Mercenary - Metamorphosis (2011)

Man, man ,man wat een geweldig album weer van Mercenary. Dit komt zelfs in de buurt van 11 Dreams. De hoge uithalen in de vocalen zijn verdwenen en dat vond ik nou net het eigenlijk enige minpuntje aan de vorige 2 albums.

Inderdaad weer een prima album van deze energieke denen. Alle songs zitten erg fraai in elkaar en door de sublieme produktie klinkt alles optimaal goed. Wellicht een beetje te glad en te bedacht in elkaar gezet, maar wanneer de lat zo hoog ligt hoor je mij niet klagen. Heerlijk gitaarwerk, een beestachtige dumsound en mooie zanglijnen.

Mercenary heeft een aantal nieuwe leden, maar de oude bekende brulboei van een zanger blijft alle aandacht opeisen. Liet het vorige album me met een positief gevoel achter, dit album grijpt eerder terug op vroeger werk, waar ik dus minder blij van wordt. De muziek is me te druk met die dubbel opgenomen zanglijnen. Het is een moderne metalplaat met een goed geluid, maar net als bijvoorbeeld Sabaton is het leuk voor op en festival, maar dus een stuk minder op CD.

Eerste luisterbeurt: die gasten die overgebleven zijn waren duidelijk niet de meest actieve songwriters. Behoorlijk saai, schrijnend pijnlijke breaks, veel te veel core-invloeden, vocals sucken, ... enfin, nogal jammer dit.

Als we u eens geheel ongenuanceerd onze mening mogen opdringen: Mercenary is de beste band die zich ooit aan melodische deathmetal gewaagd heeft. Dit subgenre (kortweg melodeath) biedt niet bepaald inventieve muziek. In feite zijn er twee kampen. Vanuit het Zweedse Göteborg ontstonden bands zoals At the Gates, die het zware karakter van de muziek in stand hielden. Vanuit Finland kwam dan weer de door keyboards overladen melodeath die Children of Bodom bekend maakte. Ken je die twee groepen, dan ken je grofweg het hele genre. Behalve Mercenary.

Mercenary is misschien wel de enige band binnen het genre die intelligent geschreven nummers koppelde aan quasi poëtische teksten. Niet alleen kon de band je volledig wegblazen met stevige passages, ze vonden ook steeds ruimte voor tempowisselingen en nieuwigheden om alles interessant te houden. Er straalde een soort optimistische melancholie van deze band uit, je voelde dat dit iets meer was dan weer een hoopje Scandinaviërs dat hun best deed om de Dark Tranquility-sound te evenaren. Dit zijn echte muzikanten die hun hart in hun muziek steken, maar er ook flink over nadenken.

Eén van de drijvende krachten was oprichter Henrik Andersen, "Kral" voor de vrienden: een sterke bassist en grunter die deze visie binnen de band bracht. Na een niet geheel memorabel debuut werden meesterwerken ‘Everblack' en '11 Dreams' gecreëerd. Andersen leek de oerkracht waar de gehele band op steunde, en toen hij de band verliet werd er verwacht dat Mercenary zijn creatieve draaischijf verloren had.

De daaropvolgende albums, ‘The Hours that Remain' en ‘Architect of Lies', zorgden echter wederom voor vuurwerk in onze oren. Kral bleek dan toch niet onvervangbaar te zijn. Wie inmiddels wel als onmisbaar gezien werd is Mikkel Sandager, één van de meest opmerkelijke zangers in de hele metalscene. Mikkel heeft één van de meest pure, zuivere en emotionele stemmen die u ooit in de wereld van "ruige muziek" zal tegenkomen. Zijn behoorlijk theatrale zangpartijen zijn niet minder dan perfect voor de afwisselende agressie en melancholie die de band zo gekenmerkt heeft. Luister bijvoorbeeld maar eens naar nummers als ‘Redefine Me' en ‘Isolation (The Loneliness in December)' en laat u overdonderen door de kracht van zijn stem.

