het meest succesvol geweest voor mij als het gaat om de 'repeat-button'... en aangezien ik dat toch belangrijk vind, geef ik de plaat 4 sterren. Met Here It Comes Again als absolute favoriet.

ik volg je, hier staat echt geen enkel skip-nummertje op en eigenlijk klinkt dit album gewoon zoals ik mij Korn altijd ingebeeld heb. Alive vind ik ook nog zo'n nummer waar je ballen van gaan trillen, misschien wel mijn persoonlijke favoriet van deze plaat.

Dit tweede van de twee Kornalbums die ik ken, bevalt me stukken beter dan Untouchables. De productie van dit album is veel ruwer (die knorrende bas!) waardoor er veel meer boosheid en aggressie door de speakers komt knallen.
Tot en met Everything I’ve Known vind ik dit een fijn album, daarna wordt het wat minder. Play Me heeft een wat ander geluid, dankzij Nas’ bijdrage, maar bevalt me toch niet heel goed. Y’All Want a Single komt tekstmatig nogal kinderachtig over, en na een aardig When Will This End komt er als verborgen nummer nog een barslechte versie van Metallica’s One voorbij. Het beste wordt hier niet bepaald voor het laatst bewaard.

3.5*

Dertien simpele nummers van Korn. Waanzinnig heavy en uitermate groovend. Meer hoeft een Korn fan niet te weten, want dit is gewoon het visitekaartje van de band: simpel, heavy, groovend. Enorm weinig nieuws onder de zon, behalve natuurlijk dat het algehele geluid weer net wat anders klinkt dan op voorgaande albums. Mijn eerste reactie was verveeld, maar ik kan niet ontkennen dat er weer gewoon een hoop heerlijke ramnummers op staan die gewoon catchy en lekker zijn. Daar heb ik gewoon een zwak voor. Dat nummer met rapper Nas erbij had van mij dan weer niet gehoeven.

Middelmatig en op den duur vrij vermoeiend Korn album.

Wordt hier niet moe van maar moet wel het gaspedaal in de gaten houden. Soms neigt het zelfs richting Slipknot. Brute Korn