Pain of Salvation - Entropia (1997)

Bijna vier jaar later: de CD heeft opnieuw wat stof verzameld, alvorens ik het album de afgelopen dagen weer een paar keer de revue laat passeren.

Met elke luisterbeurt neemt de waardering voor dit album toe. Een aangrijpend concept gegoten in een originele soundtrack. Als een van de weinige hedendaagse progressieve metalbands laat Pain Of Salvation het oor niet overduidelijk hangen naar Dream Theater maar weet een eigen identiteit te creëren. Na de sterke opener !(Foreword) komt het aangrijpende Winning A War, voor mij het absolute hoogtepunt van deze plaat en één van de hoogtepunten in het oeuvre van de band. De wijze waarop Gildenlöw de tekst van dit nummer vertolkt is fenomenaal. People Passing By is ook een geweldige nummer met een vreemde opbouw waarin het nummer vele vormen aanneemt, van opzwepende funk aan het begin om langzaam te transformeren tot een epische progrockballad.

Het middengedeelte van het album ( vanaf Stress) is iets minder sterk dan het begin en einde, maar zeker het slot van dit album is fenomenaal, met achtereenvolgens Nightmist, Planes Of Dawn en Leaving Entropia.

Score: 86/100

Pain Of Salvation is een band die ik ergens halverwege vorig jaar oppikte nadat ik One Hour By The Concrete Lake, Be en 12:5 kennelijk al jaren in mijn collectie had, om ze vervolgens nooit te draaien. Een vriendin heeft me toentertijd een beetje bij de hand genomen en wat uitleg over de albums gegeven, want Pain Of Salvation leren waarderen is de geest van Daniel Gildenlöw leren kennen. En shit, de beste man schrijft wat narigheid van zich af.

Entropia is verre van de meest toegankelijke opener die je in een discografie zou kunnen aantreffen. Het is chaotisch, manisch en eclectisch. Gildenlöw toont hier wel meteen zijn talenten als zanger en tekstschrijver en oh ja, hij soleert er ook nog eens op los. Bij de eerste song heb ik nog lichte twijfels en is het een 'ja, ik herinner me al dat Entropia niet de beste instapper is, maar het wordt beter!' om vanaf Winning A War alsnog helemaal om te zijn met wat voor meesterwerk ik dit album eigenlijk vind. Helemaal rond Oblivion Ocean, waar een tweetal van de krachtigste zinnen ooit (voor mij gezongen worden):

Nine words create an oblivion ocean:
"Dad tell me, will I be dead very long?"

Kippenvel.

Entropia stuitert verder alle kanten op met progmetal, funk, klassiek, jaren '70 symfo en musical. Ik hoor Genesis, King Crimson en Queen, maar geen moment komt het materiaal echt voorbij 'lichte invloeden'. Entropia klinkt vooral eigen en Entropia is daarmee lastig te vergelijken met andere albums. In de context van de marathon die we nu aangaan is het dan ook vooral 'het wordt allemaal nog ietsjes toegankelijker, maar op zichzelf is het debuut nog steeds een meesterwerk dat lang niet bij iedereen even goed zal aanslaan'.

Geen makkelijk album is nogal een understatement. Pain Of Salvation kent op haar debuut vooral twee standen: hectisch en praktisch sereen. In de laatste modus vind ik het redelijk goed te doen. Zodra de heren graag moeilijk willen doen, haak ik een beetje af. Dit album heeft daarbij een heel duidelijke thematiek en het lukt me niet om dat te rijmen met de muziek. Misschien verwacht ik daarvoor teveel een soort The Wall. Ik denk dat Pain Of Salvation hier vooral teveel wil en echt te ambitieus is. Tegelijkertijd wil ik ook niet te streng zijn, want ik hoor de goede punten heus wel. Er staat hier een goede zanger achter de microfoon en het de band beheerst de instrumenten uitstekend. Het is gewoon niet aan mij besteedt en overall is het gewoon niet echt bijzonder.