Jackie Wilson - The Very Best Of (1994)

Voor mij is Jackie Wilson één van de grote gemiste kansen van de pop- en soulmuziek : met een stem als de zijne was het sowieso al onvermijdelijk dat hij een grote carrière zou krijgen, maar met een betere begeleiding qua repertoire en met een "empatischer" label dan Brunswick had hij een echte ster en een ijkpunt in de soul kunnen worden. Nú bleef hij te vaak hangen in MOR-ballades of over-the-top-bewerkingen van composities uit de klassieke muziek, terwijl hij met wat "grittier" nummers wellicht dezelfde status als Sam Cooke en Otis Redding had kunnen hebben. Luister eens naar Night (gebaseerd op een aria van Saint-Saëns), het gruwelijke Alone at last (Tsjaikovski's Eerste Pianoconcert) of Wilsons versie van Danny boy waarop hij vastbesloten lijkt om daadwerkelijk uiting te geven aan alle noten binnen zijn bereik (en dat zijn er een héleboel), en daarna naar het soepele Baby workout of het onsterfelijke (Your love keeps lifting me) Higher and higher, en je weet precies wat ik bedoel.
        Deze verzamel-CD bevat 13 van de 24 hits die Wilson tussen 1958 en 1968 in de Amerikaanse top-40 had, inclusief zijn zes top-10-hits, aangevuld met Reet petite (Wilsons eerste solo-single na zijn vier jaar lange verblijf bij Billy Ward And His Dominoes, geen hit in Amerika, wel in Engeland, en postuum #1 in zowel Engeland als Nederland) en twee albumtracks uit 1965. Selectie, annotatie en geluid zijn uitstekend, zoals het een Rhino-compilatie betaamt. Een mooi overzicht dus, waarbij ik me maar vasthou aan geweldige nummers als Baby workout, No pity (in the naked city) en dat fantastische slotnummer en ondertussen droom van wat deze man met deze stem had kunnen worden.