Godflesh - Pure (1992)

Hoe maak je een waardige opvolger van één van de meest ruwe en ongepolijste monsters aller tijden? Da's dus zo goed als onmogelijk. Dit is nog altijd een zeer goed album, maar bij lange na niet de nachtmerrie die voorganger Streetcleaner was. De plaat heeft de eerste drie nummers erg veel moeite om op gang te komen. Pas vanaf Predominance is weer wat van de kenmerkende Godflesh rauwheid van de eerdere albums te horen, zij het wat minder agressief, maniakaal en nihilistisch als op Streetcleaner. Op zich is daar niets mis mee, maar op sommige momenten vind ik de plaat daardoor wat zagerig overkomen.

Al met al een degelijke Godflesh, maar ik zal vaker de debuut-EP of -LP opzetten.

Al rammelde 'Streetcleaner' wel vaker aan de poorten om een keer beluisterd te worden, heb ik eigenlijk nooit echt iets van Godflesh gehoord. Maar deze week moest ik er eindelijk aan geloven; niet Streetcleaner, maar het mij nóg onbekendere 'Pure'.
En dat is mij niet tegengevallen, integendeel, een heerlijke kennismaking met deze industrial-getinte metal-band.

Een ontzettend log beest is dit plaatje. Een machine van 79 en een halve minuut. Het openingsnummer bepaalt de toon al een beetje, maar kan nog niet direct overtuigen; niet zoals het volgende nummer Mothra dat doet. Een heerlijk thematisch riffje dat het volle nummer door blijft dreunen. Ook Predominance verloopt via hetzelfde principe. Maar de prijsnummers hier zijn de lange, meeslepende nummers Monotremata en de drone epiek Pure II.

Buiten deze hoogvliegers, biedt de plaat een schitterende geheel, monotoom misschien, maar dat is precies wat een dergelijk album nodig heeft. Alle vergelijking met een fabriek zijn hier van toepassing. Keer op keer blijft het me meeslepen. Klasse!

Voor nu, een dikke 4*

Het metal album van deze week is deze Pure van Godflesh en dit is voor mij geen meevaller geworden: het geluid is kurkdroog en blikkerig en maakt mij zenuwachtig. Over de zang zeg ik kort en krachtig: waardeloos. Muzikaal zitten hier en daar wel eens leukere stukken in maar vraag me niet waar, want wat is dit een monotoon album: het is voor mij één langgerekte geeuw naar het einde, een gedreun van jewelste, een album waarvan ik mij telkens afvraag: haal ik het einde? Ik vind dit een zeer saai album: bijvoorbeeld nummer 9 Love, Hate (Slugbaiting). Wat stellen de eerste drie minuten daarvan in godsnaam voor: meer “geruchte” (West-Vlaams voor lawaai) dan muziek. Schieten ze na drie minuten toch in gang komt dan weer zo’n gedrocht voorbij (die zang). Voorganger Streetcleaner wil ik beluisteren uit nieuwsgierigheid, maar ik vrees dat deze Pure niet gauw meer zal gedraaid worden. Elk zijn meug maar dit is duidelijk not my cup of tea.

Ik moet zeggen er zit een bepaalde rockende grove in de nummers, maar dit is niet genoeg om het voor mij boeiend te houden. De productie is inderdaad gort droog. De band zet een industrieel geluid neer en de zang geeft hier nog eens een extra dimensie aan. Alleen na 3 nummers heb ik het wel gehoord en krijgt het album mij nergens in zijn greep.