Nick Lowe - Dig My Mood (1998)

Een album voor mensen die stilstaan in hun muzikale smaak. Kortom: iets voor mij!

Wanneer ik weer eens naar de Ardennen trek, kan ik er gif op innemen dat diezelfde goedlachse postbode me alweer mijn krant gaat overhandigen met zijn geijkte "Bonjour, votre gazette! s'il vous plaît!"-zinnetje.

Daarna drinkt hij z'n kopje thee in de bar van het hotel en vertrekt met z'n dienstfiets naar de volgende wachtende postbus.

Veel mensen vinden hem waarschijnlijk een loser pur sang. Is hun goed recht. Op de één of andere manier heb ik 't enorm hoog op met dat soort mensen.

Op deze cd staat er een ode aan "mijn facteur": "High on a hilltop" Over een man die naarstig blijft geloven dat hij ooit op een mooie dag de top van de berg zal bereiken. Of dat nu werkelijk zal gebeuren ... dat is natuurlijk de vraag.

Ik ga effe Fitzgerald "samplen": Zo beuken we door, schepen tegen de stroom in, onophoudelijk teruggeslagen naar het verleden .

Dat lijkt zo'n beetje de ondertoon op deze cd. Het prachtige aan deze schijf is - simpel! - dat er o zo'n mooie liedjes op staan.

Zo'n nummer als "You inspire me" . Geen onstuimig liefdesnummer, eerder een geruststellend nummer in de trant van: "Sjeezus - wat ben ik tevreden dat je er bent!".

Slotsom: goed voor alle seizoenen. Tel uit je winst

Slaat toch nergens op , Ik sta niet stil denk ik, maar dat neemt niet weg dat dit een mooie singer-songwriterplaat is van een met stijl ouder wordende zanger.
Altijd leuk om terug te horen.
Constant van hoog niveau is dit.
4.5 sterren ****1/2

Prachtplaat van Nick Lowe . Lowe had in de privesfeer problemen (scheiding ) en dat komt in poitieve zin over op dit fraaie album .
In 1 keer ingespeeld en de pure zonder fratsen gemaakte liedjes zijn een lust voor het oor .
Lowe zoekt het hier in een soort van traditionele country met Johnny Cash achtige invloeden (Failed Christian en man That I've Become )
gepijnigde muziek met naast de duidelijke C& W invloeden Jazzy en bluesachtig materiaal .
Fraaie gemeende plaat .

Prachtalbum met heel weinig minpunten.

Wat een fijn en mooi bericht Zachary. Ik heb twee platen van Nick. Ken deze nog niet. Maar door jouw melancholische, mooie anekdote over die postbode komt daar verandering in. Ik druk nu op play.