Paolo Conte - Aguaplano (1987)

Vanwege de wereldhit Max waarschijnlijk het meestbekende album...

Prachtige melodieën en een prachtige donkere stem... wat wil een mens nog meer

Nog meer Paolo Conte..

Feeërike dromerige plaat, al twijfel ik over de spelling van feeëriek, er kan een eetje teveel in staan... Wat ik zeggen wou is dat dit hele fijne sfeervolle muziek is, het moet niet altijd Radiohead zijn hier hoor!

****

De plaat waar ie Nederland mee 'veroverde' met idd het klassieke nr. 'MAX'.........staan echter nog veel meer en meer bijzondere nummers op!

Het nummer "Max" heeft voor mij een bijzondere betekenis.
Als kind was ik al erg dol op het nummer. Het heeft een emotionele lading en is prachtig gecomponeerd en gearrangeerd door Paolo Conte. Top!

Één van de meest unieke jazzartiesten die ik ooit heb gehoord. Aguaplano hoort bij elke jazzliefhebber thuis die verder kijkt dan zijn Amerikaanse Brubeck/Davis/Parker/Baker-collectie breed is. Conte heeft een geniaal gevoel voor ritme, ironie, zelfspot en swing. De man die Europa opnieuw op de jazzy kaart zette. Beter dan Auguaplano is het bij Conte nooit geworden, maar niemand kan hem afnemen dat het een van de weinige Italiaanse klassiekers is die ieder zelfrespecterend café in zijn kast heeft staan.

Man och man, wat is dit toch een gelegenheidsplaatje. Maar wat voor 1! Paolo op de achtergrond, twee glaasjes Barolo op de voorgrond. Samen heerlijk pasta maken, samen de Barolo soldaat maken en samen doen alsof je Italiaans kan zingen.

Paolo is mijn mediteraan geweten op de dagen dat het gegrom van Tom (Waits) mij tegenstaat.

Aangeschaft vanwege Max, wat een mooi nummer blijft. Ik moet wel zeggen dat ik de rest een stuk minder vindt, op een paar uitschieters na zoals het titelnummer Aguaplano en Nessuno Mi Ama en La Negra, maar er staan ook een paar op waarvan ik denk...nou...meer van die verlopen revue-nummers. Maar niettemin wel alles met sfeer, bijzonder veel sfeer. En mijn handicap is natuurlijk dat ik er geen bal van versta...

Fijne plaat van Conte .Met het natuurlijk overbekende Max ,wat nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Maar ook de rest valt heerlijk op zijn plek . Paolo kreunt en steunt dat het een lieve lust is ,maar hij weet mij toch altijd met zijn bijzondere composities te roeren en tovert een glimlach op mijn toet door zijn ietwat knullige pogingen er meer tempo en swing in te krijgen . Dit ligt overigens niet aan de uitmuntende muzikanten maar meer aan Paolo's voordracht die trilt en zo onvast is als schip in de storm . Voor deze een dikke 4

Liep door de kringloopwinkel en zag deze liggen. Kosten €1,50. Als 'Max' hierop staat neem ik 'm mee dacht ik, en voilà.

Heb 'm nu een paar dagen en bevalt goed. Net als bij Eros Ramazzotti geen flauw idee waar ie het over heeft maar het klinkt wel goed. Misschien is dat juist wel een pluspunt, ik weet het niet.

Max dan; wat een prachtnummer blijft dat toch. Nu ik het goed beluister vind ik het nogal kort eigenlijk. Zou best een paar minuten achteraan gebreid kunnen worden. Nu met die fade-out nadat het instrumentaal outro net begonnen is... beetje jammer. Maar misschien moet ik dat gewoon accepteren en me ook op de andere nummers richten. Stem komt nog.

Ik ben een liefhebber van de Italiaanse taal, ook al spreek ik het (nog) niet.

Conte heeft een heel prettige stem, en hij vertelt een verhaal, en ook al versta je het niet, trekt hij je wel mee. Dat is knap.

Hij maakt mooie, soms grappige en vaak jazz georienteerde muziek. Max was natuurlijk zijn allergrootste hit, en bezorgde hem (terecht) de internationale erkenning.
Ik vind Max ook uitschieten op dit album, maar het verdoelzeld wel een beetje de kwaliteit van de songs op dit album. Want daar is helemaal niks mis mee.

Overigens helemaal eens met Hanszel dat Max nog wel wat minuten langer had mogen duren. wat is dat een pareltje...

Liefhebber, west?

Hoe raad je dat zo?
'Toevallig' vandaag nog gedraaid.

Dit is een heerlijk album om bij weg te dromen. Op gepaste afstand van het adembenemend mooie Max zijn ook Aguaplano, Blu Notte en La Negra bijzonder fraaie nummers.

Ik draai vandaag Chet (1959) . Een keer of vijf.

Opeens valt het kwartje: Hesitation is ‘n pastiche van You and The Night and The Music.