0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 3 februari, 16:35 uur
In mijn bericht bij Arcane - Future Wreck (2000) - MusicMeter.nl heb ik het nog over het Britse EM-trio Arcane. Welnu, laat dat trio maar achterwege, want na al die jaren ben ik weer wat wijzer geworden.
Het Britse Electronic Music-project Arcane blijkt namelijk een beetje in mysterie gehuld te zijn.
De man achter Arcane is een zekere Paul Lawler. Hij is het enige bandlid en is voor 100% verantwoordelijk voor de muziek van Arcane. In het verleden deed echter het vermoeden bestaan, dat Arcane bestond uit drie leden, namelijk een zekere Gerhard Shreck, Max Van Richter en Hans-Ulrich Buchloh. Zij maakten muziek volledig in de stijl van vooral jaren '70-stijl Tangerine Dream. Na de plotselinge dood van Max Van Richter, bleek het niet mogelijk voor de overige leden om de band voort te zetten en ze besloten er dan ook een punt achter te zetten. Later blies Paul Lawler de band nieuw leven in en nam muziek op volledig in de stijl van Arcane, als een soort van hommage aan de oude band. Deze muziek werd dan ook, puur om die reden, uitgebracht onder de Arcane-banier. Andere muziek, wel uitgebracht door het oude trio en wat op de planken was blijven liggen, werd ook ontdekt door Paul Lawler en alsnog posthuum uitgebracht, wederom onder de Arcane-banier. Al het latere werk van Arcane (het project heeft een tijd op zijn gat gelegen), is puur het werk van Paul Lawler, die zelf ook bekend staat om zijn solowerk.
Bovenstaand verhaal is natuurlijk als concept geinig bedacht, maar zorgt wel voor verwarring. Arcane is dus niemand minder dan Paul Lawler. Dat was het vanaf het begin het geval en dat is het nog steeds.
Paul Lawler, oftewel Arcane, lijkt in eerste instantie muzikaal gezien grofweg gezegd een pure Tangerine Dream-rip off te zijn. Maar stop de persen, het is wel een héle goede! Arcane weet op een zeer pakkende wijze de muziek van Tangerine Dream uit de jaren '70 én de jaren '80 samen te voegen tot één geheel. Daar valt me dan vooral op, dat Paul Lawler vooral één specifieke periode van de band erg hoog heeft zitten en dat is de periode toen Johannes Schmoelling in Tangerine Dream zat, oftewel de eerste helft van de jaren '80. Het tijdperk waarin albums als Tangram, Exit en Logos voor een nieuwe, verfrissende en vooral melodieuze opleving zorgden binnen de sound van Tangerine Dream. Mede te danken aan de toentertijd frisse nieuwkomer Johannes Schmoelling.
Het is vooral dus die sound plus de mystiek en een flink vleugje van de stijl van Tangerine Dream uit de beroemde Froese/Franke/Baumann-periode, die Arcane vormen. Concreet gezegd: de beste periode van Tangerine Dream, aldus de meeste fans en liefhebbers.
En zo kwam het recent, dat ik Arcane weer (her)ontdekte, waaronder deze Tomorrow's Wasteland, een album vol muzikale herkenbaarheid als het gaat om de gloriedagen van Tangerine Dream. Zelfs een elektrische gitaar komt zo nu en dan voorbij, met het kenmerkende geluid alsof het Edgar Froese zelf is die het bespeelt.
Maar het zijn ook nog eens memorabele en pakkende composities die centraal staan, een handelsmerk wat zeker voor het leeuwendeel van het werk van Arcane van toepassing is.
Wat tevens knap is, is dat dit album qua niveau toppers zoals albums als Force Majeure, Tangram en Logos aantikt en het moet daarom toch gezegd worden: Paul Lawler weet hoe hij een memorabele compositie in elkaar weet te flansen.
Wat ook opvalt aan de muziek van Arcane is de directheid. Nergens duurt het echt lang voordat de muziek tot volle wasdom komt. Daardoor blijft de aandacht centraal.
Het album kent nauwelijks inkak-momenten, misschien met uitzondering van het derde nummer "Time Lapse" die wat richtingloos klinkt, ondanks de meeslepende gitaarmelodie. Maar het is vooral vanaf "Invisible City" dat de plaat me echt bij mijn strot pakt.
De absolute topper hier is "Wave Equation", die alleen vanwege dit nummer het beluisteren van het album al waard is.
Concreet is, ondanks dat het wéér een Tangerine Dream-kloon is, Arcane wel degelijk de moeite waard en Tomorrow's Wasteland is daarvan een uitstekend voorbeeld. Als instapper zelfs wellicht een uitstekende plaat om eens kennis te maken met Arcane, maar stiekem zou ik dan toch gaan voor het geweldige live-album Arcane - Live @ E-day 2017 (2017) - MusicMeter.nl, wat Arcane op z'n allerbest laat horen.
