Fleetwood Mac - Heroes Are Hard to Find (1974)

De pop neemt hier de overhand en daarmee is het ook gedaan met de krappe voldoendes. Weer komen de beste songs van Bob Welch. Angel en vooral Coming Home zijn mooie tracks, maar het zijn geen nummers waarvoor ik deze plaat nogmaals zou willen draaien. Misschien dat de bijdrages van Christine McVie ook teveel afschrikken. Haar mierzoete popballads zijn vreselijk. Zo erg dat haar inmiddels vervelend nasale stem nauwelijks opvalt. Bob Welch krijgt ook de nodige kritiek, omdat hij duidelijk naar Christines voorbeeld aan het musiceren is (She's Changing Me). Geen idee of de titel daar op slaat. Vast niet, maar het is wel het gevoel dat hier ontstaat. Op die twee leuke songs na, heb ik hier niets gevonden dat de moeite van vermelden waard is. Ik herken steeds meer het geluid dat ik me herinner van Rumours en tot nu toe gaat het me steeds meer tegenstaan.


Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Penguin
8. Heroes Are Hard To Find

De band lijkt er wel patent op te hebben om onooglijk lelijke voorkanten voor hun albumhoezen te gebruiken. Muzikaal gezien kan het echter alsnog allemaal erger en beter. Coming Home, Angel en Bermuda Triangle zijn vrij behoorlijke tracks en het afsluitende Safe Harbour is ook lekker mellow. Briljant wordt het nergens, maar het ergert ook niet. Dat dit het meest positieve is dat ik er over kan zeggen begint langzaamaan wel te vervelen.

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Penguin
5. Heroes Are Hard To Find
6. Kiln House
7. Mystery To Me
8. Peter Green's Fleetwood Mac
9. Mr. Wonderful