Godflesh - Pure (1992)

Hoe maak je een waardige opvolger van één van de meest ruwe en ongepolijste monsters aller tijden? Da's dus zo goed als onmogelijk. Dit is nog altijd een zeer goed album, maar bij lange na niet de nachtmerrie die voorganger Streetcleaner was. De plaat heeft de eerste drie nummers erg veel moeite om op gang te komen. Pas vanaf Predominance is weer wat van de kenmerkende Godflesh rauwheid van de eerdere albums te horen, zij het wat minder agressief, maniakaal en nihilistisch als op Streetcleaner. Op zich is daar niets mis mee, maar op sommige momenten vind ik de plaat daardoor wat zagerig overkomen.

Al met al een degelijke Godflesh, maar ik zal vaker de debuut-EP of -LP opzetten.

Al rammelde 'Streetcleaner' wel vaker aan de poorten om een keer beluisterd te worden, heb ik eigenlijk nooit echt iets van Godflesh gehoord. Maar deze week moest ik er eindelijk aan geloven; niet Streetcleaner, maar het mij nóg onbekendere 'Pure'.
En dat is mij niet tegengevallen, integendeel, een heerlijke kennismaking met deze industrial-getinte metal-band.

Een ontzettend log beest is dit plaatje. Een machine van 79 en een halve minuut. Het openingsnummer bepaalt de toon al een beetje, maar kan nog niet direct overtuigen; niet zoals het volgende nummer Mothra dat doet. Een heerlijk thematisch riffje dat het volle nummer door blijft dreunen. Ook Predominance verloopt via hetzelfde principe. Maar de prijsnummers hier zijn de lange, meeslepende nummers Monotremata en de drone epiek Pure II.

Buiten deze hoogvliegers, biedt de plaat een schitterende geheel, monotoom misschien, maar dat is precies wat een dergelijk album nodig heeft. Alle vergelijking met een fabriek zijn hier van toepassing. Keer op keer blijft het me meeslepen. Klasse!

Voor nu, een dikke 4*

Het metal album van deze week is deze Pure van Godflesh en dit is voor mij geen meevaller geworden: het geluid is kurkdroog en blikkerig en maakt mij zenuwachtig. Over de zang zeg ik kort en krachtig: waardeloos. Muzikaal zitten hier en daar wel eens leukere stukken in maar vraag me niet waar, want wat is dit een monotoon album: het is voor mij één langgerekte geeuw naar het einde, een gedreun van jewelste, een album waarvan ik mij telkens afvraag: haal ik het einde? Ik vind dit een zeer saai album: bijvoorbeeld nummer 9 Love, Hate (Slugbaiting). Wat stellen de eerste drie minuten daarvan in godsnaam voor: meer “geruchte” (West-Vlaams voor lawaai) dan muziek. Schieten ze na drie minuten toch in gang komt dan weer zo’n gedrocht voorbij (die zang). Voorganger Streetcleaner wil ik beluisteren uit nieuwsgierigheid, maar ik vrees dat deze Pure niet gauw meer zal gedraaid worden. Elk zijn meug maar dit is duidelijk not my cup of tea.

Ik ben het met je eens Sir!

Ik had deze uiteenlopende reacties wel verwacht.

Grappig

Ik had al een berichtje achtergelaten in het topic, na deze plaat twee keer beluisterd te hebben geef ik het drie sterren, vooral om het laatste nummer wat ik het beste vind(ik hou wel van ambient). De rest is me te kil.

Als je dit echt maar 1 ster waard vindt denk ik dat je de hele band beter links kan laten liggen. Qua stijl verschillen de platen namelijk helemaal niet zoveel, alleen is op Streetcleaner de focus vele malen scherper wat mij betreft.

Awel, Hammerhead, ik ga me niet laten afschrikken en een toonbeeld zijn van Vlaamse koppigheid en toch eens proberen: het kan meezitten of het kan tegenvallen. Niet plooien, denk ik altijd . Met groet, de Sir.

hoewel ik deze 'pure' zeker niet slecht vind, is het toch een beetje een cleane versie van 'streetcleaner': het geluid blijft hier wat aan het oppervlak zweven terwijl streetcleaner veel meer diepgang en grauwheid vertoont, donkerder (gitzwart) is, bedorvener, gortiger, en walgelijker! veel plezier met streetcleaner Sir Spamalot!! (met 'predominance' komen ze in de buurt)

Het is me allemaal te kil en klinisch. Doe mij maar Hymns, ik wil een drummer van vleesch en bloed! Songs of Love and Hate klinkt mij ook al een stuk beter in de oren.

Ik heb bijna alle albums van Godflesh. Dit was de eerste die ik hoorde, een jaar of 17 geleden, en het blijft mijn favoriet. Sterker nog, hij staat waarschijnlijk in mijn album top 20 aller tijden. Een hypnotiserend meesterwerk!
Hoogtepunten: "I Wasn't Born To Follow" en "Baby Blue Eyes"

Ik moet zeggen er zit een bepaalde rockende grove in de nummers, maar dit is niet genoeg om het voor mij boeiend te houden. De productie is inderdaad gort droog. De band zet een industrieel geluid neer en de zang geeft hier nog eens een extra dimensie aan. Alleen na 3 nummers heb ik het wel gehoord en krijgt het album mij nergens in zijn greep.

Deze werd minder goed ontvangen als voorgaand werk. De EP Slavestate was een redelijke opvolger van Streetcleaner. Daarna kreeg je de prima single Slateman en de EP Cold World alvorens er weer een compleet album verscheen. Pure verschaft me niet meer dan voldoende luisterplezier. Predominance en Monotremata zijn de enige nummers die er voor mij uitspringen.

Wat een gigantisch beroerd gemiddelde voor zo een lekker plaatje. Doet m.i. niet heel veel onder voor Streetcleaner. 4*

Man man wat een fantastische plaat. Gortdroog, maar dat ligt me wel. Halfje erbij.

Aan streetcleaner kan het niet tippen, maar toch ligt ook dit album lekker in het gehoor. De monotoonheid waar hierboven over wordt gesproken ervaar ik meer als een soort trance, wat ik doorgaans vaker heb bij industrial.

Koen St vergeet deze ook niet. Streetcleaner is fantastisch, maar deze mag er ook zijn!

Net terug van vakantie en zie dat je me bij deze en Selfless hebt getagd. Zat toevallig gisteren in bed nog self titled en een paar andere nummers van Godflesh te draaien, fantastische muziek. Ziet er naar uit dat ik deze 2 platen maar snel moet draaien binnenkort

Hoop dat je een nice vakantie hebt gehad man!
Je moet deze zeker snel gaan draaien