Het Britse Electronic Music-project Arcane blijkt namelijk een beetje in mysterie gehuld te zijn.
De man achter Arcane is een zekere Paul Lawler. Hij is het enige bandlid en is voor 100% verantwoordelijk voor de muziek van Arcane. In het verleden deed echter het vermoeden bestaan, dat Arcane bestond uit drie leden, namelijk een zekere Gerhard Shreck, Max Van Richter en Hans-Ulrich Buchloh. Zij maakten muziek volledig in de stijl van vooral jaren '70-stijl Tangerine Dream. Na de plotselinge dood van Max Van Richter, bleek het niet mogelijk voor de overige leden om de band voort te zetten en ze besloten er dan ook een punt achter te zetten. Later blies Paul Lawler de band nieuw leven in en nam muziek op volledig in de stijl van Arcane, als een soort van hommage aan de oude band. Deze muziek werd dan ook, puur om die reden, uitgebracht onder de Arcane-banier. Andere muziek, wel uitgebracht door het oude trio en wat op de planken was blijven liggen, werd ook ontdekt door Paul Lawler en alsnog posthuum uitgebracht, wederom onder de Arcane-banier. Al het latere werk van Arcane (het project heeft een tijd op zijn gat gelegen), is puur het werk van Paul Lawler, die zelf ook bekend staat om zijn solowerk.
Bovenstaand verhaal is natuurlijk als concept geinig bedacht, maar zorgt wel voor verwarring. Arcane is dus niemand minder dan Paul Lawler. Dat was het vanaf het begin het geval en dat is het nog steeds.
Paul Lawler, oftewel Arcane, lijkt in eerste instantie muzikaal gezien grofweg gezegd een pure Tangerine Dream-rip off te zijn. Maar stop de persen, het is wel een héle goede! Arcane weet op een zeer pakkende wijze de muziek van Tangerine Dream uit de jaren '70 én de jaren '80 samen te voegen tot één geheel. Daar valt me dan vooral op, dat Paul Lawler vooral één specifieke periode van de band erg hoog heeft zitten en dat is de periode toen Johannes Schmoelling in Tangerine Dream zat, oftewel de eerste helft van de jaren '80. Het tijdperk waarin albums als Tangram, Exit en Logos voor een nieuwe, verfrissende en vooral melodieuze opleving zorgden binnen de sound van Tangerine Dream. Mede te danken aan de toentertijd frisse nieuwkomer Johannes Schmoelling.
Het is vooral dus die sound plus de mystiek en een flink vleugje van de stijl van Tangerine Dream uit de beroemde Froese/Franke/Baumann-periode, die Arcane vormen. Concreet gezegd: de beste periode van Tangerine Dream, aldus de meeste fans en liefhebbers.
En zo kwam het recent, dat ik Arcane weer (her)ontdekte, waaronder deze Tomorrow's Wasteland, een album vol muzikale herkenbaarheid als het gaat om de gloriedagen van Tangerine Dream. Zelfs een elektrische gitaar komt zo nu en dan voorbij, met het kenmerkende geluid alsof het Edgar Froese zelf is die het bespeelt.
Maar het zijn ook nog eens memorabele en pakkende composities die centraal staan, een handelsmerk wat zeker voor het leeuwendeel van het werk van Arcane van toepassing is.
Wat tevens knap is, is dat dit album qua niveau toppers zoals albums als Force Majeure, Tangram en Logos aantikt en het moet daarom toch gezegd worden: Paul Lawler weet hoe hij een memorabele compositie in elkaar weet te flansen.
Wat ook opvalt aan de muziek van Arcane is de directheid. Nergens duurt het echt lang voordat de muziek tot volle wasdom komt. Daardoor blijft de aandacht centraal.
Het album kent nauwelijks inkak-momenten, misschien met uitzondering van het derde nummer "Time Lapse" die wat richtingloos klinkt, ondanks de meeslepende gitaarmelodie. Maar het is vooral vanaf "Invisible City" dat de plaat me echt bij mijn strot pakt.
De absolute topper hier is "Wave Equation", die alleen vanwege dit nummer het beluisteren van het album al waard is.
Concreet is, ondanks dat het wéér een Tangerine Dream-kloon is, Arcane wel degelijk de moeite waard en Tomorrow's Wasteland is daarvan een uitstekend voorbeeld. Als instapper zelfs wellicht een uitstekende plaat om eens kennis te maken met Arcane, maar stiekem zou ik dan toch gaan voor het geweldige live-album Arcane - Live @ E-day 2017 (2017) - MusicMeter.nl, wat Arcane op z'n allerbest laat horen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.