Korn - Take a Look in the Mirror (2003)

Vind dit persoonlijk maar een stevig hoopje bagger. Het geheel klinkt zo vreselijk saai en geforceerd, en de verveling springt er dusdanig hard van af, dat ik er altijd koppijn van krijg na één nummer. Alle nummers klinken alsof ze effe rap rap snel snel ineen geflanst zijn, met in het achterhoofd de gedachte "Ach, ze vonden de ultra-productie van Untouchables niet goed? Dan rammen we toch gewoon terug diezelfde 3 ongepolijste noten steeds weer door hun strot, want dat zullen ze dan wel rauw en edgy vinden.". Bovendien klinkt het gewoon niet eens goed, tout court. Korn staat nu toch wel bekend om z'n zéér deftige productie credits, maar die kan je dus wel effe lekker vergeten op dit album, dat klinkt alsof het op een dagje in de tourbus op PC-speakertjes is gemixed. Djeez man, geproduced door Frank Fillipeti dan nog wel! Om dan nog maar te zwijgen over de afgrijselijk gepushte mastering, die het geheel dusdanig in het rood duwt ( en dat is hier geen compliment ), dat je het album alleen maar op extreem lage volumes kan beluisteren, want zet je het luid, dan word je gewoon zot van de drukte na enkele nummers.

Onwaarschijnlijk slecht... Untouchables had tenminste nog "the merit" om iets nieuws te proberen. Dit heeft gewoon niets, maar dan ook echt niets.

Neuuuuuj hoor, geef mij maar de laatste van Machine Head, die begint pas te klinken als je hem lekker luid zet, en is bovendien gewoon een geweldige plaat waar er (creativi)tijd in de nummers is gestoken.

Misschien was Korn na Issues gewoon beter gestopt, hadden ze nog een pracht van een zwanenzang gehad.

Dit tweede van de twee Kornalbums die ik ken, bevalt me stukken beter dan Untouchables. De productie van dit album is veel ruwer (die knorrende bas!) waardoor er veel meer boosheid en aggressie door de speakers komt knallen.
Tot en met Everything I’ve Known vind ik dit een fijn album, daarna wordt het wat minder. Play Me heeft een wat ander geluid, dankzij Nas’ bijdrage, maar bevalt me toch niet heel goed. Y’All Want a Single komt tekstmatig nogal kinderachtig over, en na een aardig When Will This End komt er als verborgen nummer nog een barslechte versie van Metallica’s One voorbij. Het beste wordt hier niet bepaald voor het laatst bewaard.

3.5*