Lucinda Williams - Blessed (2011)

Wat een prachtig album! Puur en rauw. Country rock op zijn best. Lucinda evenaart zeker het album Car Wheels On a Gravel Road. Wat mij betreft heeft ze dat album al overtroffen. Die heerlijke stem en prachtig gitaarwerk! WE ARE BLESSED!!!!!!

Na een tweetal zwakkere albums is Lucinda Williams met Blessed gelukkig weer terug op het niveau van Essence en World without Tears.
Mooie, evenwichtige plaat, goede songs. Een gedisciplineerde begeleidingsband die geheel in dienst staat van DE STEM. Mooiste nummers zijn I don't know hou you're living, Kiss like your kiss en het titelnummer.
In haar persoonlijke leven schijnt Lucinda gelukkiger dan ooit te zijn na haar recente huwelijk. Haar songs zijn dan ook beduidend minder klaaglijk en zielig, maar nog altijd viert dronken melancholie de boventoon.
Het is vreemd dat dit album op MusicMeter zo weinig aandacht krijgt.
Is dat erg?
Integendeel, het helpt de illusie in stad te houden dat Lucinda van mij is. Van mij.

Wat is deze plaat een pareltje zeg! Fantastische melancholische plaat van Lucinda Williams. Je moet van haar stem houden, maar ik hou wel van dat rafelige rauwe randje op haar stembanden. De gitaristen Val McCallum en Greg Leisz leveren een topprestatie. Prachtig gitaarspel op de akoestische en electrische gitaar, maar ook op de slide gitaar, pedal steel en national steel gitaar. De nummers "Copenhagen" en "Born to be Loved" zijn de persoonlijke hoogtepunten. "Seeing Black" heeft een indringende bijna 2 minuten durende gitaarsolo. Wat mij beteft kan deze plaat zich meten met de Lucinda Williams klassieker "Car Wheels on a Gravel Road". Ik voel me oprecht "Blessed", want deze plaat lag notabene in de uitverkoopbak.

album nummer 10 van Lucinda Williams. lange tijd niet beluisterd, maar "Blessed" bleek toch wel een "return to form" te zijn na de teleurstellende voorganger "Little Honey" (2008).

americana (country, folk, rock) of hoe je het noemen wil op zijn best met merendeels mid-tempo songs als "Buttercup" en het prachtige titelnummer "Blessed" en ballads als het lieflijke "I Don't Know How You're Livin", het treurige "Copenhagen" over de dood van een vriend, "Sweet Love", "Ugly Truth" en het indringende protestliedje "Soldier's Song", in een bescheiden muzikale setting zoals ik haar het liefst hoor, prachtig gezongen met die weemoedige snik in haar stem die alle ruimte krijgt.

op het up-tempo "Seeing Black" is het genieten van het gitaarspel van Greg Leisz en Val McCallum, maar ook het gospelachtige "Convince Me" dat naar een heerlijke climax toewerkt is doorspekt met fraaie gitaarriffs.
jammer dat het album op het eind wat inzakt met het lange, atmosferische "Awakening" en het wat mindere, iets te zoete "Kiss Like Your Kiss".

haalt qua kwaliteit van de songs n.m.m. niet het niveau van haar klassiekers "CWoaGR" en "Essence" en is minder consistent, maar bevalt mij nu vele jaren later een stuk beter dan hoe die eerder in mijn (muzikale) geheugen zat.

opvallend is dat van haar toenmalige band de gitaristen Doug Pettibone en Chet Lyster (ex Eels) die op "Little Honey" te horen waren het veld moesten ruimen, terwijl de ritme sectie van Butch Norton (drums, eveneens ex Eels) en David Sutton (bass) wel in tact bleef.

Album werd geproduceerd door Don Was, Eric Liljestrand & Thomas Overby
Recorded at Capitol Studios, Los Angeles, California