Pain of Salvation - Entropia (1997)

MEESTERLIJK! Voor mi j de beste ontdekking sinds Dream Theater... echt briljante muziek. Pain Of Salvation komt voor mij nog dichter bij Dream Theater in de buurt dan Shadow Gallery dat doet.

Geniaal hoe in het nummer 'To The End' ineens een uiterst subtiele solo in 100% jazz-stijl tevoorschijn komt, het AOR-stukje (die na een minuut of 4 te horen is) en de baslijn in 'People Passing By' en het altijd onvoorspelbare, fragiele, robuuste, emotionele stemgeluid van Gildenlow maken deze plaat simpelweg GESTOORD! Progrock op het allerhoogste niveau...

Jammergenoeg kunnen al hun latere albums niet eens in de buurt komen van de kwaliteit van dit debuut. Maar dit debuut is dan ook zo ontzettend sterk, verslaat echt alles van iedereen... zelfs Dream Theater, die over de gehele linie gezien veel constanter is in kwaliteit, heeft geen cd die het niveau van deze plaat haalt.

Goed album, zeker de eerste helft. Dream Theater is inderdaad goed, Pain of Salvation ook, maar ben toch veel meer andere muziek gaan luisteren behalve 'prog'. Pain of Salvation heeft daar zeker aan bijgedragen. Echt een ontzettend aparte, eigenzinnige band die toevallig in het 'prog' hokje wordt gedouwd.

Pain of Salvation wordt gemarkeerd als prog. En terecht IMO. Prog wat betekene vooruitstrevend of vernieuwend. En dat doen ze in de grootste zin van het woord. Allerlei muziekstijlen horen wij hier op dit sublieme album voorbij komen! En de stem van Daniel Gildenlöw is natuurlijk een van de betere, dan wel niet de beste van dit moment. Hun debuut is voor mij ook meteen mijn favoriete album van ze, al is de rest ook super!

Hun debuutplaat en gelijk een van hun beste.

Vanaf de geniale opener ! tot het prachtige Leaving Entropia zit er gewoon geen slecht nummer tussen.
De meeste nummers zitten tegen het gestoorde aan, wat het album uniek maakt. Ook het stemgeluid van Gildenlöw is fantastisch, echt één van de betere zangers van tegenwoordig.

Zoveel geniaals op 1 plaat verdient eigenlijk meer dan 5 sterren

Dat ik hier nog niet had gestemd zeg!
Geniale plaat. Gisteren nog eens geluisterd en geweldig van begin tot eind en Gildenlöw is inderdaad een van de betere zangers, wat zeg ik, de beste zanger in deze muziekwereld!
Hulde voor People Passing By, Revival en Nightmist _0_

Vind it het beste album van PoS. Zoals crosskip stelt zit het regelmatig tegen het gestoorde aan, op een prettige manier. Gildenlow is een briljante muzikant/componist en heeft een beest van een stem. Voor mij zijn de beste nummers de opener en vooral het compleet geflipte People Passing By, welke je meeneemt in allerlei verschillende sferen en een fantastisch einde heeft. Top-album!

Deze CD maar eens afgestoft. Heb de CD al vele jaren maar om onduidelijke redenen erg weinig gedraaid. De afgelopen dagen heeft het album diverse rondjes gedraaid en wordt ik er steeds enthousiaster over. Het geheel klinkt allemaal nog wat ruwer en ongepolijst in vergelijking met het latere werk maar af en laat Pain Of Salvation haar glans al zien.

In tegenstelling tot vele andere band in het progressieve genre laat Pain Of Salvation een eigen geluid horen. Daarbij heeft Daniel Gildenlow ook nog eens een geweldig en eigenzinnig stemgeluid. Dit album is een prachtige opmaat naar een indrukwekkende discografie.

Het debuut van Pain of Salvation is er een vol met ambitie en energie. De Zweden brengen een sound waar de bouwstenen goed uit te halen vallen, maar het wel op een eigen manier brengen. Dream Theater-achtige progkrachtpatserij wordt gemengd met funky Faith No More-grooves, Zappa-gekte en een theatraliteit die je bij Queensrÿche hoort. Entropia is een ruwe diamant, aangezien men af en toe uit de bocht vliegt door overgangen wel erg snel na elkaar in te zetten, maar de meesterlijke vocalen van Gildenlöw, de doordachtheid van de composities en het concept en de passie zijn hier in volle glorie te horen.

Pain of Salvation krijgt meer users te stemmen dan te schrijven. Het is dan ook een luisterplaat en misschien niet iets waar je helemaal je dak van uit gaat om andere luisteraars aan te sporen. Maar nu is er ook van deze band een 5 album boxje uit voor de prijs van een weekmenu bij de lokale Aziaat.
Wat opvalt aan dit debuut is dat er veel, misschien wel te veel, variatie in de progrock zit. Het ene moment zit je naar Marrillion like composities te luisteren en de volgende naar typische 70's prog-patserij. De metal komt ook af en toe om de hoek kijken. Maar er had voor mij nog wel wat meer sambal bij gemogen, want dit is toch de strongpoint van de band die ik hier hoor (of het geniet mijn voorkeur, eigenlijk). Ook geintegreerde moderne klanken en een stem waar je u tegen zegt (die doet me nog het meest aan Warrel Dane (Nevermore) en David White (Heathen) denken) naast het prachtige gitaarwerk.

