Skid Row - 34 Hours (1971)
mijn stem
6 stemmen
Ierland
Blues / Rock
Label: CBS
-
Night of the Warm Witch (9:06)
-
First Thing in the Morning (1:57)
-
Mar (6:35)
-
Go, I'm Never Gonna Let You (8:51)
-
Lonesome Still (3:51)
-
The Love Story (5:09)
-
Night of the Warm Witch [Single Version] * (4:38)
-
Mr. de Luxe * (4:14)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
35:29
(44:21)
0
geplaatst: 16 augustus 2022, 10:08 uur
Na een redelijk succesvolle debuutelpee verbleef Skid Row enkele maanden later 34 uur lang in de studio voor de opvolger. Vandaar de titel 34 Hours.
'Zullen we opnieuw laten zien hoe goed wij kunnen spelen en de muzikale grenzen verleggen?'
'Goed plan, de vorige keer haalden we er immers de albumlijst mee!'
De plaat verscheen begin 1971 en flopte, net als de bijbehorende single. Wederom moesten gevoel voor melodie en goede compositie het afleggen tegen muzikale spierballerij. Spelen konden de mannen zeker, voor mij is dat niet genoeg. Zelfs niet als Gary Moore wederom de sterren van de hemel soleert. De stem van zanger Brush Shiels is bovendien niet helemaal geschikt voor mijn oren, ook al houdt hij zich ten opzichte van de voorganger meer in qua irritant-hoge uithalen.
Wel lekker is Go, I'm Never Gonna Let You waar meteen al een heerlijke gitaarriff klinkt, om in het laatste deel op een shuffle over te schakelen; de gitaarsolo's in het lied zijn uiteraard weer van buitencategorie.
Buitenbeentjes zijn Mar, waarop (bijna) southern rock klinkt en al helemaal Lonesome Still met zijn countryrock. Hierop speelt Moore zodanig dat je bijna denkt naar een pedalsteelgitaar te luisteren. De enige twee nummers op de oorspronkelijke plaat waarin melodie voorrang krijgt.
Op Wikipedia lees ik dat de band vervolgens door Europa en Amerika tourde, waar Led Zeppelindrummer John Bonham hen in Los Angeles op het podium vergezelde.
Kort voordat de band in december 1971 opnieuw naar Amerika zou vertrekken, verliet Moore de band. Hij werd korte tijd vervangen door Eric Bell, die kennelijk tijd vrij had van Thin Lizzy. Vervolgens werd Paul Chapman de definitieve opvolger, maar in juli 1972 valt de band uit elkaar. De opnamen van een derde album werden in de archieven opgeborgen. We zouden Chapman later tegenkomen bij UFO; eerst tijdelijk, vanaf eind 1978 als vaste gitarist.
In 2015 verscheen een heruitgave van 34 Hours met twee bonustracks, waarop meer ruimte voor melodie is: de singleversie van de albumopener Night of the Warm Witch en de B-kant van die single, bluesshuffle Mr. De Luxe.
Interessante muziek voor een (kleine) groep zoals (conservatorium?)muzikanten en gitaarliefhebbers. Alle virtuositeit is mij meestal teveel.
'Zullen we opnieuw laten zien hoe goed wij kunnen spelen en de muzikale grenzen verleggen?'
'Goed plan, de vorige keer haalden we er immers de albumlijst mee!'
De plaat verscheen begin 1971 en flopte, net als de bijbehorende single. Wederom moesten gevoel voor melodie en goede compositie het afleggen tegen muzikale spierballerij. Spelen konden de mannen zeker, voor mij is dat niet genoeg. Zelfs niet als Gary Moore wederom de sterren van de hemel soleert. De stem van zanger Brush Shiels is bovendien niet helemaal geschikt voor mijn oren, ook al houdt hij zich ten opzichte van de voorganger meer in qua irritant-hoge uithalen.
Wel lekker is Go, I'm Never Gonna Let You waar meteen al een heerlijke gitaarriff klinkt, om in het laatste deel op een shuffle over te schakelen; de gitaarsolo's in het lied zijn uiteraard weer van buitencategorie.
Buitenbeentjes zijn Mar, waarop (bijna) southern rock klinkt en al helemaal Lonesome Still met zijn countryrock. Hierop speelt Moore zodanig dat je bijna denkt naar een pedalsteelgitaar te luisteren. De enige twee nummers op de oorspronkelijke plaat waarin melodie voorrang krijgt.
Op Wikipedia lees ik dat de band vervolgens door Europa en Amerika tourde, waar Led Zeppelindrummer John Bonham hen in Los Angeles op het podium vergezelde.
Kort voordat de band in december 1971 opnieuw naar Amerika zou vertrekken, verliet Moore de band. Hij werd korte tijd vervangen door Eric Bell, die kennelijk tijd vrij had van Thin Lizzy. Vervolgens werd Paul Chapman de definitieve opvolger, maar in juli 1972 valt de band uit elkaar. De opnamen van een derde album werden in de archieven opgeborgen. We zouden Chapman later tegenkomen bij UFO; eerst tijdelijk, vanaf eind 1978 als vaste gitarist.
In 2015 verscheen een heruitgave van 34 Hours met twee bonustracks, waarop meer ruimte voor melodie is: de singleversie van de albumopener Night of the Warm Witch en de B-kant van die single, bluesshuffle Mr. De Luxe.
Interessante muziek voor een (kleine) groep zoals (conservatorium?)muzikanten en gitaarliefhebbers. Alle virtuositeit is mij meestal teveel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.