U heeft gelijk als u zich nu luidop begint af te vragen wanneer ik met het effectieve recenseren van dit album begin, maar deze inleiding/lofzang staat hier niet zonder reden. Zoals duidelijk moge zijn, is Mercenary één van mijn meest geliefde bands binnen de gehele muziekwereld. Die liefde kent talrijke oorzaken: de emotionele lading en de precieze opbouw van de nummers, de hemelse stem van Mikkel Sandager, de ambitie om meer te zijn dan "weer eens een melodeath band"... Nu weet u ook wat voor een slag in het gezicht het is om te moeten constateren dat niets van die kenmerken overgebleven zijn op ‘Metamorphosis'.

Sandager, de toetsenist en de drummer verlieten de band wegens "creatief verschillende visies". Waar het schoentje voor deze heren knelde is pijnlijk duidelijk op het toepasselijk getitelde ‘Metamorphosis'. De ambitieuze, creatieve band die hierboven beschreven werd, is de metamorfose ondergaan tot een standaard metalband zoals er wel dertien in een dozijn bestaan. De band is getransformeerd tot een onorigineel melodeathcollectief dat helemaal niets te maken heeft met de muziek waar de naam Mercenary ooit voor stond.

Het makkelijkste voorbeeld hiervan is de behoorlijk hoeveelheid core-invloeden die in hun sound gekropen zijn. Nu is metalcore meer dan waarschijnlijk het minst geïnspireerde metalsubgenre. Bij een eerste luisterbeurt heb je dus al een heel sterk déjà-entendu gevoel. Het gebruikelijke geschreeuw staat stevig op de voorgrond, de riffs zijn saai en zorgzaam songwriting maakt plaats voor de typische powerchord breaks waar ik een beetje triest van word.

Heel, heel af en toe horen we glimpen van de genialiteit van weleer, maar die worden bedolven onder de saaie, zielloze, commerciële, artificiële muziek die tegenwoordig eenmaal hoogtij viert binnen het genre. Melodeath is succesvol gebleken, waarna de industrie zich van zijn slechtste kant liet zien. Als albums als ‘Stabbing the Drama' van Soilwork of ‘Are You Dead Yet?' van Children of Bottom je bevallen, zal ik niet beweren dat je dit album moet vermijden. Ik kan alleen voor mezelf spreken: net als de twee eerder genoemde albums is dit in mijn oren een afschuwelijke plaat waar een populair genre versimpeld wordt, inventiviteit zoek is en waar de muzikanten duidelijk geen enkele liefde ingestoken hebben. Het zal niet het slechtste album zijn dat ik dit jaar hoor, maar wel met afstand het pijnlijkste. Vergeet ‘Metamorphosis'. Ik wil er niet teveel woorden aan vuilmaken. Om af te ronden kom ik nog eens even terug op hoe geweldig deze band vroeger was.

De reden dat dit debacle in de eerste plaats ontstaan is, is pure commerce: je kan het als band gerust "creatief verschillende visies" noemen, maar iemand die bezorgd is om het creatieve aspect van zijn band - en überhaupt een visie heeft die niet rond zijn bankrekening draait - komt niet aanzetten met een mengelmoes van alles wat de kinderen tegenwoordig hip vinden. Mercenary is nooit de meest bekende of lucratieve band geweest. De helft die vorig jaar niet uit de band stapte, is duidelijk het deel dat centen geroken had.

Maar als u één zaak moet onthouden van deze recensie is het wel dat er ooit eens een geniale band bestond die vier van de meest kleurrijke metalalbums ooit geproduceerd heeft. Dat er nu een generieke band bestaat die toevallig dezelfde naam heeft is bijzaak. Dus zoek de oudere albums van Mercenary op of wacht met mij mee op de release van Mikkel Sandagers nieuwe project, maar blijf vooral uit de buurt van ‘Metamorphosis'.

Geschreven voor Digg.be

Ik las die review zojuist en ik was gelijk helemaal klaar met de band. Toegeven, ik volg ze niet meer sinds The Hours That Remain maar 11 Dreams staat bij mij nog immer te boeken als een van de beste metalabums van de laatste jaren.

Mijn introductie van deze band. Wel een aardige plaat. Het is een harde plaat, maar luistert ook nog eens lekker weg. Ik zou er geen hele dagen naar kunnen luisteren, maar zo af en toe is het wel aardig om naar te luisteren.