In ieder geval, dit is niet iets wat je als grote maaltijd in één keer verorbert, dus ga nog veel plezier beleven aan mijn weekmenu, hopelijk zonder me te overvoeren. Ik zal het wat moeten doseren in ieder geval.

Lange tijd heb ik dit album links laten liggen. Zonde, want dit is een ijzersterk prog metal album. Heerlijke instrumentale stukken en een uitstekende zanger. Echt genieten.

Gitaar-prog met wat incidentele keyboards ter ondersteuning, zo komt het album op mij over. Na een keer draaien kon ik er niet veel mee, maar naarmate Entropia vaker gedraaid wordt stijgt de waardering.
Pain of Salvation is een naam die ik onthouden heb van de MuMe-game 'favoriete metalsong op alfabet' en dit debuut is op de gok tweedehands aangeschaft. Meteen een voltreffer dus!

Eindelijk dit album gehoord maar ik kan er niets mee. Klinkt wel heel origineel en het zit goed in elkaar maar nee dit is niet mijn ding het latere werk van deze band vind ik vele malen beter.

Bijna vier jaar later: de CD heeft opnieuw wat stof verzameld, alvorens ik het album de afgelopen dagen weer een paar keer de revue laat passeren.

Met elke luisterbeurt neemt de waardering voor dit album toe. Een aangrijpend concept gegoten in een originele soundtrack. Als een van de weinige hedendaagse progressieve metalbands laat Pain Of Salvation het oor niet overduidelijk hangen naar Dream Theater maar weet een eigen identiteit te creëren. Na de sterke opener !(Foreword) komt het aangrijpende Winning A War, voor mij het absolute hoogtepunt van deze plaat en één van de hoogtepunten in het oeuvre van de band. De wijze waarop Gildenlöw de tekst van dit nummer vertolkt is fenomenaal. People Passing By is ook een geweldige nummer met een vreemde opbouw waarin het nummer vele vormen aanneemt, van opzwepende funk aan het begin om langzaam te transformeren tot een epische progrockballad.

Het middengedeelte van het album ( vanaf Stress) is iets minder sterk dan het begin en einde, maar zeker het slot van dit album is fenomenaal, met achtereenvolgens Nightmist, Planes Of Dawn en Leaving Entropia.

Score: 86/100

Pain Of Salvation is een band die ik ergens halverwege vorig jaar oppikte nadat ik One Hour By The Concrete Lake, Be en 12:5 kennelijk al jaren in mijn collectie had, om ze vervolgens nooit te draaien. Een vriendin heeft me toentertijd een beetje bij de hand genomen en wat uitleg over de albums gegeven, want Pain Of Salvation leren waarderen is de geest van Daniel Gildenlöw leren kennen. En shit, de beste man schrijft wat narigheid van zich af.

Entropia is verre van de meest toegankelijke opener die je in een discografie zou kunnen aantreffen. Het is chaotisch, manisch en eclectisch. Gildenlöw toont hier wel meteen zijn talenten als zanger en tekstschrijver en oh ja, hij soleert er ook nog eens op los. Bij de eerste song heb ik nog lichte twijfels en is het een 'ja, ik herinner me al dat Entropia niet de beste instapper is, maar het wordt beter!' om vanaf Winning A War alsnog helemaal om te zijn met wat voor meesterwerk ik dit album eigenlijk vind. Helemaal rond Oblivion Ocean, waar een tweetal van de krachtigste zinnen ooit (voor mij gezongen worden):

Nine words create an oblivion ocean:
"Dad tell me, will I be dead very long?"

Kippenvel.

Entropia stuitert verder alle kanten op met progmetal, funk, klassiek, jaren '70 symfo en musical. Ik hoor Genesis, King Crimson en Queen, maar geen moment komt het materiaal echt voorbij 'lichte invloeden'. Entropia klinkt vooral eigen en Entropia is daarmee lastig te vergelijken met andere albums. In de context van de marathon die we nu aangaan is het dan ook vooral 'het wordt allemaal nog ietsjes toegankelijker, maar op zichzelf is het debuut nog steeds een meesterwerk dat lang niet bij iedereen even goed zal aanslaan'.

Geen makkelijk album is nogal een understatement. Pain Of Salvation kent op haar debuut vooral twee standen: hectisch en praktisch sereen. In de laatste modus vind ik het redelijk goed te doen. Zodra de heren graag moeilijk willen doen, haak ik een beetje af. Dit album heeft daarbij een heel duidelijke thematiek en het lukt me niet om dat te rijmen met de muziek. Misschien verwacht ik daarvoor teveel een soort The Wall. Ik denk dat Pain Of Salvation hier vooral teveel wil en echt te ambitieus is. Tegelijkertijd wil ik ook niet te streng zijn, want ik hoor de goede punten heus wel. Er staat hier een goede zanger achter de microfoon en het de band beheerst de instrumenten uitstekend. Het is gewoon niet aan mij besteedt en overall is het gewoon niet echt bijzonder.