Caravan - Waterloo Lily (1972)

Vooral de langere stukken zijn toch erg prachtig en toen haaden ze toch al een erg hoog niveau.

het is zeker niet hun beste maar idd op de langere stukken staan er zeer mooie momenten al was hun inspiratie wel even zoek bij het maken van deze plaat !

toch maar een halfje er(af en naar 3 sterren !

Met de extra nummers erbij toch maar iets verhoogd.
De remaster klinkt ook wel beter.

Gisteren dit album nog gedraaid, vandaag in de krant gelezen dat de saxofonist die op het titelnummer speelt is overleden. R.I.P. Lol Coxhill (1932-2012).
 

De bonusnummers zijn inderdaad geweldig en vormen voor mij echt een verrijking van de plaat, jammer dat de twee demo's nooit door de hele groep zijn opgenomen (of zou de charme dan verdampt zijn?). En wat de oorspronkelijke plaat betreft, de twee lange nummers zijn natuurlijk de blikvangers, maar persoonlijk vind ik het slotnummer het hoogtepunt dankzij de zeldzaam ontroerende combinatie van de zangmelodie, de simpele maar aandoenlijke tekst en het daardoorheen gespeelde gitaarloopje in het refrein. Prachtig. Wat een sympathieke band is dit toch.
 

Ik vind dit album wel goed, maar gewoonweg stukken minder dan in the land.....
Ik mis hier het overheerlijke toetsenspel dat er wel is op ITLAOGAP

Dit album staat bekend als meer jazzy dan de voorgaande. Dit zou komen omdat nieuwe toetsenist Steve Miller meer op de electrische piano speelt in tegenstelling tot Dave Sinclair die meer op het orgel tekeer ging.

Ik hoor hier wel 'jazzy' invloeden, maar ik vind het echt geen jazzy plaat. Het is echt gewoon progressieve rock, maar dan met minder psychedelica zoals op de eerste drie platen erg het geval was.

Sommige nummers (zoals Nothing At All) heeft een erg jam-gericht karakter, het is ook het meest jazzy nummer, maar dat komt dan ook vooral door saxofonist Lol Coxhill en gitarist Phil Miller. Met name Lol Coxhill is geen onbekende in de britse progressieve jazzscene.

Het mooiste stuk op deze plaat vind ik Love in Your Eye met mooie subtiele touches zoals een hobo, een zinderende fluitsolo van de ongeëvenaarde Jimmy Hastings, een wat minder subtiel strijkers-arrangement, een stevige leadbass van R. Sinclair, soepele drums en eigenlijk zo'n beetje alles wat een jaren zeventig prog-epic zo fantastisch ( of vreselijk, het is maar hoe je het bekijkt) maakt.
Overigens speelt Steve Miller op Love in Your Eye een prima orgel-solo, later zelfs in unisono met Pye op gitaar, wat een beetje doet denken aan het duo-spel van Latimer en Bardens. Maar het is vast niet de eerste keer dat iemand ooit een vergelijking maakt tussen Camel en Caravan.

Een knappe plaat is het zeker, en ook eentje die ik persoonlijk veel te weinig draai. Ik ga ook geen wedstrijdje doen tussen Dave Sinclair of Steve Miller, want ik vind ze beiden op hun eigen manier helemaal goed.