Pain of Salvation - One Hour by the Concrete Lake (1998)

inside out is simpelweg briljant, dat opgejaagde toetsenspel is schitterend in afwisseling met de rustige klanken die tentoongespreid worden.

voor de rest ook sterke nummers met veel afwisseling.

4,5 ster

De muziek is wel goed, vind alleen die zang erg zeikerig

Ik heb deze plaat maar deze bevat 11nrs waarvan Inside out het laatste nr slechts 6.37m duurt. nr 12 en 13 ontbreken. label is spv, inside out uitgebracht in 1998. Wat heb ik voor cd gekocht, weet iemand hier iets meer over. Nakur lijkt me een deskundige.
Ik ken deze plaat via de route Flower kings, nu wel ik meer verdiepen in Pain of salvation. Interessante band, de King crimson van deze tijd?

de tijd na de 6:37 van inside out is stilte en ik neem aan dat nr. 12 en 13 bij een later uitgebrachte editie zitten.
de king crimson van deze tijd is pain of salvation zeker niet, ik zie eerlijk gezegd ook geen overeenkomsten (buiten de basis principes van progressieve muziek). Dan zou ik eerder TMV de KC van deze tijd noemen.

Dank en TMV is The Mars Volta, Deloused in the comatorium vind ook zeer goed en qua improvs heb je wel een punt.
Pain of salvation durft risico,s te nemen en qua sfeer, de melancholie deed het me aan KC denken. Eigenlijk lijkt alleen KC op KC, unieke band.

Typische Pain Of Salvation plaat met emotionele zang en progressieve muziek om het te begeleiden. Om optimaal te kunnen genieten van deze muziek moet je ervoor zgaan zitten. Dit is beslist geen luchtig achtergrondmuziekje. De zanger neemt je mee in allerlei sferen en de muziek ondersteunt dat. Ik vind dit niet het beste POS album, het kan allemaal nog overtuigender, dat wordt op andere albums wel bewezen. Desalniettemin is dit een zeer degelijke plaat.

(Timeweaver's Tale is btw ook een bonustrack en staat niet op de reguliere versie v.h. album.)

Mijn favoriete album allertijden is PoS BE maar dat betekend niet dat dat ook gelijk mn favoriete PoS cd is, want dat is One Hour by the Concrete Lake!

De sfeer wordt hier echt subliem weergegeven!
Die overgang in 'Water' bijv, een keihard stuk dat gewoon wegfade in een ingetogen deel dat vervolgens weer in een keer omschakeld terug naar het harde stuk! je wordt constant heen en weer geslingerd in de muziek en het zit allemaal zo goed in elkaar (dat is natuurlijk bij elk PoS album, maar deze doet het voor mij gewoon helemaal!).

5*

Een van de 'mindere' PoS albums maar nog steeds een ruime voldoende. Inside en Inside Out zijn wat mij betreft de toppers op dit album.

Daar waar het eerste album ontzettend dynamisch en gevarieerd is, heeft One Hour by the Concrete Lake een hele duidelijke muzikale rode lijn. De springerige grooves zijn hier sporadisch te horen, de progmetal in de stijl van Dream Theater met een duistere ondertoon heeft hier de boventoon. Het album voelt veel doordachter aan dan Entropia, maar heeft in zijn constantheid niet echt een hoogtepunt als Nightmist of Foreword. Er blijft weinig hangen van deze plaat en de lichtgewichtproductie geeft de muziek niet al te veel draagkracht. Nu lijkt dit allemaal negatief, maar alles bij elkaar opgeteld is One Hour by the Concrete Lake nog steeds een meer dan degelijke progressieve metalplaat.

One Hour By The Concrete Lake voelt minder manisch dan Entropia en misschien mis ik dat stukje dan juist ook een klein beetje ten opzichte van het debuut? Het klinkt allemaal net iets gestroomlijnder en de toevoeging van de opzwepende piano/toetsenpartijen is echt fantastisch, maar het debuut raakte me op emotioneel vlak gewoon net een stukje meer. Als het album eenmaal goed op gang komt (voor mijn gevoel rond Home) is het echter wel non-stop genieten, waardoor One Hour By The Concrete Lake alsnog een absoluut dikke 'goed' van me krijgt als eindscore. Vooral door de ijzersterke songs Shore Serenity en Inside Out blijft die 'wow-factor' wel aanwezig, al is het met dit soort zang ook wel een gegeven dat het blijft.

Tussenstand:
1. Entropia
2. One Hour By The Concrete Lake

Dit album voelt meer aan als een reis. Geen liedjes met kop en staart, maar eerder een album met kop en staart. Het maakt het album daardoor in bepaalde mate wel voorspelbaar, want je voelt wel aan wanneer de veranderingen in tempo en dynamiek eraan komen. Het is alleen afwachten wat er dan precies aankomt. Ik heb daardoor weinig binding met deze muziek. Ik vind het absoluut niet slecht, maar het raakt me niet. Het kan me eigenlijk niet veel boeien. Tegen het einde komen er echt wel mooie stukken tevoorschijn, maar dat zal er niet voor zorgen dat ik dit album ooit nog vaker ga draaien.


Tussenstrand:
1. One Hour By The Concrete Lake
2. Entropia

Ik heb goede herinneringen aan deze plaat omdat ik wel echt een progmetalberd was tien, maar al mijn metalvrienden (kennissen) moesten er niet veel van bebben. Echt een muzikanten-plaat. De drumpatronen zijn wel echt overthetop, en ik kan ze nog steeds niet begrijpen.

Heb het concept nooit echt kunnen begrijpen maar was wel te spreken over het vocale talent van Gildenlöw. Eindelijk had prog(metal) eens een stoere zanger.

Uit deze lichting bands vond ik eigenlijk Shadow Gallery en Vanden Plas het gaafste.