Tom Pintens - De Oogst (2011)

Een nieuwe Tom Pintens met een ander geluid.... als dat maar goed gaat dacht ik, want ik ben nogal fan van zijn eerste twee albums vol kleine, leuke liedjes met heerlijke teksten.
Ik was al Tom liefhebber toen hij nog in Zita Swoon zat en ik hou van zijn productie voor Roosbeef.

Op opener Flatscreen horen we dat 'nieuwe' geluid gelijk al goed: inderdaad ietsje ruiger en meer nadruk op gitaar, maar wat is ruig en in hoeverre overheerst de gitaar om te spreken van een vernieuwde rocksound?!
Het valt dus wel mee en gelukkig is ook de tekst van dat nummer al weer uitermate leuk zodat ik opgelucht adem kan halen en rustig verder genieten.
Dat lukt gelijk al goed door de aangename single, tevens titeltrack De Oogst. Hier hoor je duidelijk het vakmanschap van Pintens en wederom ben ik 'in love' op een cd, want wie van dit nummer geen lentegevoel krijgt is gewoon een ijskonijn
Ik denk dat we zijn invloed op Zita Swoon ook niet moeten onderschatten wat dat aan gaat.

Het is jammer dat Pintens met zijn vorige albums niet het grote publiek heeft weten te bereiken zoals een Roosbeef of Eefje de Visser dat wel deden.
Misschien omdat het geen meisje is? Jammer. Helpt het als ik zeg dat het een aardige krullenbol is?

De nieuwsgierigen onder ons moeten snel zijn: hij staat momenteel op de luisterpaal van 3voor12. En ik ben benieuwd of anderen ook af en toe 'Sint-Nicolaas, Sint-Nicolaas breng ons vanavond een bezoek' in hun hoofd krijgen tijdens het nummer Hij Denkt.

Voorganger Winter maakt ons vrolijk beviel indertijd goed en dus schafte ik in 2011 ook opvolger De Oogst aan. Die bleek aanmerkelijk meer gitaargeörienteerd te zijn, wat de eerste twee nummers heel goed beviel, daarna niet meer.
Het felle Flatscreen dendert immers heerlijk de auto (gisteren) en kamer (vandaag) binnen en het net iets ingetogener titelnummer (alhoewel...) met bescheiden warme koperblazers borduurt daar vrolijk op voort. De teksten zijn ook zonder muziek interessant: portretjes van anderen of een ik-persoon, waarbij de gitaren kunnen ronken als bij een grungeband.

Daarna echter pakt het me niet meer zo: muziekjes die simpelweg niet beklijven. Ik mis de pakkende melodietjes die op het vorige album zo frequent opdoken. Uitzondering is Al wie kan minnen op de tweede helft, dat lekker open klinkt en afwisselend is gearrangeerd. In de duinen begint daarna spannend, maar het vervolg met een arrangement met stevige gitaar had van mij subtieler gemogen. Qua teksten valt wederom de dichterlijke kwaliteit op, het kan de matige composities niet volledig redden.

Nou klink ik alsof De oogst onder de maat is en dat klopt niet. Wel hoor ik veel "zesjesliedjes" of net daaronder. Ik mis de subtiliteit van de vorige plaat; daar herkende ik gisteren veel liedjes van, na het tien (?) jaar in de kast te hebben laten staan. Van deze laatste soloplaat van Pintens waren slechts de eerste twee nummers blijven hangen, waar inmiddels track 8 aan kan worden toegevoegd. Te weinig. De cd verhuist naar vriend JeKo, hopelijk kan hij er meer mee.

Pintens richtte zich tijdens en na zijn soloactiviteiten op Roosbeef, Het Zesde Metaal en andere muziekzaken, om dit jaar te overlijden. Wie weet verschijnt er nog een album met onuitgegeven materiaal; er zal toch her en der wat interessants in de kluizen zijn opgeslagen?