Jim Kirkwood - Memories of an Angel in Amber (2011)

De zwarte kraai het blijf een terugkerend item op de hoezen van de albums van Jim Kirkwood. Voor mij spreekt er wel enige symboliek van uit. Die vogel stelt Jim Kirkwood zelf voor. Hij manifesteert zich laat een boodschap achter in de vorm van muziek en vliegt vervolgens terug naar zijn nest de studio om opnieuw een plan uit de broeden voor een volgend album. Het klinkt als een vreemd verhaal, maar wel met een kern van waarheid er in.

Na de filosofie tijd voor muziek. A Remembering of True Things Forgotten begint met een korte klank van een bel waarna al snel een beklemmende sfeer is te horen. Het roept voor mij een beeld op van in een kelder van een burcht te zijn beland. Een soort van hartslag is er te horen op een wat duistere muzieklijn die uit een viool lijkt te komen. Muzikaal gebeurt er niet zoveel, edoch de sfeer is dusdanig dat het me aan de stereo doet kleven. Gaandeweg zijn er stemmen te horen die afkomstig lijken te zijn van een koor. Na verloop van tijd wordt ook de subtiele beat een tikje anders. Wat blijft is een mystieke sfeer die niet gelijk te vatten is. Jim Kirkwood weet de spanning er goed in te houden. Hier en daar zijn nog wat koorklanken te horen op duistere muziek. Maar het belangrijkste is hier wel dat Jim Kirkwood de spanning er goed weet in te houden. Het roept op de een of andere manier op of iemand naarstig opzoek is naar een vroege herrinnering maar deze niet kan vinden. Even lijken de hersenen rust te krijgen. Fraaie muziek uit de Berlijnse School is er te horen vermengt met een vleugje klassiek. Naarmate de muziek vordert krijg ik steeds meer het idee dat hersenen een loge machine zijn die op een laag toerental draaien. Informatie druppelt binnen en komt op een trage lopende band binnen. Het stuk stopt vrij ineens en roept daar mooi mee op dat verder zoeken zonde van de tijd is, want waar naar gezocht wordt blijkt vergeten te zijn.

Al qua titel is The Bright Shadow of Hope erg positief te noemen. Het stuk muziek begint uiterst zacht en wat te horen is klinkt als geesten de langzaam ontwaken. Een duistere sfeer in de puurste vorm. Even is een stilte te horen, waarna een bas is te horen en geluiden die me doen denken aan dun glas. Het is behoorlijk subtiel muziek te noemen en het vergt de nodige moeite om het te volgen. Gaande het stuk wordt het volume langzaam maar zeker open gedraaid. Wat te horen is een bastoon vermengt met geluiden die lijken afkomstig te zijn van een xlofoon. Als ik mijn ogen sluit hoor ik pas goed wat er muzikaal gaande is, het zit bijzonder fraai in elkaar en als ik niet uitkijk raak ik zo in trance. Even lijkt het stuk stil te staan, er lijkt niets wezenlijks te gebeuren. Maar naar verloop van tijd is wel te horen dat Jim Kirkwood bezig is met een opbouw. Mijn gevoel geeft me in dat het een soort Bollero is, maar dan anders. Het is zeker geen straf om naar te luisteren, totdat daar ineens de genade klap er is. Kirkwood schudde me uit mijn trance en voor ik er erg in heb zit ik op de snelweg. Net als ik aan het jakkeren gewend ben is daar ineens rust in het stuk. Het lijkt hier of Jim Kirkwood hier een glooiend landschap schildert. Tot daar ineens de duistere spannende dreigende klanken er weer zijn. Het Houdt me danig aan de stereo gekluisterd. Langzaam maar zeker wordt de sfeer steeds broeieriger en krijg het gevoel of een vulkaan ieder moment op springen staat. En ineens is daar het einde waardoor ik een vacuüm in de woonkamer voel.

The Wrtitting Above the Door begint heel rustig. Door wat ik hoor krijg ik het idee of ik ergens in een berglandschap ben beland waar de zon voorzichtig aan de kim verschijnt. Naar verloop van tijd komt er meer leven in het stuk. Het lijkt of ik vlinders hoor vliegen en het leven op het punt staat te beginnen. Wat later hoor ik muziek wat een beeld oproept van rustige leven in de bergen. Heel rustig komt er wat tempo in stuk. Qua muziekstructuur moet ik op één of andere manier aan Klaus Schulze denken. Muziek die vrij eenvoudig klinkt, maar als je één noot mist ben je draad kwijt en is opnieuw beginnen de remedie. Tegen het einde van het stuk wordt de spanning mooi opgebouwd in de beste traditie van de Berlijnse School. Aan het instrumenten gebruik hoor ik dat Jim Kirkwood hier bezig is maar qua muziekstructuur zou het ook van Tangerine Dream kunnen zijn ten tijden van het album Polland. Als de dreiging aan het einde van het stuk ophoudt voelt dit aan of een pluisje wegwaait en zich een baan baant naar waar naar toe. Muzikaal bezien wordt het akelig stil in de kamer…

Ja, en het wordt een tikje saai, maar ook hier kan ik slechts concluderen dat Jim Kirkwood met Memories of an Angel in Amber een meer dan prima album heeft gemaakt dat opnieuw tot de verbeelding spreekt. Fraaie sferen en de nodige spanning ze wisselen elkaar mooi af waardoor het binnenleven van het oor aangenaam wordt geprikkeld.