Pain of Salvation - One Hour by the Concrete Lake (1998)

One Hour By The Concrete Lake voelt minder manisch dan Entropia en misschien mis ik dat stukje dan juist ook een klein beetje ten opzichte van het debuut? Het klinkt allemaal net iets gestroomlijnder en de toevoeging van de opzwepende piano/toetsenpartijen is echt fantastisch, maar het debuut raakte me op emotioneel vlak gewoon net een stukje meer. Als het album eenmaal goed op gang komt (voor mijn gevoel rond Home) is het echter wel non-stop genieten, waardoor One Hour By The Concrete Lake alsnog een absoluut dikke 'goed' van me krijgt als eindscore. Vooral door de ijzersterke songs Shore Serenity en Inside Out blijft die 'wow-factor' wel aanwezig, al is het met dit soort zang ook wel een gegeven dat het blijft.

Tussenstand:
1. Entropia
2. One Hour By The Concrete Lake

Dit album voelt meer aan als een reis. Geen liedjes met kop en staart, maar eerder een album met kop en staart. Het maakt het album daardoor in bepaalde mate wel voorspelbaar, want je voelt wel aan wanneer de veranderingen in tempo en dynamiek eraan komen. Het is alleen afwachten wat er dan precies aankomt. Ik heb daardoor weinig binding met deze muziek. Ik vind het absoluut niet slecht, maar het raakt me niet. Het kan me eigenlijk niet veel boeien. Tegen het einde komen er echt wel mooie stukken tevoorschijn, maar dat zal er niet voor zorgen dat ik dit album ooit nog vaker ga draaien.


Tussenstrand:
1. One Hour By The Concrete Lake
2. Entropia